II SA/Kr 1321/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. i J. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 3 lipca 2014, znak: [...] w przedmiocie nakazu wyłączenia z użytkowania budynku postanawia: odrzucić skargę Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 10 września 2014 r. skarżący zostali wezwani stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 500 zł. Pismo zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braku w terminie 7 dni skutkowało będzie odrzuceniem skargi. Wezwania zostały skutecznie doręczone skarżącym w dniu 19 września 2014 r. Mimo upływu zakreślonego terminu, zarządzenie Sądu nie zostało wykonane. Natomiast w piśmie z 25 września 2014 (data stempla pocztowego) skarżący J. Z. wniósł o zaliczenie na poczet wpisu kwoty jaką uiścił tytułem wpisu od skargi w sprawie do sygn. II SA/Kr 824/13 i w której – mimo uwzględnienia jego skargi – nie wystąpił o zwrot kosztów sądowych. Stosownie do 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Odnosząc się do wniosku o zaliczenie na poczet wpisu kosztów należnych stronie w innym postępowaniu należy wskazać, że nie może on zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Skoro skarżący nie złożył takiego wniosku w terminie wynikającym z ww. przepisu w sprawie do sygn. II SA/Kr 824/13 to poniesione koszty sądowe nie mogą już zostać zwrócone i nie ma możliwości ich zaliczenia na poczet innej sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego przepisu, należało orzec jak w sentencji postanowienia.