II GSK 2834/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Protokolant asystent sędziego Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O. T. S. "W. P." z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2126/14 w sprawie ze skargi O. T. S. "W. P." z siedzibą w P. na informację zawartą w piśmie Zarządu Województwa M. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., 2) zasądza od Zarządu Województwa M. na rzecz O. T. S. "W. P." z siedzibą w P. z siedzibą w P. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 1 października 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2126/14, oddalił skargę O. [...] z siedzibą w P. na informację zawartą w piśmie Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] – Departament Rozwoju Regionalnego i Funduszy Europejskich z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: O. [...] z siedzibą w P. (dalej: wnioskodawca) złożył wniosek o dofinansowanie projektu pn.: "Język Angielski - Kluczem do sukcesu" w odpowiedzi na konkurs otwarty nr [...] ogłoszony w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Priorytet IX "Rozwój wykształcenia i kompetencji w regionach" Działanie 9.6. "Upowszechnienie uczenia się dorosłych" Poddziałanie 9.6.2. "Podwyższanie kompetencji osób dorosłych w zakresie ICT i znajomości języków obcych – projekty konkursowe". Przedmiotowy wniosek został poddany ocenie merytorycznej, w wyniku której został odrzucony z powodu braku uzyskania minimum punktowego w części B Karty Oceny Merytorycznej. W piśmie z dnia 28 maja 2013 r., [...] Jednostka Wdrażania Programów Unijnych (dalej: MJWPU), poinformowała wnioskodawcę o przyczynach odrzucenia wniosku dołączając do rozstrzygnięcia KOM i pouczając o prawie złożenia środka odwoławczego w postaci protestu. Pismem z dnia 14 czerwca 2013 r. Wnioskodawca złożył do MJWPU protest. Instytucja Wdrażająca (MJWPU) po rozpatrzeniu protestu Wnioskodawcy stwierdziła, że jest on niezasadny, przekazując Skarżącemu swoje stanowisko w piśmie z dnia 16 lipca 2013r. Pismem z dnia 29 lipca 2013 r. Wnioskodawca złożył odwołanie do Instytucji Pośredniczącej, w którym wskazał, że rozstrzygnięcie protestu jest w jego ocenie nieprawidłowe. Instytucja Pośrednicząca ([...]) pismem z dnia 14 sierpnia 2013 r. poinformowała skarżącego wnioskodawcę o negatywnym rozpatrzeniu odwołania, gdyż protest został rozpatrzony w sposób prawidłowy, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, iż samo zaplanowanie w projekcie usług szkoleniowych wystandaryzowanych w myśl zapisów Systemu Realizacji POKL, a także Dokumentacji konkursowej oznacza, iż Wnioskodawca powinien wszystkie wydatki związane z tymi szkoleniami ująć w kategorii stawek jednostkowych, zaznaczając w odpowiednim miejscu budżetu przy tych wydatkach oznaczenie TAK (odnoszące się do pytania czy wydatki ujęte zostały w stawkach jednostkowych T/N). Obowiązek ujmowania wydatków w kategoriach stawek jednostkowych obejmuje wydatki związane zarówno z zarządzaniem projektu, jak również z wydatkami związanymi z promocją i rekrutacją oraz materiałami szkoleniowymi, gdyż te koszty zostały skalkulowane przez IZ w stawce jednostkowej oszacowanej dla woj. [...]. IP podkreśliła, że w rozpatrywanym przypadku obaj Oceniający zakwestionowali wydatki w wysokości przekraczającej 25 % pierwotnej wartości projektu, uznając je za zbyt zawyżone, a co za tym idzie nieracjonalne, a przy tym głównie sprzeczne z Wytycznymi, gdyż nie ujęte w koszcie stawki jednostkowej. Oceniający w swej ocenie skupili się na niezbędności, racjonalności i efektywności tych wydatków - oceniając je bardzo nisko. W ocenie wskazywano również na wysokie koszty obsługi projektu, koszty zarządzania i koszty obsługi promocyjno - informacyjnej projektu. Obaj Oceniający oceniając kryterium kwalifikowalności wydatków przyznali 0 punktów (na maksymalne do uzyskania 2 punkty). Podobnie negatywnie została oceniona konstrukcja budżetu, dlatego też Oceniający przyznali w kryterium IV odpowiednio 4 i 1 punkty na możliwe do uzyskania 15 punktów, nie osiągając przy tym minimum 9 punktów uprawniających do uzyskania punktów strategicznych. Przeprowadzona przez Oceniających ocena wraz z uzasadnieniem wskazuje, iż zdaniem IP, przyczyną nie uzyskania minimalnego progu punktów była niska ocena w kryterium a, b, c i d IV części wniosku o dofinansowanie, jak również zdiagnozowanie przez Oceniających wydatków niekwalifikowanych lub zbędnych przekraczających 25 % wartości projektu. Wskazano przy tym, że w tym ostatnim przypadku Oceniający zawsze negatywnie oceniają budżet projektu, co skutkuje negatywną oceną całego projektu. Instytucja ta różni się od pierwszej z omawianych, gdzie Oceniający przyznaje punkty wg swego uznania, kierując się swą wiedzą i doświadczeniem, gdzie w kilku lub we wszystkich kryteriach może przyznać punktację, która w sumarycznym rozliczeniu nie będzie uprawniała do uzyskania dofinansowania. Zdaniem Jednostki taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanym przypadku, a przedstawione przez Wnioskodawcę zarzuty, na co wskazywała już IOK w swym uzasadnieniu, nie odnosiły się do ocenianych w ramach procedury odwoławczej błędów weryfikowanych w trakcie procedury odwoławczej, a dotyczyły kwestii proceduralnych związanych z prawem Oceniających do kierowania wniosku do negocjacji w przypadku zdiagnozowania wydatków nieracjonalnych lub zbędnych. Odnosząc się do tego zarzutu IP wyjaśniła, że w Zasadach uregulowana jest procedura związana z kierowaniem wniosku do negocjacji, jednakże procedura ta w przypadku przedmiotowego wniosku nie mogła zostać zastosowana, gdyż obaj Oceniający zdiagnozowali nieracjonalne, nieefektywne i zbędne wydatki w wielkości przekraczającej 25% pierwotnej wartości projektu, co skutkowało obniżeniem punktacji i w rezultacie nieuzyskaniem minimum punktowego w kryterium IV wydatki projektu. Takie stanowisko Oceniających oznaczało, iż wniosek nie może być w myśl Zasad kierowany do negocjacji, a w przypadku jego pozytywnego przebiegu do dofinansowania, gdyż taką możliwość literalnie wyłącza ten dokument stanowiący część Systemu Realizacji PO KL. IP ponadto wskazała, iż realizacja projektów w ramach konkursu 9.6.2 w swych założeniach opiera się na ograniczeniu do minimum kosztów około szkoleniowych poprzez wskazanie wartości rynkowej tzw. "stawki jednostkowej" określonej dla wydatków rynkowych związanych z organizacją szkoleń językowych i ICT w wystandaryzowanych grupach. W stawkach skalkulowane zostały koszty zarządzania i promocji projektów, jak również materiałów edukacyjnych i szkoleniowych dla uczestników i nauczycieli, dlatego wszystkie dodatkowe wydatki związane z kategoriami kosztów należy uznawać za zbędne, nieracjonalne i nieefektywne. Wskazany koszt stawki jednostkowej jest obliczany przez IZ na podstawie stawek rynkowych, wszystkie zaś podmioty, które aplikują o dofinansowanie z EFS muszą akceptować zasady określane przez System Realizacji PO KL i opisane w dokumentacji konkursowej, które - wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy - dla konkursu nr [...] przez cały czas trwania naboru i procesu oceny nie uległy zmianie. Z tego też względu – zdaniem IP - zarzut Wnioskodawcy dotyczący błędu w ocenie, jak również zmiany prawa w czasie naboru, ze względu na bezzasadność należało odrzucić. O. [...] z siedzibą w P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, ponadto zarzucając organowi naruszenie m.in. normy art. 26 ust. 2 i art. 28 ust. 5 i 6 oraz art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2006 r., nr 227, poz. 1658, dalej: u.z.p.p.r.). Skarżący dodał, że działania organów stanowią rażące naruszenie prawa, bowiem opublikowanie dwóch stanowisk MMR z dnia 16 stycznia 2013 r. i 24 stycznia 2013 r. w istocie zmieniło zasady weryfikacji rozpatrywania wniosków, które to zasady zostały już wcześniej określone w Ogłoszeniu o konkursie, w tym Wytycznych, wydanych na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Organ wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2086/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na wskazaną informację. W ocenie WSA ocena wniosku o dofinansowanie projektu złożonego przez skarżącego nie naruszała prawa. Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 2471/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozstrzygnięcia zasądzając na rzecz skarżącego koszty postępowania kasacyjnego. NSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny winien odnieść się do wszystkich podnoszonych w skardze zarzutów, a jednocześnie wyjaśnić dlaczego są one zasadne lub niezasadne. W szczególności powinien odnieść się do akcentowanej przez stronę skarżącą kwestii ewentualnego wpływu opublikowanych dwóch stanowisk MRR z dnia 16 stycznia 2013 r. i 24 stycznia 2013 r. na ocenę merytoryczną złożonego przez nią wniosku o dofinansowanie, tym razem z zastosowaniem właściwych do oceny przedmiotowego projektu przepisów (uregulowań) w ramach realizowanego Programu Operacyjnego (PO KL). Odnosząc się natomiast do stanowiska WSA w zakresie braku zastosowania w postępowaniu w zakresie ubiegania się o dofinansowanie k.p.a., w tym wskazanych w skardze art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a." NSA zwrócił uwagę, że zasady ogólne zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego są – przynajmniej w części – zawarte także w innych przepisach. Jeżeli więc nawet skarżący w skardze wskazał na przepisy k.p.a., które nie mają bezpośredniego zastosowania, to nie oznacza to, że w ten sposób wykluczone zastało stosowanie zasad zbieżnych z zasadami postępowania administracyjnego, ale określonymi w innych przepisach niż Kodeks postępowania administracyjnego, których stosowanie nie zostało wyłączone. Taki przepis można wskazać np. art. 7 Konstytucji RP, który stanowi co najmniej odpowiednik art. 6 i art. 7 k.p.a. Z kolei np. art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r., nakazujący Instytucji Zarządzającej uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów, to też jest forma realizacji zasady określonej w art. 8 k.p.a. Mając więc na względzie, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym prowadzone jest co prawda w granicach danej sprawy, jednakże Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to nawet jeżeli nie mają zastosowania regulacje zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego, to będą miały zastosowanie regulacje zawarte w innych przepisach prawa, także wtedy, gdy w jakiejś części odpowiadają regulacjom zawartym w k.p.a. i od kontroli zgodności z tymi przepisami Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może być zwolniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy oddalił skargę wnioskodawcy. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że przedmiotem sporu jest prawidłowość oceny merytorycznej wniosku złożonego przez Skarżącego dokonanej przez dwóch członków Komisji Oceniającej Projekt (KOP) przy pomocy Karty Oceny Merytorycznej (KOM) wniosku o dofinansowanie POKL stanowiącej zał. nr 4a Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach POKL, przyjętej za podstawę rozstrzygnięcia przez IW – MJWPU w zakresie kryteriów części B karty tj. pkt a,b,c,d pkt IV – Wydatki Projektu - zgłoszonego w ramach Priorytetu IX "Rozwój wykształcenia i kompetencji w regionach" Działanie 9.6. "Upowszechnienie uczenia się dorosłych" Poddziałanie 9.6.2. "Podwyższanie kompetencji osób dorosłych w zakresie ICT i znajomości języków obcych – projekty konkursowe". Dokumenty stanowiące podstawę prawną organizowanego konkursu jak i obowiązujące dokumenty programowe, są podawane do wiadomości potencjalnych beneficjentów w ogłoszeniu o konkursie, przy czym podstawy prawne jak i obowiązujące dokumenty wskazywane są również w poszczególnych dokumentach np. w Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach POKL, Zasadach dokonywania wyboru projektów w ramach POKL. Ogłoszenie dotyczące przedmiotowego konkursu tj. konkursu otwartego POKL nr. [...] zatwierdzone 27 lipca 2012 r. zostało dokonane przez MJWP i dotyczyło konkursu w ramach Priorytetu IX POKL działanie 9.6., Poddziałanie 9.6.2, w którym dokumenty można było składać poczynając od 30 lipca 2012 r. do wyczerpania wskazanych środków finansowych. Ogłoszenie to wskazywało na warunki konkursu, zawierało informację dotyczącą możliwości pobrania obowiązujących dokumentów programowych oraz wskazywało podstawy prawne przeprowadzenia konkursu. Wśród obowiązujących aktów prawnych wymieniono m.in. ustawę z 6 grudnia 2007 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2011 r. w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POKL, obowiązujące od 1 stycznia 2012, System Realizacji POKL opracowany przez Instytucję Zarządzającą PO KL, na który składają się m.in. następujące dokumenty: - Zasady dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z dnia 22 grudnia 2011 r., obowiązujące od dnia 1 stycznia 2012 r., - Zasady finansowania Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z dnia 22 grudnia 2011 r., Instrukcja wypełniania wniosku itp. W konkursie obowiązywały Wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2011 r., zaś jeśli chodzi o Zasady dokonywania oceny projektów z dnia 22 grudnia 2011 r. Wskazana zatem w Wytycznych kalkulacja kosztów usługi w zakresie nauczania języka angielskiego, francuskiego i niemieckiego w formie stawki jednostkowej czego dotyczy załącznik nr 2 znajduje oparcie w przepisach wspólnotowych. W treści Wytycznych wskazano, że stawka jednostkowa dotyczy: 60 godzin lekcyjnych szkolenia 1 osoby, przy liczebności grupy nie przekraczającej 12 osób, usługi szkoleniowej o następującym zakresie kosztów: wykładowca, sala. W załączniku podano wysokość stawek jednostkowych w odniesieniu do każdego województwa. Skarżący stoi na stanowisku, że wyłącznie koszt sali i wynagrodzenie wykładowcy mieści się w wysokości stawki jednostkowej, zatem uprawnione było wskazanie przez niego we wniosku innych kosztów, na które składały się zakwestionowane przez obydwu ekspertów we wskazanych zadaniach wydatki na zakup sprzętu (magnetofony, telewizor), catering, wynagrodzenia dla opiekuna szkoleń, specjalisty ds. szkoleń, specjalisty ds. promocji, działań promocyjnych w postaci ogłoszeń w prasie i w radio. Ponadto jeden z ekspertów poza wskazanymi wydatkami zakwestionował również wydatki na materiały edukacyjne dla uczestników kursów oraz materiały dydaktyczne dla wykładowców co spowodowało, że łączne koszty niekwalifikowane w ocenie wspomnianego eksperta wyniosły 172 670 zł. Ekspert zakwestionował również część wynagrodzenia opiekuna szkolenia w wysokości 50.000 zł, co w sumie stanowi kwotę 222 670 zł. Wydatki zakwestionowane przez drugiego z ekspertów wyniosły 139,750 zł. Zakwestionowane koszty uznane za niekwalifikowane stanowiły powyżej 25%, przy czym biorąc pod uwagę wysokość niższej z zakwestionowanych kwot, stanowiło to 30% całości kosztów o dofinansowanie, których wnosił Skarżący czyli 459.809 zł. W ocenie Sądu I instancji ocena Ekspertów znajdowała oparcie w świetle Wytycznych i brak jest podstaw aby uznać, iż na ich stanowisko miała wpływ treść pism MRR z 16 stycznia 2013 r. i 24 stycznia 2013 r. W piśmie z 16 stycznia 2013 r. wskazano na to, że przyjęcie stawek jednostkowych wyklucza co do zasady możliwość posłużenia się jakimikolwiek innymi kosztami, mimo tego, że w Wytycznych wprost nie ma zakazu wskazywania takich kosztów w projekcie. MRR wskazał, że w takim przypadku należy ocenić zasadność i racjonalność takich kosztów w sytuacji przyjęcia przez beneficjenta stawki jednostkowej, która stanowi uproszczoną metodę rozliczania projektu. W piśmie z 24 stycznia 2013 r. z kolei MRR ponownie wskazując na to do kogo skierowane jest poddziałanie również odniósł się do kwestii stawki jednostkowej i jej komplementarności w zakresie obejmowania nią kosztów usługi. W piśmie tym wskazano, że w przypadku usługi szkoleniowej zasadne jest poniesienie kosztów egzaminu oraz podręcznika dla kursantów. Zakwestionowano możliwość uznania kosztów dojazdu uczestników szkolenia oraz usług cateringowych podkreślając, że nie mogą być ponoszone koszty wykraczające ponad standard powszechnie oferowany komercyjnie, jakkolwiek w odniesieniu do cateringu możliwe byłoby jego poniesienie w jakimś zakresie przy określonej długości szkolenia w ciągu dnia. Odnosząc się zaś do pism MMR i stanowiska skarżącego jakoby treść pism zmieniła zasady oceny wniosku w stosunku do treści dokumentów programowych, co doprowadziło do negatywnej oceny części B wniosku pkt IV poprzez przyznanie projektowi tylko 2,5 pkt na 9 możliwych Sąd I instancji uznał, że należy stwierdzić, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że pisma wprowadziły jakieś odmienne zasady interpretacji w zakresie rozumienia stawki jednostkowej i sposobu rozliczenia budżetu projektu. Stawka jednostkowa odnosi się do wartości usługi stanowiącej podniesienie poziomu biegłości w posługiwaniu się przez osoby dorosłe biorące udział w kursach z własnej inicjatywy, językami obcymi w postaci języka angielskiego, francuskiego i niemieckiego, a więc języków najbardziej popularnych, których biegła znajomość bez wątpienia przyczyni się do podniesienia konkurencyjności na rynku pracy, nie tylko w kraju ale i na terenie UE, osób, które władają tymi językami. Języki te są najczęściej nauczane w prywatnych szkołach języków obcych, których jest bardzo wiele, zatem muszą one pozyskując słuchaczy konkurować między sobą nie tylko w zakresie poziomu nauczania ale również cenowo, tym samym jest więc oczywiste, że możliwe było ustalenie stawki jednostkowej w odniesieniu do wystandaryzowanej usługi, która w odniesieniu do przedmiotowego poddziałania, dotyczyła kosztu usługi obejmującej nauczania 12 słuchaczy w zakresie 60 godzin, przy czym możliwe było zwiększenie liczby godzin np. do 120, co pozwalało na przyjęcie dwukrotności ustalonej stawki jednostkowej za jednego kursanta, a co wynika z treści Dokumentacji konkursowej z dnia 27 lipca 2012 r. Obowiązkiem IP było zaś oszacowanie wysokości stawki jednostkowej w nawiązaniu do realnych, rynkowych cen panujących na rynku komercyjnym, co powoduje, że choćby biorąc pod uwagę dostępność takich kursów w różnych województwach, stawki te różnią się między sobą. Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków odnoszą się do wszystkich działań POKL, to jednak wskazane zasady odnoszące się do racjonalności wydatków dotyczą i tego działania w rozumieniu choćby przyjętej celowości metodyki wskazania sposobu rozliczania projektu. Pomoc finansowa pochodzi ze środków publicznych, zatem osiągnięcie oczekiwanych rezultatów projektu, nie może być oderwane od celowości przyznanych na jego realizację środków. Gdyby uznać racje skarżącego to biorąc pod uwagę ilość osób, które miały być objęte projektem okazałoby się, że podnoszenie umiejętności językowych 1 osoby, byłoby zapewne nieporównanie wyższe niż szkolenie w wyspecjalizowanej szkole językowej. W ocenie Sądu sporne pisma nie wprowadzały jak twierdzi skarżący nowych zasad oceny wniosku poprzez wskazanie sposobu interpretacji pojęcia stawka jednostkowa, lecz stanowiły jedynie poprzez odwołanie się do faktu obowiązywania stawki jednostkowej w przypadku nauczania języków obcych wskazanych w załączniku nr 2 Wytycznych, przypomnienie o konieczności rozumienia tej stawki jako realizującej postulat zasadności i racjonalności tego typu projektów. Zgodnie z treścią Dokumentacji programowej w zakresie treści dotyczącej pkt 4.2 - Szczegółowe kryteria dostępu przewidziano, że przynajmniej 70 % uczestników kursu musi uzyskać potwierdzoną egzaminem (certyfikatem) biegłość językową zgodną z Europejskim Systemem Opisu Kształcenia Językowego (tj. A, B, C), co oznacza, że skoro musi to być bezstronny, niezależny od Beneficjenta sprawdzian umiejętności, może się on wiązać z dodatkowymi kosztami, które można zgłosić jako koszt kwalifikowany, gdyż nie należy on do zwykłych kosztów kształcenia. W powoływanych przez Skarżącego "Pytaniach i Odpowiedziach" udostępnionych przed oceną wniosków wskazano na to, że stawka jednostkowa nie obejmuje kosztu podręczników dla kursantów i należy uznać, że informacja ta jest wiążąca, ponieważ beneficjent miał prawo ufać kompetencjom organizatora konkursu, zatem taki koszt powinien być uwzględniony - nawet gdyby odpowiedź ta nie była w pełni zasadna. Eksperci dokonując oceny mieli na uwadze konieczność stosowania stawki jednostkowej i racjonalność zgłoszonych w projekcie kosztów w odniesieniu do celu projektu, co wynika z uzasadnienia. Reasumując, gdyby przyjąć za zasadny wyłącznie poziom zakwestionowanych kosztów kwalifikowanych w odniesieniu do oceny obydwu Ekspertów, to nie zostało spełnione kryterium IV - Wydatki projektu pkt a, b, c, d, ponieważ łącznie projekt uzyskał średnią z dwóch ocen w postaci 2,5 pkt zamiast koniecznych 9 pkt, co powoduje, że projekt nie uzyskał minimum 60% pkt za wspomniane kryterium. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest konieczność zastosowania zapisów Zasad oceny projektów a konkretnie pkt 6.5 - ocena merytoryczna, w którym wskazano, m.in. (ppkt 6), że "Oceniający dokonuje sprawdzenia spełniania przez projekt wszystkich kryteriów strategicznych, o ile oceniający przyznał wnioskowi co najmniej 60 punktów, a także przynajmniej 60% punktów w poszczególnych punktach oceny merytorycznej (dotyczy to również sytuacji, gdy wcześniej oceniający uznał, że wniosek nie spełnia co najmniej jednego z kryteriów dostępu weryfikowanych na etapie oceny merytorycznej i/lub co najmniej jednego z kryteriów horyzontalnych)." Nadto w ppkt 7 zapisano, że "Zidentyfikowanie przez oceniającego wydatków niekwalifikowalnych i/lub zbędnych z punktu widzenia realizacji projektu w wysokości przewyższającej 25% wartości projektu skutkuje negatywną oceną budżetu projektu (kategoria oceny IV Wydatki projektu zawarta w części B. Karty oceny merytorycznej). Z punktu widzenia tych zapisów konieczne było więc odrzucenie wniosku i to mimo tego, że wniosek uzyskał wysoką ilość punktów (81,5%) za spełnienie ogólnych kryteriów oceny merytorycznej. Sąd I instancji rozpoznając sprawę uznał, że nie doszło do naruszenia wskazywanych przez skarżącego zasad dotyczących oceny wniosku wskazywanych w skardze, a co za tym idzie nieprawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia IP. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia treści art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju dotyczący zapewnienia przez Instytucję zarządzającą przy realizacji zadań, równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów oraz przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów oraz co się z tym łączy naruszenia treści art. 28 ust. 5 i 6 ustawy. Instytucja Zarządzająca opracowała system realizacji programu operacyjnego. Dokumentacja z tym związana została wyraźnie określona w ogłoszeniu o konkursie i beneficjenci mieli pełną możliwość zapoznania się z ich treścią. Dokumenty te nie uległy zmianie i sam Skarżący tego nie wykazał twierdząc jedynie, że jego zdaniem doszło do zmiany (Wytycznych) ale w zakresie ich interpretacji ze względu na treść pism MRR z dnia 16 stycznia 2013 r. i 24 stycznia 2013 r. do czego Sąd już się odniósł. W sprawie w ocenie WSA nie doszło również do naruszenie treści art. 29 ust. 4 ustawy o prowadzeniu polityki rozwoju, który stanowi, że do czasu zawarcia wszystkich umów o dofinansowanie projektu z beneficjentami wyłonionymi w konkursie lub w wyniku rozpatrzenia środków odwoławczych przewidzianych w ustawie, instytucja ogłaszająca konkurs nie może spowodować pogorszenia zasad konkursu, warunków realizacji projektu oraz nakładać na podmioty ubiegające się o dofinansowanie dodatkowych obowiązków, ponieważ nie doszło do pogorszenia zasad konkursu. Zasada dotycząca stosowania stawki jednostkowej w zakresie kosztów bezpośrednich w odniesieniu do nauki języków angielskiego, niemieckiego i francuskiego, nie uległa zmianie i obowiązywała w ramach określonych obowiązującymi w konkursie Wytycznymi. Kwestie dotyczące stawki jednostkowej, nie uległy zmianie w późniejszych Wytycznych z kwietnia 2012 r. jak również w Wytycznych z 2013 r. co dowodzi bezzasadności twierdzenia skarżącego. Istotą sporu w sprawie była kwestia tego co należy rozumieć pod pojęciem "stawki jednostkowej" użytym w Wytycznych i to, że rozumienie to było odmienne po stronie Ekspertów i organów oraz skarżącego. Nie doszło również do naruszenia zasady zawartej w treści art. 7 Konstytucji, stanowiącym, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa a dotyczącej zasady praworządności, organy orzekały bowiem w oparciu o znane wszystkim beneficjentom przepisy prawa. O. [...] z siedzibą w P. złożył skargę kasacyjną na orzeczenie Sądu I instancji wnosząc o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a w przypadku niepodzielenia przez Sąd zarzutów skarżącego w przedmiocie uchybień procesowych WSA, skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do istoty oraz zasądzenie od Organu administracji na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, powiększonych o opłatę skarbową uiszczoną od pełnomocnictwa. Skargą kasacyjną zarzucono: Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne odniesienie się przez WSA w Wyroku do wpływu opublikowanych dwóch stanowisk MRR z dnia 16.01.2013 r. i 24.01.2013 r. na ocenę merytoryczną wniosku o dofinansowanie, a w konsekwencji oddalenie skargi skarżącego pomimo, iż zasługiwała ona na uwzględnienie na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r.; b) art. 30c ust. 3 pkt 2 i art. 30e u.z.p.p.r. w zw. z art. 3 par. 1, 2 i 3 i art. 1 p.p.s.a., poprzez wadliwe wykonanie swego ustrojowego obowiązku kontroli oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu pod względem zgodności z prawem oraz art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r. oraz art. 151 p.p.s.a., które polegało na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem WSA było stwierdzenie naruszenia przez organ norm art. 26 ust. 2, art. 28 ust. 5 i 6 i art. 29 ust. 4 u.z.p.p.r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy; c) art. 30c ust. 3 pkt 2 i art. 30e u.z.p.p.r. w zw. z art. 141 § 4, art. 3 § 1, 2 i 3, art. 1 p.p.s.a., skutkujące rozstrzygnięciem sprawy przez WSA bez wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, poprzez błędne odniesienie się przez WSA w Wyroku do wpływu opublikowanych dwóch stanowisk MRR z dnia 16.01.2013 r. i 24.01.2013 r. na ocenę merytoryczną wniosku o dofinansowanie, a w konsekwencji oddalenie skargi Skarżącego pomimo, iż zasługiwała ona na uwzględnienie na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r.; d) art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 kodeksu postępowania cywilnego polegające na zastosowaniu przez WSA oczywiście błędnych kryteriów oceny dowodów oraz przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów przejawiające się w naruszeniu obowiązku wyprowadzenia z materiału dowodowego wniosków logicznych i spójnych, tj. w zakresie w jakim WSA uznał, że Organ nie naruszył art. 26 ust. 2, art. 28 ust. 5 i 6 i art. 29 ust. 4 u.z.p.p.r.,a w konsekwencji oddalił skargę skarżącego pomimo, iż zasługiwała ona na uwzględnienie na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r.; e) art. 30c u.z.p.p.r. w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a, skutkujące dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych na podstawie akt sprawy, w tym WSA błędnie ustalił, że dwa stanowiska MRR z dnia 16 i 24.01.2013 r. nie miały wpływu na ocenę Ekspertów projektu skarżącego, a przez to stanowiących podstawę wydania wyroku, tj. przyjęcie, że organ nienaruszył art. 26 ust. 2, art. 28 ust. 5 i 6 i art. 29 ust. 4 u.z.p.p.r., co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi, mimo iż z akt sprawy wynika, że organ administracji dopuścił się naruszenia art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. w zw. z art. 151 p.p.s.a.; ` Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r., poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez WSA, że organ zastosował podczas oceny projektu zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów w ramach programu oraz zapewnił przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów, podczas gdy organ bezpodstawnie uwzględniając w swojej ocenie dwa stanowiska MRR z dnia 16.01.2013 r., i z dnia 24.01.2013 r. nie zapewnił równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów w ramach programu oraz nie zapewnił przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów; b) art. 28 ust. 5 i 6 u.z.p.p.r., poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez WSA, że organ w trakcie trwania oceny projektów nie zmienił dokumentów stanowiących system realizacji programu operacyjnego, a także że zmiana ta nie wymagała opublikowania na stronach internetowych instytucji zarządzającej, a w konsekwencji nie uznanie przez WSA, że dokumenty te nie mogły być zmieniane na niekorzyść wnioskodawcy w trakcie trwania określonej tury konkursu, w zakresie w jakim dotyczą tego konkursu oraz, że ich zmiana miała negatywny wpływ na rozpatrzenie złożonego przed dokonaniem tej zmiany wniosku o dofinansowanie; c) art. 29 ust. 4 u.z.p.p.r., poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez WSA, że organ do czasu zawarcia wszystkich umów o dofinansowanie projektu z beneficjentami wyłonionymi w konkursie lub w wyniku rozpatrzenia środków odwoławczych przewidzianych w u.z.p.p.r., nie spowodował pogorszenia zasad konkursu, warunków realizacji projektu oraz, że organ nie nałożył na podmioty ubiegające się o dofinansowanie dodatkowych obowiązków, w tym w zakresie art. 29 ust. 2 pkt 6 u.z.p.p.r., tj. w zakresie kryteriów wyboru projektów; d) art. 7 Konstytucji, poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez WSA, że organ podczas oceny projektów działał na podstawie i w granicach prawa, podczas gdy organ działając w sprzeczności z prawem przy ocenie projektów uwzględniając w swojej ocenie dwa stanowiska MRR z dnia 16.01.2013 r., i z dnia 24.01.2013 r. bezpodstawnie zmienił warunki udziału w konkursie. Ponadto, skarżący zarzuca również naruszenie normy art. 7 Konstytucji stanowiącym, że "organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa" Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt. 1 i pkt. 2 p.p.s.a. Przed przystąpieniem do oceny zasadności zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej podkreślić należy, że na tym etapie postępowania istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy z treści Sytemu Realizacji POKL oraz z Dokumentacji konkursowej wynika, że wskazana w nich stawka jednostkowa obejmuje wszystkie wydatki związane z realizacją projektu w postaci usługi szkoleniowej, a tym samym czy to oznacza, iż wnioskodawca zobowiązany jest do uwzględnienia w zakresie stawki jednostkowej wszystkich wydatków związanych z zarządzaniem projektem, w tym koszty związane z promocją i rekrutacją oraz koszty materiałów szkoleniowych. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną wskazane wyżej dokumenty konkursowe nie dają podstaw do przyjęcia, że określona w nich stawka jednostkowa winna obejmować swym zakresem wszystkie wydatki związane z realizacją projektu, a jedynie te które wprost zostały wskazane w tych dokumentach. Natomiast w ocenie MJWP i IP dokumenty stanowiące podstawę do dokonania oceny projektów zgłoszonych w ramach konkursu otwartego POKL nr [...], w ramach Priorytetu IX POKL Działanie 9.6., Poddziałanie, 9.6.2. stanowiły wystarczającą podstawę do przyjęcia, że w ramach stawki jednostkowej winny być określone wszystkie wydatki związane z realizacją projektu w postaci usługi szkoleniowej. Ponadto należy zauważyć, że w wyroku z dnia 28 stycznia 2014 roku wydanym w sprawie sygnatur akt II GSK 2471/13 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien odnieść się do wszystkich podnoszonych w skardze zarzutów, a jednocześnie winien wyjaśnić dlaczego są one zasadne lub niezasadne. W szczególności powinien odnieść się do akcentowanej przez stronę skarżącą kwestii ewentualnego wpływu opublikowanych dwóch stanowisk MRR z dnia 16 stycznia 2013 roku i z dnia 24 stycznia 2013 roku na merytoryczną ocenę złożonego przez nią wniosku o dofinansowanie, z zastosowaniem właściwych do oceny projektu przepisów (uregulowań) w ramach realizowanego Programu Operacyjnego (POKL). Jednocześnie we wskazanym wyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podniesiony został zarzut naruszenia przez organ art. 26 ust. 2, art. 28 ust. 5 i 6 oraz art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, a Sąd I instancji nie odnosząc się do tak przedstawionych zarzutów naruszył przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., powodując tym samym, że zaskarżony wyrok nie poddawał się kontroli kasacyjnej. W związku z powyższym wskazać należy, że kontroli instancyjnej sprawowanej w granicach skargi kasacyjnej poddany został wyrok Sądu I instancji wydany na skutek ponownego rozpoznania sprawy przekazanej temu Sądowi w oparciu o przepis art. 185 § 1 p.p.s.a. Stwierdzić należy, że w poprzednim wyroku NSA nie dokonywał wykładni prawa, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., rozumianej jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Jak już wskazano uchylenie wyroku Sądu I instancji nastąpiło z przyczyn proceduralnych i nakładało na Sąd I instancji obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi przy uwzględnieniu treści pism MRR i właściwych regulacji prawnych służących do oceny projektu. Zgodnie z treścią art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Tak określone cele ustawowe mogą być prawidłowo zrealizowane, gdy ocena zgłoszonego projektu będzie efektem wnikliwego badania wniosku z punktu widzenia spełnienia wymogów ustawowych uszczegółowionych w dokumentacji konkursowej. Oznacza to, że przeprowadzona przez instytucję ocena projektu będzie mogła być uznana za zgodną z prawem, gdy będzie ona zgodna z ustalonymi na podstawie ustawy zasadami systemu realizacji programu operacyjnego oraz treścią informacji o konkursie, w tym także z treścią regulaminu konkursu oraz wytycznymi w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach programu operacyjnego. Ponadto z treści art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wynika, że intencją ustawodawcy jest aby każdy projekt był oceniany rzetelnie i bezstronnie. Wiąże się z tym kwestia uczestnictwa ekspertów, ale także wymóg dokonywania obiektywnych ocen projektów. Wskazane wyżej regulacje ustawowe, nakazujące rozpoznawanie projektów w sposób rzetelny i bezstronny, z zapewnieniem równego dostępu i przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, określają fundamentalne zasady w zakresie rozpoznawania składanych wniosków o dofinansowanie. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy podnieść należy, że w Rozdziale 4 Podrozdziale 2 Wytycznych z 15 grudnia 2011 roku Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki wskazuje się, że koszty bezpośrednie mogą być rozliczane ryczałtem w oparciu o kwoty ryczałtowe lub stawki jednostkowe. Jednocześnie w Rozdziale 2 Podrozdziale 3 wytycznych wskazuje się, że koszty bezpośrednie to koszty kwalifikowane poszczególnego zadania realizowanego przez beneficjenta w ramach projektu, które są bezpośrednio związane z danym zadaniem. Ponadto biorąc pod uwagę zapis zawarty w Rozdziale 4 Podrozdziale 1 punkt 5 wytycznych stwierdzić należy, że wydatki niekwalifikowane związane z realizacją projektu ponosi beneficjent. Rozliczenie kosztów bezpośrednich w oparciu o stawki jednostkowe wymaga ustalenia co należy rozumieć pod tym określeniem oraz jaki jest zakres przedmiotowy tego pojęcia. Trafnie wskazuje Sąd I instancji, że przy ocenie zgłoszonego do konkursu projektu znajdowały zastosowanie powołane wyżej wytyczne, w tym także zapisy odnoszące się do pojęcia "stawki jednostkowej". Oznacza to, że w omawianym zakresie dla oceny projektu istotna jest treść Rozdziału 4 Podrozdziału 2 Sekcji 2 –stawki jednostkowe wytycznych. W punkcie 1 sekcji 2 wskazuje się, że stawką jednostkową jest określona przez Instytucję Zarządzającą dla danej usługi stawka, która została określona w załączniku nr 2 i 3 do Wytycznych. Za pomocą stawek jednostkowych istnieje możliwość rozliczenia kosztów bezpośrednich dotyczących usług szkoleń językowych oraz szkoleń komputerowych ale w zakresie wskazanym w załączniku numer 2 i 3 wytycznych. Natomiast zauważyć należy, że w Rozdziale 4 Podrozdziale 3 wytycznych wskazuje się koszty zarządzania projektem obejmujące wskazane tam koszty bezpośrednie. Skoro dla określonej usługi (szkoleń językowych) stawka jednostkowa została określona przez Instytucję Zarządzającą w załączniku numer 2 do wytycznych to stanowi ona podstawę do rozliczenia kosztów bezpośrednich dotyczących usług szkoleniowych. Zauważyć jednak należy, że z punktu 1 załącznika numer 2 do wytycznych wynika, że stawka jednostkowa dotyczy usługi szkoleniowej o następującym zakresie kosztów: wykładowca, sala. Oznacza to, że Instytucja Zarządzająca przy usłudze szkoleniowej określiła zakres kosztów rozliczanych za pomocą stawki jednostkowej w ten właśnie sposób. Jednoznaczne sformułowanie w tym zakresie nie daje podstaw do przyjęcia, że stawka jednostkowa za pomocą której mają być rozliczane koszty usług szkoleniowych winna obejmować swym zakresem inne koszty nie wymienione w treści punktu 1 załącznika numer 2 wytycznych. W związku z powyższym stwierdzić należy, że nie jest trafne stanowisko Sądu I instancji, akceptujące dokonaną przez organ ocenę projektu, która wskazuje, iż znaczna część kosztów powinna mieścić się w stawkach jednostkowych, które zostały skalkulowane w oparciu o realne stawki rynkowe i zawierają w sobie wszystkie koszty szkolenia jakie ponoszą wyspecjalizowane firmy zajmujące się komercyjną działalnością w obszarze szkoleń językowych. Ponadto podkreślić należy, że oparcie tak zaprezentowanego stanowiska o treść w/w wytycznych prowadzi do wniosku, iż przedstawiona w tym zakresie analiza pozostaje w oderwaniu od brzmienia przedstawionych regulacji oraz nadanego przez instytucję zarządzającą znaczenia poszczególnym terminom i określenia ich zakresu przedmiotowego. W tym stanie rzeczy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za zasadny uznać należało zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez wadliwe przyjęcie, że dokonana przez organ ocena projektu przeprowadzona była z zachowaniem zasad wskazanych w tej normie prawnej. Natomiast w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że dwa pisma Ministerstwa Rozwoju Regionalnego z dnia 16 stycznia 2013 roku i z dnia 24 stycznia 2013 roku nie wprowadziły zmian w dokumentach stanowiących system realizacji programu operacyjnego i same w sobie nie mogły być uznane za dokumenty kształtujące ten system. Treść opisanych wyżej pism można jedynie uznać za próbę interpretacji dokumentacji odnoszącej się do oceny projektów w ramach Poddziałania 9.6.2 Podwyższenie kompetencji osób dorosłych w zakresie ICT i znajomości języków obcych POKL, dokonaną przez instytucję zarządzającą Programem Operacyjnym Kapitał Ludzki, która to interpretacja jest odmienna od przedstawionej przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną. Zauważyć należy, że z treści w/w pism wynika, iż wskazane w wytycznych stawki jednostkowe dotyczą kompleksowej usługi szkolenia, a ich wysokość wynika z kalkulacji przeprowadzonej w oparciu o ceny rynkowe usług szkoleniowych oferowanych przez profesjonalne firmy działające w tej branży i obejmuje swym zakresem wszystkie koszty związane z realizacją usługi. Dotychczas przedstawione uwagi oraz stanowisko zaprezentowane przez Instytucję Zarządzającą w/w pismach wskazuje, że w omawianym zakresie dokumentacja konkursowa nie zapewniała przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględni przedstawione wyżej stanowisko oraz jego argumentację. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.