I GZ 199/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1820/15 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej we [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1820/15 odrzucił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej we [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że F [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej we [...]. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 listopada 2015 r. skarżąca spółka została wezwana pismem z 6 listopada 2015 r. do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (aktualnego odpisu z KRS) - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie, odrębną przesyłką, skarżąca spółka została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 listopada 2015 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 989 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłki zawierające wymienione powyżej wezwania, po dwukrotnym awizowaniu, doręczono stronie skarżącej w dniu 26 listopada 2015 r. w trybie tzw. prawnej fikcji doręczenia. Z akt sprawy wynika, że brak formalny skargi nie został przez stronę skarżącą usunięty. Kwota wpisu sądowego od skargi również nie została uiszczona. W ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie, warunki określone w art. 73 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zostały spełnione, gdyż powyższe przesyłki były dwukrotnie awizowane w dniach: 12 listopada 2015 r. i 20 listopada 2015 r. (dowód: k. 17 i 18 akt sądowoadministracyjnych), a ich zwrot do nadawcy (Sądu) nastąpił po upływie czternastu dni licząc od pierwszego awizowania. Uznać więc trzeba, że z dniem 26 listopada 2015 r. (poniedziałek) doszło do jej skutecznego doręczenia stronie. Liczony od dnia następnego siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku formalnego i opłacenie skargi mijał więc w dniu 3 grudnia 2015 r. (czwartek). Jak potwierdza zawartość akt sprawy, braki o jakich mowa wyżej (formalny i fiskalny), nie zostały w sprawie uzupełnione. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, a także art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę spółki. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w trakcie likwidacji spółki, korespondencja była adresowana na byłą siedzibę w [...] przy ul. [...] - do skrytki pocztowej udostępnionej w Urzędzie Pocztowym w [...], na podstawie zawartej umowy. Przesyłki były odbierane cotygodniowo przez pracownika spółki [...], zatrudnionego na ¼ etatu, na podstawie udzielonego mu upoważnienia. Działający w imieniu spółki [...] oświadczył, że nie dotarły do niego żadne wezwania Sądu dot. usunięcia braków formalnych skargi. Według [...] jedną z przyczyn nieotrzymania wezwania mogła być nagła choroba upoważnionego do odbioru przesyłek pocztowych [...], którego zabrano na Oddział Kardiologiczny Szpitala w [...], gdzie przebywał od dnia 6.11.2015 r. do dnia 9.11.2015 r., a następnie przez kilka dni leżał w domu po dokonanej operacji i nie mógł odbierać pism z Urzędu Pocztowego. Natomiast dla ustalenia ewentualnych innych przyczyn niedostarczenia wezwania Sądu prowadzone jest wspólnie z Urzędem Poczty postępowanie wyjaśniające. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Mając na uwadze motywy Sądu I instancji ległe u podstaw zaskarżonego postanowienia, którym odrzucono skargę spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 8 września 2015 r. oraz argumentację zawartą w zażaleniu kwestionującym to orzeczenie, stwierdzić należy, że kluczową dla sprawy była okoliczność oceny prawidłowości doręczenia skarżącej wezwań do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi i zastosowanego domniemania doręczenia tych wezwań w aspekcie przesłanki obligującej Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi. Analiza informacji uwidocznionych na kopertach z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego, a także załączonych do nich potwierdzeń odbioru jednoznacznie wskazują, że pierwsza podjęta próba doręczenia skarżącej przesyłek nastąpiła w dniu 12 listopada 2015 r. i wobec niezastania adresata awizowano je pozostawiając zawiadomienia o możliwości ich odebrania w placówce pocztowej. Powtórne awiza miały miejsce w dniu 20 listopada 2015 r. Wobec zaś nie podjęcia przez adresata przesyłek, w dniu 30 listopada 2015 r., wezwania zwrócono do Sądu I instancji. Taki stan sprawy powodował, że Sąd I instancji niewadliwie stwierdził domniemanie doręczenia wezwań (przesyłek je zawierających) z dniem 26 listopada 2015 r. Jak bowiem stanowi art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tego przepisu, a więc okresu czternastu dni na który pozostawia się pismo w placówce pocztowej albo urzędzie gminy w sytuacji niemożności jego doręczenia w sposób przewidziany przepisami art. 56 – 72 p.p.s.a., czyli stronie osobiście lub jej pełnomocnikowi albo w przypadku niezastania adresata, dorosłemu domownikowi, zarządcy domu lub dozorcy jeśli podjęli się oddania pisma. Wobec prawidłowości stwierdzenia daty doręczenia wezwań również niewadliwie Sąd I instancji stwierdził, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego upływał z dniem 3 grudnia 2015 r. Skoro skarżąca do tego dnia nie uzupełniała braków formalnych skargi i nie uiściła wpisu sądowego, Sąd I instancji zobligowany był do zastosowania w sprawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł również podstaw do uznania, aby argumentacja strony podniesiona w zażaleniu skutecznie podważyła domniemanie doręczenia ww. przesyłek sądowych w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. Natomiast okoliczności na które powołuje się autor zażalenia, mogłaby ewentualnie posłużyć dla uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.