II SA/Kr 1035/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : WSA Waldemar Michaldo WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów skargę oddala Postanowieniem nr [...] z dnia 16 maja 2014 r. znak [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 18 i art. 23 § 1 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej w skrócie u.p.e.a.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 21 listopada 2013 r. znak [...], którym odmówiono uwzględnienia zarzutów J. K. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczącej rozbiórki zadaszenia. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z dnia 10 sierpnia 2010 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał Z. i J. małżonkom K. rozbiórkę zadaszenia dobudowanego do budynku inwentarskiego z północno-zachodniej strony oraz dobudowanej do tego zadaszenia wiaty na działce nr [...] w W.. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 lutego 2011 r. znak [...]. W dniu 9 stycznia 2013 r. pracownicy PINB w B. ustalili w trakcie sprawdzenia ww. nieruchomości, że obowiązek nałożony na Z. i J. małżonków K. powyższą decyzją nie został wykonany. W dniu 11 stycznia 2013 r. organ I instancji skierował do stron upomnienie znak [...], wzywające do wykonania obowiązku rozbiórki wynikającego z decyzji z dnia z dnia 10 sierpnia 2010 r. znak: [...]. Jednocześnie w upomnieniu organ pouczył strony, że w przypadku niewykonania obowiązku we wskazanym terminie sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. W dniu 26 kwietnia 2013 r. PINB ponownie dokonał kontroli wykonania przedmiotowego obowiązku rozbiórki i wobec ustalenia, że obowiązek nie został wykonany w całości wszczął wobec Z. i J. małżonków K. postępowanie egzekucyjne, wystawiając w dniu 30 kwietnia 2013 r. tytuł wykonawczy nr [...]. Pismem z dnia 6 maja 2013 r., które zostało uzupełnione pismem z dnia 13 maja 2013 r., J. K. zgłosił zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego, wskazując podstawy z art. 33 pkt 1, 2 3 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Strona podniosła, że zadaszenie zostało rozebrane, a wiata nie może podlegać rozbiórce, bowiem jej budowa została zgodnie z przepisami zgłoszona organom architektoniczno-budowlanym. W dniu 27 maja 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie znak: [...], którym odmówił uwzględnienia zarzutów zobowiązanego. W ocenie organu, w sprawie stwierdzono jedynie częściowe wykonanie nałożonego obowiązku, gdyż do rozbiórki pozostały jeszcze słupy po zadaszeniu oraz wiata. Po rozpatrzeniu zażalenia J. K. na w/w postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., postanowieniem nr [...] z dnia 4 września 2013 r., znak: [...], uchylił zaskarżone postanowienie w całości, sprawę zaś przekazał do ponownego rozpatrzenia przez PINB. W uzasadnieniu w/w postanowienia organ odwoławczy wskazał, że organ egzekucyjny nie odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. W dniu 21 listopada 2013 r. PINB wydał postanowienie znak: [...], którym po ponownym rozpatrzeniu sprawy zarzutów zgłoszonych przez J. K. w piśmie z dnia 6 maja 2013 r. oraz w piśmie z dnia 13 maja 2013 r. postanowił odmówić uwzględnienia zarzutów. Organ I instancji odniósł się do zarzutów zgłoszonych w piśmie z dnia 6 maja 2013 r., skierowanym pierwotnie do WINB, których nie rozpatrzył uprzednio. Wskazał, że dokonane zgłoszenie dotyczyło wiaty wolnostojącej, podczas gdy wiatę dobudowano do istniejącego zadaszenia. Ponadto podniósł, że obowiązek rozbiórki wiaty wynika z prawomocnej decyzji, która nie została zaskarżona do sądu administracyjnego. Pismem z dnia 2 grudnia 2013 r. J. K. wniósł zażalenie na w/w postanowienie PINB. Zaskarżonym w sprawie postanowieniem nr [...] z dnia 16 maja 2014 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organ egzekucyjny prawidłowo uczynił przedmiotem rozpoznania zarzuty oparte na podstawach określonych: w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. (wykonanie w całości, przedawnienie, wygaśnięcie obowiązku), w art. 33 pkt 3 u.p.e.a. (określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4), w art. 33 pkt 4 u.p.e.a. ( błąd co do osoby zobowiązanego), oraz w art. 33 pkt 8 u.p.e.a. (zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego). W ocenie organu II instancji, w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut wykonania obowiązku. Dotyczy on bowiem sytuacji, gdy egzekwowany obowiązek nie istnieje w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego z powodu jego wykonania. Wykonanie obowiązku oznacza jego wykonanie w całości, polega na jego zaspokojeniu w taki sposób, że zobowiązanie wygasa. Obowiązek nałożony na zobowiązanych decyzją PINB z dnia 10 sierpnia 2010 r. znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją WINB z dnia 22 lutego 2011 r. znak: [...] polega na rozbiórce zadaszenia dobudowanego do budynku inwentarskiego z północno-zachodniej strony oraz dobudowanej do tego zadaszenia wiaty na działce nr [...] w W.. Zatem tylko realizacja powyższego obowiązku w całości, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie pozwoliłaby na stwierdzenie zasadności zarzutu wykonania egzekwowanego obowiązku. Jak zaś wskazują dokonane przez PINB ustalenia, jak również oświadczenia samego zobowiązanego sformułowane w dwóch odrębnych pismach z dnia 6 maja 2013 r. zakwalifikowanych jako zarzuty, w/w obowiązek, w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego pozostawał niewykonany w zakresie rozbiórki w/w wiaty. Co do zarzutu wygaśnięcia obowiązku, organ odwoławczy wskazał, że dotyczy on sytuacji, w której obowiązek kiedyś istniał, ale w chwili obecnej już nie istnieje (wygasł) wskutek wykonania lub wskutek uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku. Zarówno decyzja PINB z dnia 10 sierpnia 2010 r., jak i utrzymująca ją w mocy decyzja WINB z dnia 22 lutego 2011 r. pozostają w obrocie prawnym i - jak wykazano wyżej - obowiązek z nich wynikający nie został wykonany w całości. Powyższe czyni niezasadnym zarzut wygaśnięcia obowiązku. W kwestii przedawnienia obowiązku organ podniósł, iż instytucja przedawnienia nie ma co do zasady zastosowania do obowiązków o charakterze niepieniężnym, a wyjątek od tej reguły musi wynikać wyraźnie z przepisu prawa. Przepisy ustawy Prawo budowlane, na podstawie której orzekane są nakazy rozbiórki, nie przewidują takiego wyjątku, a zatem zarzut przedawnienia obowiązku, o którym mowa w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. jest bezzasadny w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. Odnosząc się do zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 (art. 33 pkt 3 u.p.e.a.) WINB wskazał, że w przepisie art. 33 pkt 3 u.p.e.a. chodzi o rozbieżność pomiędzy treścią obowiązku podaną w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku określonego w przepisie prawa lub w rozstrzygnięciu w sprawie indywidualnej bądź w dokumencie stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. W jego ocenie, PINB określił treść egzekwowanego obowiązku zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia 10 sierpnia 2010 r. znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją WINB z dnia 22 lutego 2011 r. znak: [...]. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny określił w tytule wykonawczym przedmiot obowiązku w ślad za rozstrzygnięciem decyzji PINB tj. wskazując jakich części budynku inwentarskiego, i od której strony usytuowanych na działce ewidencyjnej nr [...] w W. obowiązek rozbiórki dotyczy. Biorąc powyższe pod uwagę, za niezasadny uznał organ odwoławczy zarzut zobowiązanego, którego podstawę określono w art. 33 pkt 3 u.p.e.a. Zdaniem WINB, w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4 u.p.e.a.). Błąd co do osoby zobowiązanego to sytuacja, gdy w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek. Stwierdzenie tej sytuacji następuje przez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Zobowiązanymi w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, jak wynika z tytułu wykonawczego z dnia 30 kwietnia 2013 r. nr [...], są Z. K. i J. K. i to na nich, jako adresatach decyzji PINB z dnia 10 sierpnia 2010 r. znak: [...] spoczywa obowiązek wykonania rozbiórki orzeczonej w/w decyzjami. Organ II instancji wskazał, że zgłoszony przez zobowiązanego zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.) jest bezzasadny. W ramach postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 kwietnia 2013 r. nr [...] nie został jeszcze zastosowany wobec zobowiązanych żaden ze środków egzekucyjnych. Przepis art. 1a pkt 12 lit. b) u.p.e.a. zawiera katalog środków egzekucyjnych stosowanych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym; są nimi: grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, oraz przymus bezpośredni. W przypadku egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, tak jak w niniejszej sprawie, zastosowanie znajdują dwa spośród w/w środków egzekucyjnych, tj. grzywna w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1387/10). W przedmiotowej sprawie, przez doręczenie zobowiązanym odpisów tytułu wykonawczego z dnia 30 kwietnia 2013 r. nr [...] doszło do wszczęcia egzekucji administracyjnej obowiązku objętego w/w tytułem, jednak organ egzekucyjny tj. PINB nie zastosował jeszcze żadnego ze wskazanych wyżej środków egzekucyjnych (grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze). Wobec powyższego zgłoszony przez zobowiązanego zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego uznać należało obecnie za przedwczesny, a przez to również bezzasadny. W konsekwencji, tylko realizacja powyższego obowiązku w całości, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie pozwoliłaby na stwierdzenie zasadności zarzutu wykonania egzekwowanego obowiązku. W skardze na powyższe postanowienie WINB J. K. wskazał, że jest ono wadliwe, bowiem zadaszenie zostało rozebrane w całości, a wiata jest wolnostojąca, gdyż nie jest połączona z żadnym budynkiem. Skarżący wskazał na nieprawidłowo ustalony stan faktyczny, m.in. z powodu źle wykonanej dokumentacji fotograficznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja bądź odpowiednio postanowienie nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu rozpoznającego kontrolowaną sprawę skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z powszechnie obowiązującym prawem postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 maja 2014 r., którym, WINB w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 21 listopada 2013 r., którym odmówiono uwzględnienia zarzutów J. K. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczącej rozbiórki zadaszenia oraz dobudowanej do tego zadaszenia wiaty. Normatywnym wzorcem kontroli Sądu jest treść art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 r., 1015 ze zm.), zgodnie z którym: " § 1. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.(.....)". sprawie bezsprzeczne jest, że zobowiązani tj. Z. i J. K., każde z osobna, zostali prawidłowo upomnieni w przedmiocie niewykonania obowiązku administracyjnego a także, że w sposób prawidłowy został doręczony odrębnie, każdemu z nich tytuł wykonawczy. Podstawowym problemem w kontrolowanej sprawie jest ustosunkowanie się do zasadniczego zarzutu skargi, nawiązującego do art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w którym skarżący podkreśla, że w jego przekonaniu obowiązek objęty zarzuconym przez niego postanowieniem został wykonany, a to z uwagi na okoliczność rozebrania przez skarżącego zadaszenia w całości. W wyniku tej czynności wybudowana wcześniej wiata została, według skarżącego, przywrócona do poprzedniego wyglądu, ponieważ rozebrane zostało zadaszenie, które stanowiło "przedłużenie" starej wiaty do budynku gospodarczego. Skarżący podnosi, że obecnie wiata nie jest połączona z żadnym budynkiem i zarazem, w jego przekonaniu, nigdy nie była z nim połączona, tylko była tak fotografowana przez urzędników, aby wyglądała na połączoną z budynkiem. Tymczasem uprzednio, na samodzielnie stojącą wiatę, skarżący dokonał przewidzianego prawem zgłoszenia. W związku z powyższym, według niego, wiata stoi zgodnie z prawem. Z treści skargi wynika, że zdaniem skarżącego, sama okoliczność rozebrania samego zadaszenia w całości skutkuje wykonaniem przez niego obowiązku administracyjnego w postaci rozbiórki, nałożonego na niego decyzją PINB z dnia 10 sierpnia 2010 r., utrzymaną w mocy decyzją Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 lutego 2011 r. Odpowiedź na podniesiony problem znajduje się w treści egzekwowanej decyzji. Przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest bowiem doprowadzenie, w sposób przewidziany przez prawo, do zrealizowania przez zobowiązanego obowiązku administracyjnego, w tym przypadku rzeczowego, którym jest rozbiórka, a który w swojej treści tj. przedmiocie i zakresie, wynika z treści ostatecznej decyzji administracyjnej. Jak wynika z treści egzekwowanej decyzji, obowiązek ten polega na rozbiórce zadaszenia dobudowanego do budynku inwentarskiego z północno-zachodniej strony o wymiarach /4,15 m x 7,70/ + /6, 70 x 3,90/oraz dobudowanej do tego zadaszenia wiaty o wymiarach 2,6 m x 7,0 m na działce nr [...] w W.. Wymiary podane w obrysie od ściany budynku inwentarskiego do zewnętrznych słupów podtrzymujących konstrukcje zadaszenia. Mając na uwadze jednoznacznie sformułowaną treść egzekwowanej w/w decyzji - Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że samo rozebranie zadaszenia, o którym w niej mowa, stanowi wykonanie w rzeczywistości całego wskazanego w niej obowiązku. W treści omawianej decyzji jest bowiem wyraźnie i bezsprzecznie mowa o wiacie dobudowanej do zadaszenia dobudowanego do budynku gospodarczego. W obecnej chwili, po rozebraniu zadaszenia, pozostała - według skarżącego - wolno stojąca wiata, ale ta okoliczność, według Sądu, obecnie wolnostojącego charakteru tej wiaty w żaden sposób nie przesądza, że jej rozebranie nie jest objęte obowiązkiem rozbiórki. Zarzuty skarżącego zmierzają w stronę podważenia merytorycznej treści egzekwowanej decyzji administracyjnej, gdy tymczasem na etapie postępowania egzekucyjnego nie jest już kontrolowana przez organy administracyjne zgodność z prawem ostatecznej decyzji administracyjnej, która podlega wykonaniu. Co do sposobu połączenia przedmiotowej wiaty z zadaszeniem i przedmiotu oraz zakresu obowiązku rozbiórki, skarżący mógł się wypowiadać w ramach postępowania administracyjnego, w wyniku którego została wydana decyzja administracyjna, która jako ostateczna, prawomocna i pozostająca w obrocie prawnym podlega wykonaniu. Sąd podziela stanowisko WINB, trafnie podnoszącego, że wykonanie obowiązku oznacza jego wykonanie w całości, a zatem polega na jego zaspokojeniu w taki sposób, że zobowiązanie tym samym wygasa. WINB w K. słusznie zatem stwierdził, że tylko realizacja powyższego obowiązku w całości, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie, pozwoliłaby na stwierdzenie zasadności zarzutu wykonania egzekwowanego obowiązku. Dokonane przez PINB ustalenia, jak również oświadczenia samego zobowiązanego sformułowane w dwóch odrębnych pismach z dnia 6 maja i 13 maja 2013 r., zakwalifikowanych prawidłowo jako zarzuty, wskazują, że w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego pozostawał niewykonany przez skarżącego obowiązek administracyjny zakresie rozbiórki w/w wiaty. Sąd zauważa jednocześnie, że w treści kontrolowanych postanowień WINB w K. prawidłowo odniósł się do pozostałych zarzutów skarżącego. Zgodnie z prawem został rozpatrzony przez WINB w K. zarzut skarżącego dotyczący określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). W treści art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. zarzutem jest objęta rozbieżność pomiędzy treścią obowiązku podaną w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku określonego w przepisie prawa lub w rozstrzygnięciu w sprawie indywidualnej (decyzji administracyjnej), bądź w dokumencie stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zdaniem Sądu, WINB w K. słusznie stwierdził, że PINB określił treść egzekwowanego obowiązku zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia 10 sierpnia 2010 r. znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją WINB z dnia 22 lutego 2011 r. znak: [...]. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny określił w tytule wykonawczym przedmiot obowiązku w ślad za rozstrzygnięciem decyzji PINB tj. wskazując tak samo dokładnie jakich części budynku inwentarskiego, i od której strony usytuowanych na działce ewidencyjnej nr [...] w W. obowiązek rozbiórki dotyczy. Mając te ustalenia na uwadze, zgodnie z prawem, zdaniem Sądu, organ odwoławczy, czyli WINB w K. uznał zarzut zobowiązanego z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. za nieuzasadniony. Zgodnie z prawem został rozstrzygnięty w kontrolowanym postanowieniu przez WINB także zarzut skarżącego dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). Błąd co do osoby zobowiązanego ma miejsce wtedy, gdy w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek administracyjny. Stwierdzenie takiej sytuacji następuje przez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata decyzji administracyjnej lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Zobowiązanymi w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu egzekucyjnym, jak wynika z tytułu wykonawczego z dnia 30 kwietnia 2013 r. nr [...], są Z. K. i J. K. i to na nich, jako adresatach decyzji PINB z dnia 10 sierpnia 2010 r. znak: [...] spoczywa obowiązek wykonania rozbiórki orzeczonej w/w decyzjami. Organ II instancji prawidłowo także, według Sądu, wskazał, że zgłoszony przez zobowiązanego zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) jest bezzasadny. W ramach postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 kwietnia 2013 r. nr [...] nie został jeszcze zastosowany wobec zobowiązanych żaden ze środków egzekucyjnych. Przepis art. 1a pkt 12 lit. b) u.p.e.a. zawiera katalog środków egzekucyjnych stosowanych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym. Stanowią je odpowiednio: grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, oraz przymus bezpośredni. W przypadku egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, tak jak w kontrolowanej sprawie, zastosowanie znajdują dwa spośród w/w środków egzekucyjnych, tj. grzywna w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1387/10). W kontrolowanej sprawie, przez doręczenie zobowiązanym odpisów tytułu wykonawczego z dnia 30 kwietnia 2013 r., nr [...], doszło do wszczęcia egzekucji administracyjnej obowiązku objętego w/w tytułem, jednak organ egzekucyjny tj. PINB nie zastosował jeszcze żadnego ze wskazanych wyżej środków egzekucyjnych (grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze). W związku z tym, zgłoszony przez zobowiązanego zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego – prawidłowo, zdaniem Sądu, został uznany za przedwczesny, a przez to również za bezzasadny. W podsumowaniu swojego stanowiska wobec zarzutów skarżącego względem prawidłowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie wykonania obowiązku określonego w/w decyzjami administracyjnymi, WINB w K. prawidłowo stwierdził, że tylko realizacja powyższego obowiązku w całości, jako zależna od woli i działań zobowiązanych, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w sprawie wykonania obowiązku administracyjnego pozwoliłaby na stwierdzenie zasadności zarzutu wykonania egzekwowanego obowiązku. Mając na uwadze wszystkie powyżej przedstawione okoliczności prawne i faktyczne kontrolowanej sprawy jaką jest zasadność zarzutów skarżącego wobec wszczęcia postępowania egzekucyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.