I FZ 460/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska, , , po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt I SA/Po 763/14 oddalające wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 12 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt I SA/Po 763/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek R.P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. Sąd wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt I SA/Po 763/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, odrzucił skargę R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 12 czerwca 2014 r., ponieważ skarżący nie usunął w wyznaczonym przez Sąd terminie braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Następnie wskazał, że skarżący, we wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi podniósł, że w skierowanej do niego przez WSA w Poznaniu korespondencji, którą odebrał w dniu 2 września 2014 r., nie było żadnej wzmianki o konieczności usunięcia braków formalnych przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Nadmienił, że przesyłka sądowa zawierała tylko pismo o doręczeniu odpowiedzi na skargę i samą odpowiedź na skargę. Według strony brak wezwania uniemożliwił mu usunięcie braków formalnych skargi. Sąd I instancji, analizując wniosek strony, uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił jednak braku winy w niedochowaniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd zaznaczył, że treść dowodu doręczenia oraz adnotacje na znajdujących się w aktach sprawy pismach, które zostały wysłane do skarżącego, stwarzają odpowiednio domniemanie prawidłowości doręczenia i domniemanie zawartości zaadresowanej do skarżącego korespondencji. Strona skarżąca, w ocenie Sądu I instancji, nie obaliła skutecznie powyższych domniemań, a tym samym nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wykonania wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. W złożonym zażaleniu skarżący podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko o braku otrzymania wezwania do usunięcia braków skargi. Podniósł w tym zakresie, że nie jest w stanie przedstawić na poparcie powyższego żadnego przekonującego dowodu. Wskazał jednak, że dokumenty, na które powołał się Sąd w treści uzasadnienia również nie przesądzają o tym, że ww. wezwanie znajdowało się w przesyłce, którą otrzymał skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Argumentacja w nim zawarta sprowadza się do podważenia okoliczności związanej z doręczeniem stronie skarżącej sądowego wezwania do uzupełnia braku formalnego skargi. Na wstępie należy zatem stwierdzić, że jedynym dokumentem potwierdzającym okoliczność otrzymania przez stronę wezwania sądowego do uzupełnia braku formalnego skargi było zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 16 akt sądowych). Z jego analizy wynika, że przesyłka zawierająca: sądowe wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz odpis odpowiedzi na skargę została doręczona stronie skarżącej w dniu 2 września 2014 r. Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające. Z całą pewnością obalenie domniemania nie może nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenie strony, że w otrzymanej przesyłce znajdował się jedynie odpis odpowiedzi na skargę. Strona, podnosząc, że reklamowała powyższe w placówce pocztowej jednocześnie nie przedstawiła dokumentów poświadczających powyższą okoliczność. Natomiast analiza akt sprawy wskazuje, że w celu realizacji zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 sierpnia 2014 r. o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia (k. 1 akt sądowych), sporządzone zostało na jego podstawie wezwanie z 28 sierpnia 2014 r. (k. 14 akt sądowych), które wysłano w dniu 28 sierpnia 2014 r. wraz z odpisem odpowiedzi na skargę na adres strony skarżącej (k.16 akt sądowych). Należy więc stwierdzić, że próba podważenia wiarygodności zwrotnego potwierdzenia odbioru przez stronę skarżącą okazała się bezskuteczna. A zatem nie było podstaw aby przyjąć, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznawszy, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.