II OSK 3369/14

Dnia 13 kwietnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Teresa Zyglewska /spr./ Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Gminy Łącko od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1089/14 w sprawie ze skargi S. M. na uchwałę Rady Gminy Łącko z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko-Część "A" 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Gminy Łącko na rzecz S. M. kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy Łącko z dnia [...] lutego 2014 roku nr [...]. Zaskarżoną uchwałą dokonano zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Łącko – Część "A", zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Łącko z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w zakresie przeznaczenia części działki nr [...] położonej w C. na tereny usług komercyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1089/14 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Sąd pierwszej instancji wywiódł w uzasadnieniu wyroku, że w sprawie niesporne jest, iż skarżący to współwłaściciel (wraz z żoną) działki nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z działką objętą zmianą planu. Niewątpliwie ustalenia kwestionowanej uchwały o planie wpływają na jego prawną, jako właściciela wskazanej nieruchomości, bowiem wskazują na konkretne ograniczenia w wykonywaniu prawa własności, co przemawia za potrzebą ochrony interesu prawnego w szerokim rozumieniu. Jak dalej wywiódł Sąd, ustalenia planistyczne przewidują zagospodarowanie komercyjne sąsiedniej działki znajdującej się w bliskiej odległości od budynku mieszkalnego skarżącego. W ocenie Sądu skarga S. M. jest wyrazem uzasadnionej niepewności, co do przyszłego zagospodarowania sąsiedniej nieruchomości. Te okoliczności uzasadniały przyznanie skarżącemu legitymacji do wniesienia skargi na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dalej powoływanej również jako u.p.z.p., co otworzyło drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Następnie Sąd wskazał, że podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu miejscowego jest naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego. Uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być jednak nadużywane. Wadliwymi ustaleniami planu będą zatem te jego ustalenia, które naruszają przepisy prawa oraz te, które są wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Sąd zauważył, że z art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 5, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wynika obowiązek organów planistycznych zachowania zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przepis art. 9 ust. 4 u.p.z.p. stanowi, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych (art. 20 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p.). Stosownie do treści art. 9 ust. 1 u.p.z.p. w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej "studium". Ustalenia studium określające kierunki zagospodarowania przestrzennego (jego perspektywy), a także same uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego mają wiążące znaczenie dla organu gminy przy sporządzaniu planu miejscowego (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Niezgodność planu miejscowego z ustaleniami studium skutkuje tym, że dochodzi do naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego. Jak Sąd stwierdził, chociaż zatem studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określone obszary gminy mogą być zatem przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę danego rodzaju, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskaże te obszary jako przewidziane pod taką zabudowę. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium. Sąd zauważył dalej, że określone obszary gminy mogły zostać przeznaczone w planie miejscowym pod określone funkcje, jeśli wcześniej w studium gmina wskazała te obszary, jako przewidziane pod taki kierunek zagospodarowania. Plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, a nie może prowadzić do całkowitej zmiany kierunków zagospodarowania objętych studium. Zmiana przeznaczenia terenów w planie miejscowym, jeżeli nie była przewidziana w studium, może być dokonana przez gminę wyłącznie po uprzedniej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane. Sąd, odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy, stwierdził, że analiza postanowień obowiązującego w Gminie Łącko studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz ich konfrontacja z kwestionowanym planem miejscowym prowadzi do wniosku, że trafne są zarzuty skargi dotyczące niezgodności postanowień planu ze studium, a także zbyt ogólnych i nieprecyzyjnych zapisów planu, co stwarza groźbę dowolnej aktywności w terenie. W dokonanej zaskarżoną uchwałą zmianie planu teren działki nr [...] zakwalifikowano, jako tereny usług komercyjnych UK. Ilekroć w uchwale jest mowa o usługach komercyjnych należy przez to rozumieć usługi służące zaspokajaniu potrzeb ludności w tym usługi związane z obsługą komunikacji z wyłączeniem stacji paliw, bazą transportową, usługami budowlanymi, biurowymi oraz usługami podstawowymi za wyjątkiem handlu o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 (§ 3 ust 13 uchwały). Zdaniem Sądu definicja usług komercyjnych w części tekstowej planu jest zbyt ogólna i nieprecyzyjna, wymienia jedynie konkretnie przykładowe usługi mieszczące się w pojęciu "służących zaspokajaniu potrzeb ludności". Jako podstawowe przeznaczenie terenu wyznaczono w planie dla części działki nr [...] teren usług komercyjnych dla niezbędnej realizacji usług komercyjnych wraz z niezbędnymi obiektami i urządzeniami towarzyszącymi (§ 8 ust 1 uchwały). Jako przeznaczenie dopuszczalne przewidziano natomiast: zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, funkcję mieszkaniową i noclegową w budynkach usługowych, budynki gospodarcze, garaże, magazyny, obiekty małej architektury, wiaty altany, miejsca postojowe, parkingi, plac manewrowy, zieleń urządzoną i izolacyjną, infrastrukturę techniczną (ust 2). Przepis § 7 pkt 3 planu dopuszcza w przeznaczeniu komercyjnym przeznaczenie: warsztatu samochodowego, myjni, parkingu, a w § 9 pkt 3 dodatkowo: garaży i magazynów. Natomiast, jak dalej wywiódł Sąd, w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko uchwalonego uchwałą Rady Gminy Łącko z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] (z późniejszymi zmianami) teren ten został zakwalifikowany, jako osadniczy wskazany do umiarkowanego rozwoju różnych form mieszkalnictwa, usług i rzemiosła nieuciążliwego. Na tych terenach obowiązuje zasada umiarkowanego ich rozwoju, czyli realizacja zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem usług realizowanych na większych działkach o niskich gabarytach do 2 kondygnacji nadziemnych, liczonych od poziomu parteru (w tym jednej w dachu), niedużych i rozczłonkowanych bryłach obiektów nawiązujących do architektury tego regionu (m.in. strome dachy o kącie nachylenia głównych połaci w przedziale od 30-45 stopni) przy wyniesieniu poziomu parteru nie więcej niż 0,60 m od poziomu terenu od strony przystokowej, z zaleceniem realizacji na działkach zieleni towarzyszącej. Zdaniem Sądu określone w planie przeznaczenie podstawowe działki, jako komercyjne i przeważające na wyznaczonym terenie, nie odpowiada postanowieniom studium, w którym przewidziano na tym obszarze umiarkowany rozwój różnych form mieszkalnictwa, usług i rzemiosła nieuciążliwego. Taka modyfikacja w planie nie była dopuszczalna, gdyż nie polega jedynie na doprecyzowaniu warunków określonych w studium, a stanowi jego istotną zmianę. Sąd stwierdził także, że zaskarżona uchwała zbyt ogólnie i za szeroko określa przeznaczenie terenu, bez uzasadnienia szczególnych okoliczności. Te sprzeczności planu ze studium nie pozostawiały jego zdaniem wątpliwości, co do konieczności stwierdzenia nieważności tej uchwały Gmina Łącko wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1089/14 do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest: 1. niewłaściwe rozumienie przez Sąd pierwszej instancji istoty studium wyrażonej w art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 2 u.p.z.p. Gmina wywiodła, że w świetle wskazanych przepisów oraz art. 14 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym przeznaczenie terenów następuje dopiero w planie miejscowym, bezpodstawne jest zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenie, że plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić "uszczegółowienie" zapisów zawartych w studium, co – jak zauważyła wnosząca skargę kasacyjną – oznaczałoby, że plan miejscowy i studium różnią się w istocie tylko skalą i szczegółowością ustaleń; 2. bezpodstawne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że "zbyt ogólne i nieprecyzyjne ustalenia planu miejscowego stanowią o groźbie dopuszczenia dowolnej działalności inwestycyjnej". Gmina nie wskazała, jaki przepis prawa materialnego został naruszony przez przyjęcie takiego ustalenia w zaskarżonym wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej powoływanej również jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że zaskarżona uchwała Rady Gminy Łącko z dnia [...] lutego 2014 roku Nr [...] jest niezgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko przyjętego uchwałą Rady Gminy Łącko z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...]. Zgodnie z powołanym przez wnoszącą skargę kasacyjną art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji), dalej powoływanej jako u.p.z.p., w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej "studium". Stosownie natomiast do art. 10 ust. 2 u.p.z.p., do którego również odwołano się skardze kasacyjnej, w studium określa się w szczególności kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów (pkt 1), a także kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy (pkt 2). Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W świetle zaś art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Powołane przepisy statuują materialnoprawny zakaz naruszenia przez plan miejscowy ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przepis art. 9 ust. 4 u.p.z.p. zawiera zasadę związania ustaleniami studium przy sporządzaniu planu, z kolei zakres tego związania określa art. 20 ust. 1 u.p.z.p., określając przedmiot dokonywanej przez redę gminy oceny postanowień planu miejscowego w odniesieniu do ustaleń studium. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że studium jest formą realizacji obowiązku prowadzenia polityki przestrzennej przez samorządowe władze lokalne i jest nie tylko aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej, ale zawiera ustalenia wiążące przy sporządzeniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Jakkolwiek studium z założenia ma być aktem elastycznym, to zawiera jednak nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego. Poprzez studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego władze gminy podejmują podstawowe ustalenia w zakresie polityki przestrzennej. W studium dokonuje się więc kwalifikacji i przeznaczenia poszczególnych obszarów gminy (zob. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2008 r., str. 78 i nast.). Rada gminy, korzystając z uprawnień wynikających z tzw. władztwa planistycznego, może zatem zmienić dotychczasowe przeznaczenie określonego obszaru, jednakże tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie dopuszczalne w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 412/11). Chociaż plan miejscowy nie musi w całości realizować postanowień studium, to jego ustalenia muszą "się zawierać" w postanowieniach studium. Przy czym stopień związania ustaleniami studium przy sporządzaniu miejscowego planu może być silniejszy lub słabszy, ponieważ zależy od szczegółowości studium (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1028/07). Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, za prawidłowe uznał, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko Sądu pierwszej instancji, co do braku zgodności zaskarżonej uchwały z ustaleniami obowiązującego na objętym nią obszarze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Jak ustalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na obszarze objętym zaskarżoną zmianą planu (obejmującą część działki ewidencyjnej nr [...] położonej w C. o powierzchni [...] ha) obowiązuje Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko przyjęte uchwałą Gminy Łącko z dnia [...] grudnia 1999 r. (ze zmianami). Teren objęty zmianą zakwalifikowany został w studium jako osadniczy wskazany do umiarkowanego rozwoju różnych form mieszkalnictwa, usług i rzemiosła nieuciążliwego. Zgodnie z pkt I.A.2 rozdziału III, części II Studium na terenach tych obowiązuje zasada umiarkowanego rozwoju, a tym samym realizacja zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych realizowanej na większych działkach o niskich gabarytach do 1 ½ kondygnacji nadziemnych, niedużych i rozczłonkowanych bryłach obiektów nawiązujących do architektury tego regionu (m.in. strome dachy) przy wyniesieniu poziomu parteru nie więcej niż 0,60 od poziomu terenu, z zaleceniem realizacji na poszczególnych działkach budowlanych zieleni towarzyszącej oraz eliminacji usług uciążliwych. W § 8 ust. 1 uchwały Rady Gminy Łącko z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], jako podstawowe przeznaczenie ternu przewidziano natomiast tereny usług komercyjnych dla realizacji usług komercyjnych wraz z niezbędnymi obiektami i urządzeniami towarzyszącymi o uciążliwości (określonej w przepisach odrębnych) zamykającej się w granicach terenu inwestycji. Przez usługi komercyjne rozumie się, zgodnie z § 3 ust. 13 uchwały, usługi służące zaspokojeniu potrzeb ludności w tym: usługi związane z obsługą komunikacji z wyłączeniem stacji paliw, bazę transportową, usługi budowlane, biurowe oraz usługi podstawowe za wyjątkiem usług handlu o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Jako przeznaczenie dopuszczalne w § 8 ust. 2 uchwały przewidziano natomiast: 1) zabudowę mieszkaniową jednorodzinną; 2) funkcję mieszkalną i noclegową w budynkach usługowych; 3) budynki gospodarcze, garaże, magazyny; 4) obiekty małej architektury, wiaty, altany; 5) miejsca postojowe, parkingi, plac manewrowy; 6) zieleń urządzoną i izolacyjną; 7) infrastrukturę techniczną. W świetle § 8 ust. 3 uchwały łączna powierzchnia terenu związanego z przeznaczeniem dopuszczalnym może stanowić do 30% powierzchni terenu inwestycji (§ 8 ust. 3). Z kolei w § 9 ust. 2 uchwały dla zabudowy mieszkaniowej ustalono m.in. maksymalną wysokość na dwie kondygnacje nadziemne liczone od poziomu parteru, w tym jedną w poddaszu. Wskazano też, że wysokość budynków mieszkalnych nie może przekroczyć 11,0 m. Natomiast w § 9 ust. 3 dla obiektów usług komercyjnych w tym garaży i magazynów, wysokość obiektów ustalono na maksymalnie 13,0 m od średniego poziomu terenu, przez który rozumie się średnią arytmetyczną poziomów terenu od strony przystokowej i odstokowej, liczoną w obrysie rzutu budynku. Przywołane przepisy uchwały z dnia [...] lutego 2014 r. świadczą o trafności stanowiska Sądu pierwszej instancji, że dokonana nią zmiana przeznaczenia terenu stanowi istotną zmianę postanowień Studium, a co za tym idzie narusza jego ustalenia. Przyjęcie jako przeznaczenia podstawowego terenu usług komercyjnych na obszarze przewidzianym w Studium do umiarkowanego rozwoju różnych form mieszkalnictwa, usług i rzemiosła nieuciążliwego, nie może być uznane za zgodne z kierunkiem zagospodarowania przestrzennego przyjętym w Studium. Należy przypomnieć, że Studium zakłada tu realizację zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych, realizowanej na większych działkach o niskich gabarytach do 1 ½ kondygnacji nadziemnych. Przedmiotowa zamiana planu dopuszcza natomiast, z jednej strony dla obiektów usług komercyjnych – zatem mieszczących się w przeznaczeniu podstawowym (przyp. Sądu) – (w tym garaży i magazynów) wysokość obiektów do 13,0 m, a z drugiej strony dopuszcza zabudowę mieszkaniową o wysokości do dwóch kondygnacji i do 11 m. Takie przeznaczenie terenu bynajmniej nie odpowiada ustaleniom Studium, które – jak wskazano - zakłada tu realizację usług jedynie nieuciążliwych, o niskich gabarytach do 1 ½ kondygnacji nadziemnych. Argumentacja przedstawiona w skardze kasacyjnej jest całkowicie błędna. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał nawet jednoznacznie, jakie w jego ocenie przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji, który stwierdził niezgodność zaskarżonej uchwały z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko. W uzasadnieniu wskazał tylko, że istota studium, której niezrozumienie zarzucił Sądowi pierwszej instancji, wyrażona jest w art. 9 ust. 1, a także wskazał na art. 10 ust. 2 i art. 14 ust. 1 u.p.z.p. W sytuacji, gdy powodem stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy Łącko z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] było naruszenie przez nią ustaleń Studium, art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 2 u.p.z.p. mogły zostać naruszone przez Sąd pierwszej instancji wyłącznie w powiązaniu z art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., które jak wskazano na wstępie, wprowadzają materialnoprawny zakaz naruszenia przez plan miejscowy ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wskazane przepisy określają cel i przedmiot studium. Kontroli Sądu pierwszej instancji nie podlegała zaś uchwała w sprawie studium, a uchwała w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie rozstrzygniętej zaskarżonym wyrokiem mogłyby mieć one zastosowanie jedynie w takim zakresie, w jakim Sąd pierwszej instancji oceniałby z ich pomocą wywiązanie się przez Radę Gminy Łącko z obowiązków wynikających dla niej z art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., których naruszenia wnosząca skargę kasacyjną jednak nie zarzuciła. Stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji niezgodności zaskarżonej uchwały z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko nie mogło też wiązać się z naruszeniem art. 14 ust. 1 u.p.z.p., który określa cel podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei w zakresie, w jakim Gmina Łącko zarzuca bezpodstawne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że zbyt ogólne i nieprecyzyjne ustalenia planu miejscowego stanowią o groźbie dopuszczenia dowolnej działalności inwestycyjnej, autor skargi kasacyjnej nie wskazał jakiegokolwiek przepisu, który został jego zdaniem naruszony powołanym ustaleniem. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się do przedstawionej przez niego argumentacji. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.