I OSK 1521/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Sikorska sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant sekretarz sądowy Justyna Stępień po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 399/14 w sprawie ze skargi S.T. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z 23 marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S.T. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 399/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S.T. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 23 marca 2014 r. skarżący zwrócił się, na podstawie art. 61 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782, z późn. zm., dalej u.d.i.p.), do Komendanta Głównego Policji o udostępnienie informacji publicznej poprzez nadesłanie kserokopii dokumentacji sporządzonej do WSA w Warszawie do akt sprawy o sygn. IV SA/Wa 954/13, w której był skarżącym. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z dnia 18 kwietnia 2014 r. poinformował wnioskodawcę, iż dokumenty, których otrzymaniem jest on zainteresowany stanowią materiały zgromadzone przez Komendę Główną Policji w toku prowadzonego postępowania skargowego, które uregulowane w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ podkreślił, że do postępowania w sprawie skargi powszechnej nie stosuje się przepisów regulujących ogólne postępowanie administracyjne w tym przepisów dotyczących udostępniania akt sprawy. W rezultacie w niniejszej sprawie nie mają także zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ zaznaczył jednocześnie, iż wnioskodawca zwracał się już z podobnym zapytaniem do Komendy Głównej Policji i została mu wówczas przekazana kserokopia dokumentu wytworzonego na etapie postępowania jurysdykcyjnego. Pismem z dnia 24 kwietnia 2014 r. skarżący skierował do Komendanta Głównego Policji zażalenie w trybie art. 37 K.p.a. na niezałatwienie w terminie jego wniosku z dnia 23 marca 2014 r. W odpowiedzi na powyższe pismo organ w piśmie 20 maja 2014 r. poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek z dnia 23 marca 2014 r. został rozpatrzony, a stosownej odpowiedzi udzielono mu pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. Organ wyjaśnił także, że żądanie akt sprawy w całości nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. W skardze na bezczynność Komendanta Głównego Policji skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, S.T. zarzucił organowi niewłaściwe załatwienie jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz wniósł o dołączenie całości dokumentacji dotyczącej jego wniosku jako dokumentacji załączonej do akt sprawy o sygnaturze IV SA/Wa 954/13. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podkreślając, że skarga nie jest uzasadniona, gdyż żądanie udostępnienia dokumentacji sporządzonej do sądu jest de facto żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów, a takie żądanie nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Oddalając skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), wymienionym na wstępnie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Zaś żądana przez skarżącego informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jego wniosek dotyczył de facto udostępnienia kserokopii akt postępowania skargowego, które zostały przesłane przez organ do WSA w Warszawie do akt sprawy IV SA/Wa 954/13 w związku ze skargą wniesioną przez S.T. na działania Komendanta Głównego Policji podjęte w ramach prowadzonego na jego wniosek postępowania skargowego. W ocenie Sądu, tak sformułowany wniosek nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Wniosek ten nie wskazuje bowiem na określone informacje publiczne, których udostępnienia domaga się wnioskodawca. Ponadto Sąd podkreślił, że żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości, nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Skarżący zapoznał się z dokumentacją nadesłaną przez organ do akt sprawy IV SA/Wa 954/13, a także na jego wniosek została mu wydana przez Sąd z tych akt kopia pisma organu z dnia 17 kwietnia 2013 r. Wiedział więc co znajduje się w dokumentacji nadesłanej przez organ i dysponował wiedzą niezbędną do prawidłowego sformułowania wniosku o udostępnienie określonej informacji publicznej znajdującej się w tej dokumentacji. W rezultacie Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro wniosek skarżącego z dnia 23 marca 2013 r. nie dotyczył udostępnienia określonej informacji publicznej, lecz udostępnienia kserokopii całych akt postępowania skargowego, to wykluczone było uznanie bezczynności organu w niniejszej sprawie, bowiem pisemnie poinformowano skarżącego o tej okoliczności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S.T. zaskarżając go w całości, domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie zastosował środka określonego w ustawie, tzn. nie uchylił zaskarżonej decyzji, mimo że zebrany w sprawie materiał dowodowy za tym przemawia oraz naruszenie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i w konsekwencji nieuchylenie - w całości - zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia przez ten organ wskazanych w skardze do WSA przepisów proceduralnych". W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 i art. 6 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż skarżący winien wskazać we wniosku o udostępnienie informacji publicznej konkretne informacje, których udostępnienia domaga się, nie zaś udostępnienia akt sprawy jako całości, mimo że skarżący domagał się ustalenia faktów i z tej przyczyny wniosek złożył. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący złożył wniosek w celu ustalenia faktów, na które powołuje się w dokumentacji, której udostępnienia żąda do sprawy IV SA/Wa 954/13. W skardze zaznaczono, że wnioskujący nie domaga się informacji ogólnodostępnej bądź będącej już w posiadaniu żądanej informacji, zatem aktualny jest obowiązek organu udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako p.p.s.a. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał jej w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do podważania stanowiska organu zaaprobowanego przez Sąd, że wniosek o udostępnienie dokumentacji nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Odnosząc się do tych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdza, że stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Skarżący we wniosku z dnia 23 marca 2014 r. skierowanym do Komendanta Głównego Policji, zażądał w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej "nadesłania kserokopii dokumentacji sporządzonej do WSA w Warszawie do akt IV SA/Wa 954/13". Dokumentacja ta to akta sprawy prowadzonej przez Komendanta Głównego Policji w trybie rozdziału VIII k.p.a., które zostały przesłane do sprawy ze skargi S.T. na rozstrzygnięcie sprawy skargowej przez Komendanta Głównego Policji, która toczyła się przed WSA w Warszawie. Kwestia tego czy wniosek o udostępnienie akt sprawy jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, była przedmiotem uchwały siedmiu sędziów NSA podjętej w sprawie o sygn. I OPS 7/13. NSA uznał, że "Żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. Nr 112, poz. 1198 ze zm.)". Stanowisko to Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę, w całości podziela. W konsekwencji, skoro skarżący de facto żądał kserokopii akt sprawy skargowej, bez określenia konkretnych dokumentów, należy uznać, że jego wniosek nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Autor skargi kasacyjnej nie przedstawił argumentacji, która podważałaby stanowisko NSA zajęte w cytowanej uchwale, pomimo, że było ono zasadniczym powodem nieuwzględnienia wniosku skarżącego. Brak argumentacji w tym zakresie, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu podjęcie szerszej polemiki ze stanowiskiem skarżącego. W konsekwencji nie można się zgodzić z autorem skargi kasacyjnej, że żądane przez skarżącego akta sprawy są informacją publiczną. Dla takiej kwalifikacji żądania skarżącego, irrelewantne są przyczyny dla których skarżący żądał tych akt oraz orzecznictwo przytoczone w skardze kasacyjnej. W rezultacie nie jest trafny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji "art. 1 i art. 6 u.d.i.p". Odnosząc się natomiast do zarzutu braku wezwania wnioskodawcy do sprecyzowania jakich dokumentów z przedmiotowych akt żąda, powtórzyć należy za Sądem pierwszej instancji, że skarżący zapoznawał się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie z aktami przesłanymi przez Komendanta Głównego Policji do sprawy IV SA/Wa 954/13. Nawet kserokopię jednego z dokumentów znajdujących się w tych aktach, na jego wniosek, Sąd mu wydał. Przyjąć zatem należy, że wie jakie dokumenty lub co najmniej jakie kategorie dokumentów zawierają te akta. Wobec tego skarżący dysponował odpowiednią wiedzą niezbędną do prawidłowego sformułowania wniosku. Końcowo należy tu wskazać, że skarżący w każdym czasie może złożyć ponownie wniosek o udostępnienie informacji publicznej, odpowiednio go formułując. To spowoduje konieczność jego rozpoznania przez organ, zgodnie z zasadami zawartymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W podsumowaniu należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji zasadnie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, bowiem brak było przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. do jej uwzględnienia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego od skarżącego na rzecz organu orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a.