I SA/Rz 637/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Tomasz Smoleń / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 września 2014r. spraw ze skarg "A" Spółka z o.o. w S. na decyzje Dyrektora Izby Celnej - z dnia [...] maja 2014r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego z dnia [...] października 2010r. nr [...], - z dnia [...] maja 2014r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego z dnia [...] października 2010r. nr [...], - z dnia [...] maja 2014r. nr [....] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego z dnia [...] października 2010r. nr [...] - oddala skargi - Zaskarżonymi decyzjami Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], [...], [...] 1 uchylające decyzje własne uznające, że towar objęty zgłoszeniami celnymi w procedurze wywozu został wywieziony z obszaru celnego Wspólnoty i uznające równocześnie, że towar nie został wywieziony z obszaru celnego Wspólnoty oraz unieważniające zgłoszenia celne . Jako podstawę prawną rozstrzygnięć organ wskazał art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz.749 ze zm.) – dalej w skrócie Ordynacja podatkowa, art. 73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne ( Dz. U. z 2013r. poz. 727 ze zm.)- dalej w skrócie Prawo celne, art. 161 ust.1, art.162 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992r., str.1 ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.2, t.4, str.307 ze zm.)- dalej w skrócie WKC, art.796 da oraz art.796e rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993, str. 1, ze zm. Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 6, str. 3, ze zm.)- dalej w skrócie RWKC. Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że w dniu 25 października 2010 r. w Oddziale Celnym objęto procedurą wywozu wg zgłoszenia celnego MRN [...] towar w postaci: pompa do wody – 172 sztuk, kocioł CO -1 szt., według zgłoszenia celnego MRN [...] towar w postaci: pompa do wody- 178 sztuk, według zgłoszenia celnego MRN [...] towar w postaci: naczynie przeponowe- 4 sztuki, kocioł CO – 4 sztuki, laddomat- 12 sztuk, Flu - 10 sztuk, pompa CO - 7 sztuk, filtr do gazu - 20 sztuk, zawór bezpieczeństwa – 30 sztuk, odpowietrznik – 170 sztuk, zawór mieszający – 5 sztuk, termometr- 50 sztuk, monometr 90 sztuk, termostat – 40 sztuk. Towar został zgłoszony do procedury przez firmę "J."s.c. Eksporterem towaru była "A" Sp. z o.o ( dalej określana jako Skarżąca). Zgodnie ze zgłoszeniami celnymi towar był przewożony środkami transportowymi: - nr rej. [...] i nr [...], odbiorcą towary był O. V. ul. S. L. Ukraina, - nr rej. [...], [...], nabywcami towarów według załączonych do zgłoszenia celnego faktur: 00149/MG/10 i faktury nr 00150/MG/10 byli: D. T. ul. K. 13, J. Ukraina, I. P., ul. S. 5, C. Ukraina, - nr rej. [...] i nr rej. [...], odbiorcą towaru był M. T. ul. S. 5, L.Ukraina. W dniu 18 lutego 2011 r. "J." s.c. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego z wnioskiem o zweryfikowanie i wygenerowanie elektronicznego potwierdzenia wywozu towaru objętego wyżej wymienionymi zgłoszeniami celnymi. Jako dowód potwierdzający fakt, że towar opuścił obszar celny Wspólnoty przedstawiono papierowe zgłoszenia celne, na których umieszczona została pieczęć Urzędu Celnego w Z. potwierdzająca wywóz towaru. W dniu 28 marca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego wystąpił do Urzędu Celnego w Z. z prośbą o pomoc w ustaleniu czy towar ze wskazanych zgłoszeń celnych opuścił obszar celny Wspólnoty przez przejście graniczne w Z. W dniu 12 maja 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego przekazał dodatkowo do Urzędu Celnego w Z. oryginały zgłoszeń celnych z widniejącymi pieczęciami Urzędu Celnego w Z. potwierdzające wywóz towaru. W dniu 12 grudnia 2011 r. Skarżąca przekazała do Urzędu Celnego oświadczenie w języku ukraińskim z dnia 5 grudnia 2011 r. złożone przez M. T. A., że towar ze zgłoszeń celnych został odebrany i wywieziony na Ukrainę w dniu 14 lutego 2011 r. przez M. T. A. oraz jego pracowników P. I., V. O. i T. D. W dniu 5 marca 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego otrzymał odpowiedź władz celnych węgierskich dotyczącą procedury wywozu, z której wynikało, że Urząd Celny w Z. po przeprowadzonym postępowaniu ustalił, że wprawdzie pieczęć, która widnieje na papierowych zgłoszeniach znajduje się w użyciu tamtejszego urzędu celnego, jednak nie ma żadnego dowodu na to, że towar został przedstawiony do odprawy w urzędzie i rzeczywiście opuścił obszar celny Wspólnoty, nie ma zapisów w ewidencjach, w związku z czym organ wysnuł podejrzenie, że do poświadczenia wywozu towaru mogło dojść na drodze oszustwa. W dniu 29 marca 2012 r. Skarżąca przedstawiła, uwierzytelnione przez tłumacza przysięgłego tłumaczenie na język polski oświadczenie M. T. A. o wywozie i otrzymaniu towaru przez odbiorcę w kraju trzecim tj. na Ukrainie. W dniach 18 i 20 czerwca 2012 r. Skarżąca przedstawiła dowody wpłat potwierdzające dokonanie płatności przez odbiorcę towaru. Mając na uwadze złożone przez M. T. A. oświadczenie potwierdzające, że towar ze zgłoszeń celnych został odebrany i wywieziony na Ukrainę przez M. T. A. oraz jego pracowników tj. P. I., V. O., T. D. oraz dowód w postaci dokumentów poświadczających płatność za przedmiotowy towar dokonaną przez odbiorcę towaru, Naczelnik Urzędu Celnego w dniu [...] czerwca 2012 r. wydał decyzje nr: [...], [...], [...], w których uznał, że towar objęty tymi zgłoszeniami celnymi w procedurze wywozu został wywieziony z obszaru celnego Wspólnoty. W dniu 7 listopada 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego otrzymał od władz celnych ukraińskich pismo, w którym zawarta była informacja, że zgodnie z danymi Zintegrowanego Międzyresortowego Informacyjno Komunikacyjnego Systemu Kontroli Osób, Środków Transportu i Towarów, które przekraczają Granice ( system Arkan ) nie ustalono faktów przekroczenia granicy państwowej Ukrainy przez środek transportu nr rej. [...] w okresie od 22 października 2010 r. do 5 grudnia 2011 r., a także przez obywateli I. P., O. V. i D. T., jako kierowców/pasażerów środków transportu nr rej. [...], [...] i [...] Dodatkowo w piśmie otrzymanym z Wydziału Międzynarodowej Pomocy Administracyjnej Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 25 października 2013 r., tj. organu pośredniczącego w udzielaniu międzynarodowej pomocy prawnej wskazano, że osoby M. T., P. I., V. O. i D. T. oraz środki transportu nr rej. [...], [...], [...] i [...] nie przekraczały granicy w okresie od dnia 22 października 2010 r. do dnia 5 grudnia 2011 r. Powyższe informacje stanowiły w ocenie Naczelnika Urzędu Celnego nowe okoliczności faktyczne istotne w sprawie, istniejące w chwili wydania decyzji uznających, że towar objęty zgłoszeniami celnymi w procedurze wywozu został wywieziony z obszaru celnego Wspólnoty, a nieznane organowi wydającemu decyzje, uzasadniające wznowienie postępowań. Mając to na uwadze wznowił te postępowania, a następnie decyzjami z dnia 5 marca 2014 r. uchylił wcześniejsze decyzje i uznał, że towar objęty zgłoszeniami celnymi w procedurze wywozu nie został wywieziony z obszaru celnego Wspólnoty oraz unieważnił zgłoszenia celne. W odwołaniach od powyższych decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, przez wznowienie z urzędu postępowania celnego, pomimo braku przesłanek; art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej, przez wznowienie postępowania pomimo braku orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu w sytuacji, gdy sfałszowanie dowodu nie było oczywiste i nie zachodziła potrzeba ochrony interesu publicznego; art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, przez brak uzasadnienia podstawy faktycznej i prawnej dla wznowienia postępowania oraz brak przedstawienia dowodów na te okoliczności i ich oceny; art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, przez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz brak w uzasadnieniu prawnym wyjaśnienia podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa; art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej, przez niewystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia bądź nieistnienia umowy pomiędzy Skarżącą, a M. T. i wykonania tej umowy. W dalszej części zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, że organ zaprzeczył mającemu miejsce wywozowi tylko na tej podstawie, że nie stwierdzono by wskazane osoby bądź pojazdy opuściły granicę, podczas, gdy towar mógł zostać przewieziony innymi środkami transportu. Skarżąca wskazała na inne dokonane przez nią w tym samym dniu zgłoszenie, którego organ nie zakwestionował. Powyższych zarzutów nie podzielił Dyrektor Izby Celnej, który wspomnianymi na wstępie decyzjami utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. Powołując się na art. 161 ust. 1 WKC wskazał, że procedura wywozu pozwala na wyprowadzenie towaru wspólnotowego poza obszar celny Wspólnoty. Dokonanie wywozu wymaga spełnienia formalności dla niego przewidzianych, z uwzględnieniem środków polityki handlowej i o ile znajdują zastosowanie, należności celnych wywozowych. Art.162 WKC stanowi, że zwolnienie do wywozu udzielane jest, pod warunkiem, że towary opuszczą obszar celny Wspólnoty w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w chwili przyjęcia zgłoszenia do wywozu. Organem odpowiedzialnym za monitorowanie przebiegu procedury oraz wydanie dokumentu potwierdzającego wywóz towarów jest urząd celny wywozu. W przypadku elektronicznego zgłoszenia wywozowego zasadą jest, dokumentowanie faktu wywozu komunikatem systemowym. Natomiast, jeżeli urząd celny wyprowadzenia nie potwierdzi wyprowadzenia towarów, eksporter lub zgłaszający mogą przekazać urzędowi celnemu wywozu dowód, że towary opuściły obszar celny Unii Europejskiej. Taki alternatywny dowód potwierdzający wyprowadzenie towaru, zgodnie z art.796da ust.4 Rozporządzenia Komisji, może w szczególności stanowić jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich: - kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Wspólnoty; - dowód zapłaty, faktura lub potwierdzenie dostawy należycie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Wspólnoty; - oświadczenie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorstwo, które wyprowadziło towary poza obszar celny Wspólnoty; - dokument poświadczony przez organy celne państwa członkowskiego lub kraju spoza obszaru celnego Wspólnoty; - prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na platformy wiertnicze wydobywające ropę naftową i gaz oraz na platformy produkcyjne. Urząd celny wywozu potwierdza wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu jeżeli jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 796da ust. 4 są dostateczne. - art.796e ust.1 lit. b) RWKC. Zatem ocena materiału dowodowego należy, co podkreślił, do organu celnego i jest przeprowadzana w oparciu o całość dokumentacji oraz wynikającej z niej okoliczności konkretnej sprawy, jakie organ uznał za udowodnione. Organ II instancji ustalił, że w niniejszej sprawie, zgłoszenie celne wywozowe zostało dokonane z wykorzystaniem Systemu Kontroli Eksportu ECS. Z uwagi na brak komunikatu potwierdzenia, stwierdzenie wywozy nastąpiło na podstawie alternatywnych dowodów przedstawionych przez Skarżącą tj. oświadczenie kontrahenta ukraińskiego o nabyciu towarów oraz potwierdzenia zapłaty. Przytaczając przepisy dotyczące wznowienia postępowania i wskazując na wyjątkowy charakter tej instytucji, zgodził się, że informacje uzyskane od ukraińskich władz celnych zaprzeczyły prawdziwości przedstawionych przez Skarżącą dokumentów alternatywnych i stanowiły podstawę do wznowienia postępowań. Wyjaśnił również, że podstawą wznowienia postępowań nie było ustalenie, że dowód na podstawie którego wydano decyzje okazał się fałszywy. W związku z powyższym za bezzasadne uznał podnoszone w tym zakresie zarzuty dotyczące braku orzeczenia potwierdzającego sfałszowanie pieczątki urzędu celnego potwierdzającej wywóz, czy też potwierdzające dokonanie czynu zabronionego przez celnika. W jednobrzmiących skargach wniesionych do tutejszego Sądu, Skarżąca powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniach, zarzucając równocześnie brak ustosunkowania się do nich przez organ odwoławczy. Ponownie znalazł się zarzut naruszenia art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej przez wznowienie z urzędu postępowań pomimo braku przesłanek: decyzji nie wydano na podstawie sfałszowanego dowodu, nie zostały wydane w wyniku przestępstwa jak również nie zostały ujawnione nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, czy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który je wydał. Zarzuciła, że postępowanie wznowieniowe nie może służyć korygowaniu błędów pierwotnego postępowania. W sytuacji gdy organ miał możliwość skorzystania z dowodów, a tego nie zrobił, nie może tego dokonywać w trybie nadzwyczajnym. Dalej podniosła, że rzekome oszustwo, na które powołuje się organ nie ma charakteru oczywistego i nie zachodzi potrzeba ochrony interesu publicznego, zatem nie można wznowić postępowania przed wydaniem orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa, brak jest również w aktach odpisu wyroku skazującego celnika z Węgier czy też innej osoby za niezgodności w treści dokumentu wywozowego opatrzonego pieczęcią celną. Zarzucając naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej wskazała, że organ nie wyjaśnił spełnienia przesłanek do wznowienia postępowania, nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne nie zawiera wyjaśnienia przepisów prawa. Tak jak w odwołaniu zarzuciła nieprawidłowość postępowania dowodowego, przez zaniechanie zwrócenia się do sądu powszechnego o ustalenie istnienia bądź nieistnienia umowy pomiędzy Skarżącą, a T. M., oraz nie przesłuchanie w charakterze świadka T. M. Nie zgodziła się z wnioskami organu, że skoro nie stwierdzono wwiezienia towaru na Ukrainę wskazanymi środkami transportu, to nie miał on miejsca, podczas, gdy towar mógł zostać wwieziony innymi środkami transportu, czego organ nie wykluczył. W uzasadnieniu wskazała, że celnik węgierski potwierdził fakt wywozu towaru i tylko ten fakt był podstawą uznania, że do wywozu faktycznie doszło. Organ przyznał, że pieczątka była autentyczna. Nie wydano orzeczenia stwierdzającego jej fałsz. W niniejszej sprawie nie można mówić o ujawnieniu nowych okoliczności faktycznych, a jedynie o odmiennej ocenie dowodów, która nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Nie mogą również prowadzić do wznowienia postępowania dowody powstałe po wydaniu decyzji ostatecznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że postępowanie zostało prawidłowo wznowione z podaniem i wyjaśnieniem przyczyn wznowienia, w oparciu o zbadany materiał dowodowy. Zaznaczył przy tym, że strona nie wniosła żadnych uwag w toczącym się postępowaniu, sugestia co do możliwości wywozu eksportowanego towaru innym środkiem transportu nie została poparta żadnymi dowodami. Za prawdziwość danych wskazanych w zgłoszeniu odpowiada zgłaszający. Numery aktywnego środka transportu na granicy zadeklarowane zostały w zgłoszeniu i organ nie był informowany o zmianie w trakcie przewozu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270)- dalej P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz podstawą prawną. W ramach tej kontroli Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Ordynacja podatkowa, w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych. Chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art. 240 - 246 Ordynacji podatkowej), a także o stwierdzenie nieważności (art. 247 - 252 Ordynacji podatkowej) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. Postępowanie wznowieniowe jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie takie jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. Należy podkreślić, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej istnieje możliwość wznowienia postępowania, gdy ujawnią się nowe dowody lub okoliczności, istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który tę decyzję wydał. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wzruszenie decyzji będzie możliwe jeżeli: 1) wyjdą na jaw nowe dowody lub okoliczności faktyczne, tzn. nowe w stosunku do przeprowadzonego dotychczas postępowania, 2) dowody lub okoliczności muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, 3) dowód lub okoliczność musi istnieć w dniu wydania decyzji, 4) nie może być znana organowi, który wydał ostateczną decyzję. W ocenie Sądu wskazane przez organ okoliczności spełniały te warunki. Dla dalszych rozważań konieczne będzie przybliżenie problematyki potwierdzenia przez organy celne faktycznego wyprowadzenia towarów poza obszar celny Wspólnoty Europejskiej. Regulują to przepisy WKC oraz RWKC. Zgodnie z art. 161 ust. 1 WKC procedura wywozu pozwala na wyprowadzenie towaru wspólnotowego poza obszar celny Wspólnoty. Dokonanie wywozu wymaga spełnienia formalności przewidzianych dla niego, z uwzględnieniem środków polityki handlowej i o ile znajdują zastosowanie, należności celnych wywozowych. Zwolnienie do wywozu udzielane jest pod warunkiem, że towary opuszczą obszar celny Wspólnoty w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w chwili przyjęcia zgłoszenia do wywozu (art. 162 Wspólnotowego Kodeksu Celnego ). Zasadą jest, że dokumentowanie faktu wywozu towaru poza obszar celny Wspólnoty powinno być dokonane kartą 3 dokumentu SAD potwierdzoną przez urząd celny wyprowadzenia. W sytuacji natomiast braku możliwości udokumentowania faktu wywozu towaru poza obszar celny Wspólnoty, dopuszczalne jest przedstawienie dowodów alternatywnych potwierdzających fakt wyprowadzenia danego towaru. Zgodnie z art. 796 da ust. 4 RWKC taki dowód może stanowić w szczególności jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich: a) kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Wspólnoty; b) dowód zapłaty, faktura lub potwierdzenie dostawy należycie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Wspólnoty; c) oświadczenie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorstwo, które wyprowadziło towary poza obszar celny Wspólnoty; d) dokument poświadczony przez organy celne państwa członkowskiego lub kraju spoza obszaru celnego Wspólnoty; e) prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na platformy wiertnicze i produkcyjne ropy naftowej i gazu oraz turbiny wiatrowe. W myśl art. 796 e ust. 1 lit. b) urząd celny wywozu potwierdza wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu jeżeli, w przypadkach określonych w art. 796 da ust. 2, nie otrzymał w ciągu 10 dni komunikatu "Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" z urzędu celnego wyprowadzenia, ale jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 796 da ust. 4 są dostateczne. W niniejszej sprawie Skarżąca przedłożyła zarówno oświadczenie kontrahenta ukraińskiego M. T. A., że towar ze zgłoszeń celnych został odebrany i wywieziony na Ukrainę w dniu 14 lutego 2011 r. przez niego oraz jego pracowników: P. I., V. O. i T. D., a także dokumenty potwierdzające płatność za przedmiotowy towar dokonaną przez odbiorców towaru. Na tej podstawie organ wydał decyzje stwierdzające, że do wywozu towaru doszło. Równocześnie organ nie posiadał informacji o tym, że wskazane w tych dokumentach osoby i pojazdy nie przekraczały granicy. W piśmie z dnia 7 listopada 2013 r. ukraińskie władze celne stwierdziły, że wyżej wymienione osoby nie przekraczały granicy ukraińskiej w dniach między 22 października 2010 r., a 5 grudnia 2011 r., jako kierowcy czy też jako pasażerowie pojazdów wskazanych w zgłoszeniach celnych. Niewątpliwie okoliczności te są nowe w stosunku do tych na podstawie, których organ orzekał, nie były również znane organowi w chwili wydawania decyzji, a jednocześnie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy – przeczą dotychczasowym ustaleniom. Powyższej oceny nie zmienia fakt, że organy nie ustaliły czy zgłoszony towar nie został wywieziony innymi, niż wskazane, środkami transportu. Skarżąca w swoich zgłoszeniach nie wskazywała na zmianę środka transportu. Tymczasem to właśnie na niej spoczywał obowiązek wskazania w zgłoszeniu informacji zgodnych z rzeczywistością. O takiej zmianie nie wspominał również M. T. A. w oświadczeniu dotyczącym odbioru i wywiezienia towaru. W ocenie Sądu w sytuacji, gdy ani z dokumentów, ani też z oświadczenia kontrahenta ukraińskiego nie wynikało, że dokonywano zmiany środka transportu, a jednoczenie zostało udowodnione, że wskazane w tych dokumentach osoby i pojazdy nie przekraczały granicy, zarzucanie przez Skarżącą organowi nie ustalenie zmiany środka transportu, stanowi jedynie polemikę z ustaleniami organu. Bez znaczenie dla niniejszej sprawy pozostaje prawidłowość innego dokonanego przez Skarżącą w tych samych dniach zgłoszenia wywozu. O rozstrzygnięciu decydują okoliczności konkretnej sprawy, wyznaczone jej granicami. Zatem kwestia ewentualnej prawidłowości innego zgłoszenia jako wykraczająca poza granice sprawy nie miała dla niej znaczenia. Mając to wszystko na uwadze stwierdzić należy, że organ prawidłowo wznowił postępowania. Wbrew twierdzeniu Skarżącej wydanie decyzji w trybie wznowienia nie było korektą nieprawidłowości postępowania organu, lecz na nowo dokonanymi ustaleniami w miejsce ustaleń opartych na nieodpowiadającym prawdzie zgłoszeniu Skarżącej. Niesłuszny jest również zarzut Skarżącej wznowienia postępowania w oparciu o dowód powstały po wydaniu decyzji ostatecznych. Jeszcze raz podkreślić należy, że podstawą wznowienia postępowań nie było pismo ukraińskich władz celnych – jako nowy dowód w sprawie lecz okoliczności w nim stwierdzone, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który je wydał. Podstawą wznowienia postępowań nie było również, wbrew twierdzeniu Skarżącej ustalenie, że dowód na podstawie, którego została wydana decyzja – pieczątka urzędu celnego w Z. - okazał się fałszywy. Bez znaczenia pozostają w związku z tym podnoszone przez Skarżącą zarzuty dotyczące braku orzeczenia sądu potwierdzającego sfałszowanie pieczątki Urzędu Celnego w Z., jak również braku wyroku skazującego celnika węgierskiego za oszustwo. Nie ma również znaczenia dla stwierdzenia, czy do wywozu towaru doszło, kwestia istnienia, bądź też nie stosunku cywilnoprawnego pomiędzy Skarżącą, a M. T. A. w zakresie nabycia towarów objętych zgłoszeniem. Istnienie stosunku cywilnoprawnego nie może świadczyć o tym, że towar został wywieziony poza obszar Wspólnoty, zwłaszcza w sytuacji, gdy pozostałe dowody przeczą temu. Prawidłowo organ stwierdził również nieważność zgłoszeń wywozu towaru w procedurze celnej. Zgodnie z art. 75 WKC: w celu uregulowania sytuacji towarów podejmuje się wszelkie niezbędne działania, łącznie z orzeczeniem przepadku i sprzedażą towarów, które: a) nie mogły zostać zwolnione ze względu na to, że:- ich rewizja nie mogła zostać podjęta lub kontynuowana w terminach wyznaczonych przez organy celne z przyczyn zależnych od zgłaszającego; bądź- nie przedstawiono dokumentów, od których uzależnione jest ich objęcie procedurą celną; bądź- należności celne przywozowe lub wywozowe nie zostały uiszczone albo zabezpieczone w wymaganych terminach; bądź- są przedmiotem zakazów lub ograniczeń; b) po dokonaniu zwolnienia nie zostały podjęte w rozsądnym terminie. Zgodnie natomiast z art. 250 ust. 2 RWKC: jeżeli w przypadkach określonych w art. 75 lit. a) tiret drugie Kodeksu zgłaszający przed upływem terminu określonego w ust. 1 nie przedłożył wymaganych dokumentów, dane zgłoszenie uważane jest za nieważne i organy celne unieważniają je. Podsumowując stwierdzić należy, że przeprowadzone przez organ postępowania odpowiadały obowiązującym w tym zakresie wymogom i stanowiły wynik prawidłowej wykładni przepisów prawa, co znalazło wyraz w sporządzonych uzasadnieniach obejmujących zarówno stan faktyczny jak i prawny. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.