II SA/Wa 401/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.C. na pismo Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] postanawia odrzucić skargę. W dniu 3 lutego 2014 r. J.C. wniósł skargę na pismo Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] dotyczące orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] marca 1994 r. nr [...] w przedmiocie określenia zdolności do służby wojskowej. W ocenie skarżącego powołane pismo posiada cechy decyzji administracyjnej, stąd też skarga jest uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 ustawy p.p.s.a., jako nienależącej do właściwości sądu administracyjnego. W ocenie organu przedmiotem zaskarżenia uczyniono ustalenie związku chorób i schorzeń ze służbą wojskową oraz ustalenie inwalidztwa i grupy inwalidzkiej, co nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej podjęcia. Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, oraz na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem skargi J.C. uczynił pismo Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], posiadające – zdaniem skarżącego, cechy decyzji administracyjnej. Zatem w pierwszej kolejności należy ustalić czy pismo z dnia [...] stycznia 2014 r. spełnia przesłanki wskazane w treści art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W ocenie Sądu pismem tym Zastępca Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. jedynie poinformował skarżącego o zajętym stanowisku w sprawie wniosku skarżącego z dnia 28 października 2013 r. Pismo to, pomimo twierdzeń skarżącego, nie posiada wszystkich cech, jakie powinna zawierać decyzja administracyjna, przewidzianych w treści art. 107 § 1 ustaw z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U z 2012 r. poz. 267 ze zm.) – zwanej dalej kpa. We wskazanym wyżej piśmie nie powołano bowiem podstawy prawnej, nie zawarto de facto rozstrzygnięcia sprawy, brakuje także uzasadnienia faktycznego i prawnego, jak również pouczenia czy i w jakim trybie przysługuje odwołanie. Wymienione braki uniemożliwiają uznanie pisma z dnia [...] stycznia 2014 r. za decyzję, a w konsekwencji rozpoznanie merytorycznie sprawy przez sąd administracyjny. Powyższe nie pozbawia skarżącego możliwości zbadania merytorycznie sprawy przez Sąd, albowiem kontroli sądowej podlegać będzie ostateczna decyzja Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. w przedmiocie stwierdzenia lub odmowy stwierdzenia nieważności decyzji bądź też postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Z tego wynika również, że niewydanie decyzji w tym przedmiocie może być objęte skargą na bezczynność organu. Podkreślić należy, że kognicji sądów administracyjnych podlegają jedynie decyzje związane z ustaleniem zdolności do służby, natomiast sprawy dotyczące ustalenia związku schorzenia ze służbą, jak i rozpoznania wszystkich schorzeń podlegają ocenie sądów powszechnych w ramach odwołania od decyzji odpowiednich organów emerytalno-rentowych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w postanowieniu.