III SA/Kr 849/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Barbara Pasternak Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2014 r. sprawy ze skargi PTHU A Spółka Jawna w B na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [....] 2013 r. nr [....] nałożył na "A" Spółka Jawna z siedzibą w B., karę pieniężną w wysokości 3 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące - na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 6, ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), dalej "u.t.d.", zał. nr 3 lp. 6.1.1 do u.t.d. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [.....] grudnia 2013 r. w miejscowości S. (droga krajowa nr [.....]), został zatrzymany do kontroli pojazd członowy marki S. wraz z naczepą marki S. Pojazdem kierował M. C. Pojazdami "A" Sp. Jawna wykonywało międzynarodowy transport drogowy rzeczy z L. do R. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że ciągnik samochodowy o nr [.....], który został zarejestrowany po raz pierwszy w dniu [....] 2006 r. nie został wyposażony w cyfrowe urządzenie rejestrujące. Mając na uwadze art. 2 ust. 1 rozporządzenia 2135/98 wszystkie pojazdy dopuszczone do ruchu po dniu 1.05.2006 r. powinny być wyposażone w urządzenia rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wskazując, że "od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98(8) pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85". W kontrolowanym pojeździe zamontowany był tachograf analogowy marki S. [....] typ [....] o nr seryjnym [.....] wyprodukowany w 2006 r. Organ przywołał art. 3 ust. 1-2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Organ wskazał, że pismo z dnia 5 grudnia 2013 r. stanowiące zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego wysłano do strony. Informowało ono o przysługującym prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz, że strona powołująca się na okoliczności z art. 92b i art. 92c u.t.d. powinna przedstawić dowody na poparcie swoich twierdzeń. Strona odebrała zawiadomienie i przesłała do organu decyzję w sprawie nadania numeru NIP oraz dane z wypisu w rejestrze REGON. W dniu 20.12.2013 r. wpłynęło pismo w którym strona zawnioskowała (...) "o podanie merytorycznej podstawy prawnej na jakiej zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Zgodnie z treścią protokołu kontroli można mieć podejrzenie, że podstawą ta ma być Ip. 6.1.1. zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z treścią ww. sankcji należy stwierdzić, że może ona być nakładana za " ... wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące.". Strona wskazała, że kontrolowany pojazd był wyposażony w urządzenie rejestrujące i nie znajduje w polskich przepisach kary przewidzianej za brak właściwego typu tachografu. Przewoźnik nie powinien ponosić odpowiedzialności za zbyt wolne prowadzenie postępowania mającego zarejestrować kontrolowany pojazd. Organ wskazał, że poczynił prawidłowe ustalenie w zakresie Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W sprawie organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b i 92c u.t.d., bowiem strona nie przedstawiła dowodów przemawiających za zastosowaniem ww. przepisów. Art. 2 ust. 1 rozporządzenia WE 2135/98 stanowi, iż wszystkie pojazdy dopuszczone po raz pierwszy do ruchu po dniu 1.05.2006 r. powinny zostać wyposażone w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, czyli w cyfrowe urządzenie rejestrujące. W oparciu o art. 71 ust. 1 i 2 prawa o ruchu drogowym: 1. Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3. 2. Pojazdy określone w ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne, a w przypadku pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, w nalepkę kontrolną. Natomiast z dowodu rejestracyjnego wynika, że pojazd został zarejestrowany, a tym samym dopuszczony do ruchu po raz pierwszy w dniu [....] 2006 r. Stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenie zawiera się w treści Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Według organu nie nastąpiło rozszerzenie sankcji jak wskazuje strona, ponieważ strona wykonywała transport drogowy pojazdem niewyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące. Strona rejestrując nowy pojazd w urzędzie po dacie 1.05.2006 r. powinna bezzwłocznie wyposażyć ciągnik samochodowy w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB. Organ podkreślił, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą, zobowiązany jest dołożyć wszelkich starań by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa, w przeciwnym razie przedsiębiorca winien liczyć się z konsekwencjami jakie przewiduje ustawodawca za naruszenia przepisów. Zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, pracodawca i kierowca są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. "A" Sp. Jawna wniosła od powyższej decyzji odwołanie, zarzucając niedopuszczalną rozszerzającą wykładnię sankcji administracyjnej wyrażonej w Ip. 6.1.1 zał. nr 3 do u.t.d., na podstawie której, może być nakładana kara za "Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące". Zdaniem skarżącej, ustawodawca wprowadził sankcję za brak urządzenia rejestrującego lub brak cyfrowego urządzenia rejestrującego. Natomiast przepis ten nie może być podstawą kary za posiadanie i używanie zalegalizowanego i sprawnego urządzenia rejestrującego, co miało miejsce w sprawie. Za takim rozumieniem przepisu świadczą też inne sankcje przewidziane w u.t.d. np. w Ip. 6.1.2 zał. nr 3, gdzie przewidziano sankcję w wysokości 2000 zł za "Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów". Wobec powyższego, niedopuszczalnym jest przyjęcie interpretacji przepisów, będącą podstawą decyzji, że ustawodawca nakłada sankcję wyższą za "niewłaściwy typ tachografu", który jest sprawny, zalegalizowany i rejestruje wszystkie wymagane elementy, a niższą za posługiwaniem się tachografem, który nie rejestruje np. czasu prowadzenia lub wykonywania innej pracy. Takie rozumienie przepisów sprzeciwia się logice ustawodawcy. Ponadto niezrozumiałym jest, że organ przyjął datę rejestracji w polskim urzędzie jako datę dopuszczenia pojazdy do ruchu. Art. 2 rozporządzenia 2135/98, nie odsyła do ustawy o ruchu drogowym, z której wyprowadza się wniosek, że ustawodawca europejski miała na myśli rejestrację w polskim urzędzie. Ww. rozporządzenia nie należy utożsamiać i uszczegóławiać przepisami wewnętrznymi krajów członkowskich. Ponadto skarżąca przywołała zapisy wiedeńskiej konwencji o ruchu drogowym z 1968 r. ratyfikowanej przez Polskę 1 czerwca 1984 r. która w art. 3 ust. 3 stanowi, że "... Umawiające się Strony są zobowiązane dopuścić do ruchu międzynarodowego na swoim terytorium pojazdy" odpowiadające warunkom określonym w konwencji. Wobec powyższego dopuszczenie do ruchu nie można utożsamiać z samym wydaniem dowodu rejestracyjnego w Polsce i ta okoliczność nie może być podstawą faktyczną do nałożenia kary pieniężnej. Skarżąca wskazała, że przedsiębiorca nie może ponosić odpowiedzialność za zaniechania organu administracji, który przez zwłokę w wydaniu ww. dokumentów (wydanie dowodu rejestracyjnego w maju a nie kwietniu) naraził skarżącą na prowadzenie postępowania administracyjnego, którego efektem jest zaskarżana decyzja. Dodała, że pojazd był kontrolowany wcześniej, także przez innych funkcjonariuszy organów kontroli, którzy nigdy (przez 7 lat) nie wskazali nieprawidłowości w zakresie braku tachografu, który zawsze był sprawny, zalegalizowany i użytkowany. Wobec powyższego skarżąca wniosła o umorzenie postępowania lub jego uchylenie i przekazanie do organu pierwszej instancji. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 24 marca 2014 r. nr [....] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.", art. 4 pkt 1 i pkt 22 lit. a, lit. h, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 u.t.d., art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, dalej "rozporządzenie nr 3821/85", art. 27 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, dalej "rozporządzenie nr 561/2006", oraz Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielając stanowisko organu I instancji podniósł, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ww. ustawy oraz rozporządzenia nr 3821/85 oraz rozporządzenia nr 561/2006. Ponadto przywołując treść art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/85 wskazał, że stosownie do treści art. 27 rozporządzenia nr 561/2006, zmieniającego art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2135/98, od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia nr 561/2006 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85. Rozporządzenie nr 561/2006 zostało opublikowane w dniu 11.04.2006 r., wobec czego na mocy art. 29 tego rozporządzenia - art. 27 wszedł w życie z dniem 1 maja 2006 r. Zatem po dacie 1 maja 2006 r., wszystkie pojazdy zarejestrowane po raz pierwszy winny być wyposażone w tachografy cyfrowe. W sprawie podczas kontroli drogowej okazano m.in. dowód rejestracyjny pojazdu, z którego wynika, iż pierwsza rejestracja pojazdu marki S. o nr rej. [.....] miała miejsce w dniu [....] 2006 r. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu materiału dowodowego uznał, iż w pełni potwierdza on fakt naruszenia przepisów przez adresata decyzji. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do tej ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 u.t.d., która przewiduje karę pieniężną w wysokości 3 000 zł za naruszenie w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. W ocenie organu odwoławczego przewóz wykonywany przez stronę w dniu kontroli realizowany był pojazdem, który winien być wyposażony w cyfrowe urządzenie rejestrujące w myśl powołanych powyżej przepisów prawa. Organ wskazał, że w myśl art. 2 ust. 1a rozporządzenia 561/2006, rozporządzenie to ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony. Powyższy warunek w sprawie został spełniony. W sprawie wykonywany był bezsprzecznie w imieniu strony, międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Powyższe potwierdza treść dokumentu CMR. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 rozporządzenia 2135/98 wszystkie pojazdy dopuszczone do ruchu po dniu 1 maja 2006 r. powinny być wyposażone w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB. W sprawie organ I instancji w sposób prawidłowy zakwalifikował naruszenie, bowiem pojazd został dopuszczony do ruchu po dniu 1 maja 2006 r., zatem powinien być wyposażony w tachograf cyfrowy. Wobec tego obecność w pojeździe nawet sprawnego i rejestrującego wszystkie wymagane elementy tachografu analogowego, nie może zostać uznana przez organ za spełnienie ww. wymogu ustawodawcy. Przedsiębiorca nie może również zwolnić się z odpowiedzialności przez wskazanie, iż uprawniony do tego organ wydawał dowód rejestracyjny opieszale. Organy wydające dokumenty działają również na podstawie przepisów prawa i są zobligowane do działania w ustawowo określonych terminach. Kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych naruszeń określonych w załączniku nr 3 do u.t.d., a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Ponadto postępowanie zdaniem organu odwoławczego, zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów K.p.a. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d., bowiem przepis ten ma zastosowanie jedynie w przypadku stwierdzenia naruszeń z zakresu czasu pracy kierowców. W sprawie takie naruszenia nie zostały stwierdzone. W sprawie nie będzie miał też zastosowania art. 92c u.t.d. Skarżąca bowiem winna była zdawać sobie sprawę, iż rejestrując pojazd po dacie 1 maja 2006r., winna wyposażyć go w tachograf cyfrowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Brak wpływu i niemożliwość przewidzenia naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionowanie swojej odpowiedzialności. Pod pojęciem "zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia" trzeba rozumieć tylko takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony przedsiębiorcy należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał, że skarżąca ograniczyła się w postępowaniu wyłącznie do składania wyjaśnień i obarczenia odpowiedzialnością za powstanie naruszenia organ wydający dokument urzędowy, natomiast nie przedstawiła żadnych dowodów mogących wskazywać na brak wpływu strony na popełnienie naruszeń bądź właściwą organizację pracy oraz stawiane przez siebie tezy. "A" Sp. Jawna wniosła na powyższą decyzję skargę. Wniosła o: 1. uwzględnienie skargi w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., przez stwierdzenie nieważności decyzji GITD, gdyż podstawa prawna decyzji tj. rozporządzenie 3821/85 z dniem 1 marca 2014 r. zostało uchylone na podstawie art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/2014 i nie może być podstawą do nakładania kar - wobec powyższego GITD wydał decyzję bez podstawy prawnej; 2. lub uwzględnienie skargi w trybie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., przez stwierdzenie nieważności decyzji GITD, gdyż wobec uchylenia rozporządzenia 3821/85, GITD nie jest właściwy do kontroli i nakładania sankcji karnych, za czyny określone w ww. rozporządzeniu. Skarżąca zarzuciła, że nie można też na zasadzie analogii rozszerzać stosowania sankcji kary za naruszanie obowiązków, co do których organy inspekcji transportu drogowego nie mają uprawnień kontrolnych, co potwierdzają zapisy art. 50 pkt 1a w związku z art. 4 pkt 22 u.t.d. - wobec powyższego GITD wydał decyzję z naruszeniem przepisów o właściwości. Ewentualnie skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji, ponieważ decyzje te zostały wydane z rażącym naruszenie przepisów prawa, które polegało na utożsamianiu dopuszczenia do ruchu po raz pierwszy, które ma miejsce z chwilą uzyskania homologacji na dany typ pojazdu, z dopuszczeniem następczym, jaki jest utożsamiany w Polsce z rejestracją tego pojazdu we właściwym urzędzie. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podniosła, że organ odwoławczy działał bez podstawy prawnej, gdyż powołał się w decyzji na akt prawny nie obowiązujący od kilku tygodni tj. rozporządzenie 3821/85, co wynika z treści art. 47 rozporządzenia 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 oraz zmieniającego rozporządzenie nr 561/2006. Ponadto ten organ nie ma uprawnień do rozszerzania własnej właściwości, która jest określona w ustawie o transporcie drogowym i brak w ww. przepisach uprawnień do sankcjonowanie obowiązków przewidzianych w rozporządzeniu 165/2014. Oba organy niewłaściwie zinterpretowały przepisy regulujące dopuszczenie pojazdu do ruchu po raz pierwszy. Mianowice organ przyjął datę rejestracji w polskim urzędzie, jako datę dopuszczenia pojazdu do ruchu po raz pierwszy. Art. 2 rozporządzenia 2135/98, który należy stosować wprost, nie odsyła do ustawy o ruchu drogowym. Przez to błędne założenie organy uznały, że ustawodawca europejski miał na myśli rejestrację w polskim urzędzie. Dopuszczeniem do ruchu po raz pierwszy jest uzyskanie nie przez konkretny pojazd, ale przez uzyskanie homologacji na typ pojazdu, którą uzyskuje producent pojazdu. Zgodnie art. 70f ust. 1 ustawy o ruchu drogowym, to producent pojazdu jest odpowiedzialny za zgodność produkcji z uzyskaną homologacją, a jako taki z całą pewnością nie montowałby w pojeździe tachografu niezgodnego z zapisami uchylonego rozporządzenia 3821/85. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a. Skarga nie jest zasadna. W sprawie poddanej kontroli Sądu na skutek wniesionej skargi, organ I instancji nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 3000 zł wskazując na treść Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 u.t.d., określającego karę pieniężną w wysokości 3 000 zł za naruszenie w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które to stanowisko podzielił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. W sprawie poza sporem jest to, że w dniu [.....] grudnia 2013 r. strona skarżąca wykonywała transport drogowy pojazdem niewyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, ponieważ w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że ciągnik samochodowy o nr [......] nie został wyposażony w cyfrowe urządzenie rejestrujące. Poza sporem jest także to, że w kontrolowanym pojeździe zamontowany był tachograf analogowy wyprodukowany w 2006 r. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie (art. 92a ust 1u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do tej ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Jak zasadnie organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h u.t.d. użyte w ustawie określenia "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" oznaczają "obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ww. ustawy oraz rozporządzenia nr 3821/85 oraz rozporządzenia nr 561/2006". Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1), rozporządzenie to ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony. Ponadto art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.1985.370.8) stanowi, iż urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia nr 561/2006. Pojazdy o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, oraz pojazdy, które wyłączono z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, ale które nie są już wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, muszą spełniać ten wymóg do dnia 31 grudnia 2007 r. Stosownie do treści art. 27 rozporządzenia nr 561/2006, zmieniającego art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2135/98, od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia nr 561/2006 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85. Rozporządzenie nr 561/2006 zostało opublikowane w dniu 11.04.2006 r., wobec czego na mocy art. 29 tego rozporządzenia - art. 27 wszedł w życie z dniem 1 maja 2006 r. Zasadnie, zatem organ odwoławczy wskazał, że po dacie 1 maja 2006 r., wszystkie pojazdy zarejestrowane po raz pierwszy winny być wyposażone w tachografy cyfrowe. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 u.t.d., która przewiduje karę pieniężną w wysokości 3 000 zł za naruszenie w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Nie był trafny zarzut, że podstawa prawna decyzji tj. rozporządzenie 3821/85 z dniem 1 marca 2014 r. zostało uchylone na podstawie art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/2014, nie może być podstawą do nakładania kar i wobec powyższego GITD wydał decyzję bez podstawy prawnej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zgodnie z art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), uchyla ono rozporządzenie (EWG) nr 3821/85. Jednakże w zakresie mającym znaczenie dla sprawy, stosownie do art. 48 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, rozporządzenie ma zastosowanie dopiero od dnia 2 marca 2016 r. Z kolei zgodnie z art. 46 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014: w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. W związku z powyższym, zarzut strony skarżącej wydania decyzji bez podstawy prawnej oraz, że wobec uchylenia rozporządzenia 3821/85, GITD nie jest właściwy do kontroli i nakładania sankcji, za czyny określone w ww. rozporządzeniu, nie był zasadny. Nie był również trafny zarzut strony skarżącej, że błędne jest przyjęte przez organ założenie, że datą dopuszczenia pojazdu do ruchu jest data pierwszej rejestracji pojazdu oraz, że rozporządzenie Rady (WE) nr 2135/98 z dnia 24 września 1998 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz dyrektywę 88/599/EWG dotyczącą stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 (Dz.U.UE.L.1998.274.1) nie odsyła do przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, ustawa ta określa m. in. zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, a także działalność właściwych organów i podmiotów w tym zakresie. W myśl art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym są dostosowane do Dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz. UE.L. 1999.138.57). Zgodnie z załącznikiem nr 2 cz. II pkt II. 5 ww. dyrektywy: świadectwo rejestracji zawiera datę pierwszej rejestracji pojazdu, która jest poprzedzona kodem wspólnotowym "B". Zgodnie z art. 70c pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wydanie świadectwa homologacji typu WE pojazdu oraz świadectwa homologacji typu pojazdu stanowi potwierdzenie spełnienia wymagań technicznych. Niewątpliwie stosownie do treści art. 70f ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, to producent pojazdu jest odpowiedzialny za zgodność produkcji z uzyskaną homologacją. Nie mogła jednak przynieść zamierzonego skutku argumentacja strony skarżącej odwołującej się do tej regulacji, że producent z całą pewnością nie montowałby w pojeździe tachografu niezgodnego z zapisami uchylonego rozporządzenia 3821/85. Należy bowiem podzielić stanowisko organu, że uzyskanie homologacji nie jest równoznaczne z dopuszczeniem pojazdu do ruchu, które to dopuszczenie następuje dopiero po zarejestrowaniu pojazdu, które umożliwia poruszanie się pojazdem po drogach. W związku z powyższym jako datę dopuszczenia pojazdu do ruchu należy uznać datę rejestracji pojazdu, która jest wpisywana w taki sam sposób w dowodzie rejestracyjnym pojazdu w każdym państwie członkowskim, w rubryce kodu wspólnotowego oznaczonego jako "B". W sprawie poza sporem jest, że w dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu wpisano, że datą pierwszej rejestracji, a tym samym dopuszczenia do ruchu, był [.....] 2006 r. Ponownie należy przypomnieć, że art. 2 ust. 1 rozporządzenia 2135/98 stanowi, iż wszystkie pojazdy dopuszczone po raz pierwszy do ruchu po dniu 1.05.2006 r. powinny zostać wyposażone w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB czyli w cyfrowe urządzenie rejestrujące. Zatem pojazd powinien być wyposażony w tachograf cyfrowy, a nałożenie na stronę kary pieniężnej na podstawie l.p. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wbrew twierdzeniom skargi, było uzasadnione. Wobec powyższego bezsporna obecność w kontrolowanym pojeździe nawet sprawnego i rejestrującego wszystkie wymagane elementy tachografu analogowego, nie mogła zostać uznana przez organ za spełnienie ww. wymogu ustawodawcy. Strona skarżąca rejestrując pojazd po dacie 1.05.2006 r. powinna bezzwłocznie wyposażyć go w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.