II OSK 820/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Protokolant asystent sędziego Joanna Zięba – Gula po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1116/14 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 5 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1116/14, oddalił skargę A. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] maja 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z [...] stycznia 2014 r. o nakazaniu skarżącej rozbiórki domu jednorodzinnego. Wyrok ten został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z [...] stycznia 2014 r., powołując się na art. 50a Prawa budowlanego, nakazał skarżącej rozbiórkę, będącego w budowie, domu jednorodzinnego o powierzchni zabudowy 12,10 x 7,50 m, 7,50 x 3,90 m i 8,20 x 4,90 m, położonego na działkach nr [...] i nr [...] obręb [...] w Z. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, że skarżąca prowadziła roboty budowlane mimo wstrzymania ich postanowieniem tego organu administracji z [...] października 2013 r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. W szczególności ustalił, że wskazane postanowienie zostało skarżącej doręczone w dniu 21 października 2013 r., zaś podczas kontroli przeprowadzonych w dniach 23 października 2013 r., 21 listopada 2013 r. oraz 16 grudnia 2013 r. stwierdzono, że skarżąca nie zastosowała się do postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] maja 2014 r., rozpoznając odwołanie skarżącej, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z [...] stycznia 2014 r. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę zaakceptował zastosowanie przez organy administracji art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego. Stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż skarżąca prowadziła budowę domu bez wymaganego pozwolenia na budowę, że organ administracji wydał postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, którym wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz że mimo tego skarżąca roboty te prowadziła. Sąd wskazał, że fakt prowadzenia robót budowlanych mimo postanowienia o ich wstrzymaniu został stwierdzony podczas kontroli przeprowadzonych w dniach 23 października 2013 r., 21 listopada 2013 r. i 16 grudnia 2013 r., które zostały udokumentowane poprzez sporządzenie protokołów oraz zdjęć. Zaznaczył też, że w postanowieniu z [...] października 2013 r., którym wstrzymano prowadzenie robót budowlanych, znajdowało się pouczenie o skutkach niezastosowania się do niego. W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja powinna podlegać uchyleniu "ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organ nadzoru budowlanego, iż zachodzą przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie rozbiórki będącego w budowie budynku jednorodzinnego położonego na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb [...] w Z.". Uzasadniając skargę kasacyjną podniesiono, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji opiera się o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny i streszczenie argumentów organu odwoławczego. Stwierdzono też, że nakaz rozbiórki narusza prawo skarżącej do zalegalizowania samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. We wnioskach skargi kasacyjnej domagano się uchylenia zaskarżonego wyroku i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania W. T. wniósł o jej oddalenie, podnosząc m.in., że skarżąca w związku z robotami budowlanymi, których dotyczy sprawa, została dwukrotnie skazana prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w Z. m.in. za popełnienie przestępstwa opisanego w art. 90 Prawa budowlanego. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna. W skardze kasacyjnej powołano jedynie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. Powołane przepisy nie są przepisami samodzielnymi. Ich powołanie w podstawie kasacyjnej wymagało wskazania przepisów postępowania, które w ocenie skarżącej kasacyjnie zostały naruszone i mimo tego Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił skargi tylko ją oddalił. Takich przepisów w skardze kasacyjnej, w tym nawet w jej uzasadnieniu, nie powołano. Co więcej, skarżąca kasacyjnie, twierdząc, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji opiera się o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny nawet nie podaje, jaki jest, jej zdaniem, prawidłowy stan faktyczny sprawy. Oznacza to, że skarżąca kasacyjnie nie podważyła skutecznie stanowiska Sądu pierwszej instancji, które sprowadza się do uznania, że ustalenia organów administracji obu instancji były prawidłowe. Można więc stwierdzić, że skarżąca kasacyjnie skutecznie nie podważyła ustalenia, że mimo wstrzymania prowadzenia robót budowlanych postanowieniem z [...] października 2013 r. nadal te roboty budowlane wykonywała. W tej sytuacji zasadnie Sąd pierwszej instancji zaakceptował (uznał za zgodną z prawem) decyzję wydaną na podstawie art. 50a pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), którą nakazano skarżącej rozebranie będącego w budowie domu jednorodzinnego. Zgodnie bowiem z tym przepisem właściwy organ administracji w przypadku wykonywania robót budowlanych pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem, o którym mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Należy jeszcze zauważyć, że fakt, iż skarżąca skutecznie nie podważyła ustaleń organów administracji, jest zrozumiały w świetle wyroków sądu powszechnego wskazanych w odpowiedzi na skargę kasacyjną. W tym stanie rzeczy NSA, na mocy art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.