I SA/Gl 376/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędziowie WSA Bożena Pindel (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi B. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej SKO lub Kolegium), działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 17, art. 18 i art. 56 §1-4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.; dalej: u.p.e.a. lub ustawa egzekucyjna) – po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanej B. L. na postanowienie organu egzekucyjnego Prezydenta Miasta C. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko zobowiązanej na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...],[...],[...], obejmujących należności z tytułu opłaty dodatkowej bez karty postojowej w strefie płatnego parkowania – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny. Wierzyciel Miejski Zarząd Dróg i Transportu w C., działając na podstawie art. 15 u.p.e.a., upomnieniami z dnia 13 listopada 2012 r. (nr [...]), z dnia 3 kwietnia 2013 r. (nr [...]) oraz z dnia 19 czerwca 2013 r. (nr [...]) wezwał zobowiązaną do wpłacenia należności z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdem marki Seat nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania odpowiednio w dniach: 25 maja 2012 r., 12 marca 2013 r. i 29 maja 2013 r. w C. przy ul. [...], w wysokości po [...] zł wraz z kosztami upomnienia [...] zł. Upomnienia te zostały doręczone zobowiązanej w trybie art. 44 k.p.a. Brak zapłaty należności spowodował wystawienie przez wierzyciela tytułów wykonawczych o numerach: [...] z dnia [...]., [...] z dnia [...] oraz [...] z dnia [...], które przekazano organowi egzekucyjnemu. Egzekucja administracyjna na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] i [...] została wszczęta na podstawie art. 26 § 5 pkt 2 ustawy egzekucyjnej, tj. poprzez doręczenie w dniu 10 lipca 2013 r. dłużnikowi zajętej wierzytelności Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w C. zawiadomienia z dnia 5 lipca 2013 r.– zajęcie okazało się nieskuteczne. Natomiast wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] nastąpiło w dniu 1 października 2013 r. poprzez doręczenie zajęcia wynagrodzenia za pracę, pracodawcy w dniu 14 października 2013 r. Zobowiązana w dniu 30 lipca 2013 r. zgłosiła zarzuty na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] i [...]. Wobec tytułu wykonawczego o nr [...] zobowiązana nie zgłosiła zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny odmówił uwzględnienia zarzutów, a zobowiązana nie wniosła zażalenia. Organ dokonał skutecznego zajęcia wynagrodzenia za pracę u dłużnika zajętej wierzytelności tj. pracodawcy. Pismem z dnia 15 października 2013 r. skierowanym do organu egzekucyjnego zobowiązana wniosła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego dotyczącego tytułów wykonawczych dotyczących opłat za parkowanie, powołując się na niezgodne z prawem pobieranie opłat w miejscu nieoznaczonym jako teren gdzie parkowanie jest płatne. Organ egzekucyjny przed wydaniem postanowienia zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska, które zostało przedstawione w piśmie z dnia 12 listopada 2013 r. Na podstawie akt sprawy organ egzekucyjny stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 56 § 1 u.p.e.a. umożliwiające zawieszenie postępowania egzekucyjnego i postanowieniem z dnia [...] odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Rozpatrując zażalenie zobowiązanej SKO postanowieniem z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zwrócił uwagę na zamknięty katalog przesłanek uprawniających do zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymieniony w art. 56 § 1 u.p.e.a. Pierwszą przesłanką zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania obowiązku albo rozłożenie na raty spłat należności pieniężnej. Zawieszenie postępowania następuje wówczas ze względu na skutek ww. zdarzeń, a obowiązek podlegający egzekucji administracyjnej przejściowo nie podlega wykonaniu. Przyczyny zawieszenia postępowania stanowią jednocześnie podstawę do wniesienia przez zobowiązaną zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie o art. 33 pkt 2 ustawy egzekucyjnej. Jeśli więc nie istnieje przesłanka w postaci "odroczenia terminu wykonania obowiązku", nie można zawiesić postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. chyba, że występuje inna przesłanka ustawowa do zawieszenia tego postępowania. Kolegium stwierdziło, że zobowiązana upatruje podstawy do zawieszenia prowadzenia egzekucji w nieistnieniu obowiązku, która to okoliczność stanowi jedną z podstaw do zgłoszenia zarzutu w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej wymienionych w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. W sprawie postępowań egzekucyjnych objętych tytułami wykonawczymi o numerach [...] oraz [...] zobowiązana zgłosiła zarzut nieistnienia obowiązku, który został przez organ egzekucyjny rozpatrzony ostatecznym postanowieniem z dnia [...], odmawiającym uwzględnienia zarzutów. Natomiast odnośnie postępowania egzekucyjnego objętego tytułem wykonawczym [...] zobowiązana nie zgłosiła zarzutu w ustawowo przewidzianym terminie, zatem nie może obecnie podnosić tego zarzutu jako podstawy do zawieszenia postępowania. Zobowiązana w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (nazwanej odwołaniem) nie zgodziła się z postanowieniem SKO z dnia [...], zarzucając wierzycielowi reprezentowanemu przez Miejski Zarząd Dróg i Transportu w C. naruszenie prawa. Podniosła, że w dniach 13 listopada 2012 r. oraz 3 kwietnia i 19 czerwca 2013 r. będąc zatrudniona jako sędzia w Sądzie Rejonowym w C. parkowała samochód na prywatnej posesji lub przed budynkiem sądu. Zwróciła uwagę, że znak umieszczony przy wjeździe na ul. Ż. od strony ul. J. jest znakiem D-18, który oznacza parking po prawej stronie ulicy, gdzie jej pojazd nie był parkowany. Parkowała tylko przed budynkiem Sądu lub na prywatnej posesji po lewej stronie ulicy, gdzie nie ma znaku D-44, który byłby strefą parkowania. Ponadto podała, że upomnienia wysyłane były na jej adres zameldowania w C. przy [...], a nie na jej adres zamieszkania w C. przy ul. [...] i w związku z powyższym nie wiedziała o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym oraz nie miała możliwości dochodzenia wcześniej swoich praw. Organ, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom zobowiązanej miała możliwość obrony swoich interesów w postępowaniu egzekucyjnym, poprzez zgłoszenie w dniu 30 lipca 2013 r. zarzutu w oparciu o przesłankę z art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, tj. nieistnienie obowiązku, które ostatecznie zostało rozstrzygnięte postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia [...]. Postanowienie zostało doręczone zobowiązanej w trybie art. 44 k.p.a. na niekwestionowany wówczas przez zobowiązaną i wskazany w zarzutach adres zamieszkania w C. przy [...]. Na postanowienie te zobowiązana nie wniosła zażalenia. Wyjaśnił, że na ten sam adres kierowane były do strony upomnienia przedegzekucyjne oraz taki adres wskazany został w części A tytułów wykonawczych jako adres zobowiązanej. We wniosku o zawieszenie postępowania zobowiązana jako adres zamieszkania wskazała również adres: C., [...], wskazując jednocześnie adres do doręczeń (C.. ul. [...]). Organ stwierdził, że na etapie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie dotyczące kwestii zawieszenia postępowania skarżąca, podnosząc kwestię posiadania innego adresu zamieszkania, zgłosiła dwa nowe zarzuty z art. 33 ustawy egzekucyjnej, tj. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 pkt 7) oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy (art. 33 pkt 10). Takiego sposobu zgłoszenia nowych zarzutów nie można zaakceptować, bowiem po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie można już uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy. Organ odwoławczy i sąd administracyjny nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy w zażaleniu czy w skardze do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 punkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami – Sąd stwierdził, że postanowienie to nie narusza prawa. Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem SKO utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C. odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Do wszczęcia postępowania egzekucyjnego doszło na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela w związku ze stwierdzonym w dniach 13 listopada 2012 r. oraz 3 kwietnia i 19 czerwca 2013 r. parkowaniem samochodem marki Seat nr rej. [...] bez uiszczenia opłat w strefie płatnego parkowania w C. przy ul. [...]. Skarżąca domagała się zawieszenia postępowania egzekucyjnego (we wniosku z dnia 15 października 2013 r.) do czasu zakończenia postępowania w sprawie "niezgodnego z prawem pobierania opłat przez RDP w miejscu nieoznaczonym jako teren gdzie parkowanie jest płatne". W skardze, zwracając uwagę na sposób rozmieszczenia znaków (D-18 oraz D-44), starała się wykazać, że miejsce w którym parkowała nie jest objęte strefą płatnego parkowania. Ponadto podała, że nie wiedziała o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym z powodu doręczania korespondencji na nieprawidłowy adres. Sąd w pierwszej kolejności poddał ocenie podniesiony zarzut doręczania korespondencji na nieprawidłowy adres. Wierzyciel doręczył na adres skarżącej (C., ul. [...]) trzy upomnienia dotyczące nieuiszczenia opłaty za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania: - z dnia [...] (parkowanie w dniu 25 maja 2012 r.), - z dnia [...] (parkowanie w dniu 12 marca 2013 r.), - z dnia [...] (parkowanie w dniu 29 maja 2013 r.). Doręczenia zostały dokonane w trybie art. 44 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Doręczenie przewidziane w tym przepisie określane jest jako doręczenie zastępcze stwarzające domniemanie doręczenia. Analiza ww. przesyłek pozwala na ustalenie, że: - w pierwszej (z dnia [...]) została umieszczona w oddawczej skrzynce pocztowej informacja o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni w dniu 19 listopada 2012 r., przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 27 listopada 2012 r., doręczenie uznano za dokonane w dniu 4 grudnia 2012 r.; - w drugiej (z dnia [...]) została umieszczona w oddawczej skrzynce pocztowej informacja o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni w dniu 10 kwietnia 2013 r., przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 18 kwietnia 2013 r., doręczenie uznano za dokonane w dniu 25 kwietnia 2013 r.; - w trzeciej (z dnia [...]) została umieszczona w oddawczej skrzynce pocztowej informacja o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni w dniu 21 czerwca 2013 r., przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 1 lipca 2013 r., doręczenie uznano za dokonane w dniu 8 lipca 2013 r. Tytuły wykonawcze zostały doręczone skarżącej: - z dnia [...] ([...]) – w dniu 24 lipca 2013 r.; - z dnia [...] ([...]) – w dniu 24 lipca 2013 r.; - z dnia [...] ([...]) – w dniu 15 października 2013 r. w trybie art. 44 k.p.a. Informację o możliwości odbioru korespondencji w terminie 7 dni umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej w dniu 30 września 2013 r., przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 9 października 2013 r. Skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] oraz [...]. W piśmie zawierającym zarzuty (z dnia 30 lipca 2013 r.) wskazała adres: C., ul. [...]. Postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] o odmowie uwzględnienia zarzutów zostało doręczone skarżącej na wskazany adres także w trybie art. 44 k.p.a. (informację o możliwości odbioru korespondencji w terminie 7 dni umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej w dniu 22 sierpnia 2013 r., przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 30 sierpnia 2013 r., doręczenie uznano za dokonane w dniu 6 września 2013 r.). W piśmie z dnia 15 października 2013 r. zawierającym wniosek o zawieszenie postępowania, skarżąca obok adresu dotychczasowego wskazała adres dla doręczeń: C., ul. [...]. Z akt sprawy wynika, że organy dalszą korespondencję kierowały na wskazany adres dla doręczeń (tj. pismo z dnia 31 października 2013 r. nr [...] oraz postanowienia organu I i II instancji dotyczące niniejszej sprawy). Analiza dokonywanych przez organy doręczeń nie budzi zastrzeżeń. Skarżąca nie została pozbawiona przez organ egzekucyjny możliwości dochodzenia swoich praw, bowiem dopiero w dniu 15 października 2013 r. wskazała dodatkowy adres dla doręczeń, na który dalsza korespondencja była jej już doręczana. Konkludując, zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących doręczeń. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, należy przybliżyć treść przepisu art. 56 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego zostały w powołanym przepisie enumeratywnie wymienione, co oznacza, że podany katalog przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego ma charakter zamknięty. Instytucja zawieszenia postępowania polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek powstania przeszkód w prowadzeniu egzekucji. Jej istota polega na przerwaniu na czas określony biegu tego postępowania w związku z wystąpieniem przeszkód do jego dalszego prowadzenia, a samo zawieszenie postępowania następuje na czas niezbędny do usunięcia tych przeszkód. Chodzi tu o przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego, gdyż w przeciwnym przypadku (tj. w przypadku powstania przeszkód przed rozpoczęciem postępowania) nie należało w ogóle wszczynać owego postępowania egzekucyjnego. Artykuł 56 § 1 wymienia przyczyny obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Nie pozostawia zatem do uznania organu egzekucyjnego tego, czy w danym przypadku zawiesić postępowanie (tak: R. Hauser, Z. Leoński w: Postępowanie egzekucyjne w administracji pod. red. prof. R. Hausera i prof. A. Skoczylasa; C.H. BECK 2012, str. 275-276). W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wskazała, na jakiej podstawie prawnej domaga się zawieszenia postępowania. Ocena, czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, powinna nastąpić według stanu z chwili rozpatrywania wniosku przez organ egzekucyjny. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie może budzić wątpliwości, że nie znajdują w niej zastosowania przesłanki opisane w punktach od 2 do 4 cytowanego przepisu. Nie wystąpiła bowiem żadna z okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania egzekucyjnego na powyższych podstawach. SKO stwierdziło, że nie istnieje przesłanka w postaci "odroczenia terminu wykonania obowiązku". Nie można zatem zawiesić postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. chyba, że występuje inna przesłanka ustawowa do zawieszenia tego postępowania. Ponadto podało, że zobowiązana upatruje podstawy do zawieszenia prowadzenia egzekucji w nieistnieniu obowiązku, która to okoliczność stanowi jedną z podstaw do zgłoszenia zarzutu w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej wymienionych w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Stanowisko organu odwoławczego należy podzielić. Przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawarte w art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. stanowią jednocześnie podstawę do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżąca wniosła zarzuty wobec dwóch tytułów wykonawczych, które nie zostały uwzględnione, wobec trzeciego tytułu wykonawczego nie wniosła zarzutów. Z wyżej przedstawionego przebiegu postępowania egzekucyjnego wynika, że organy podejmowały czynności prawidłowo, co skutkowało realizacją egzekucji poprzez zajęcie wynagrodzenia za pracę. Dodatkowo należy wyjaśnić, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem zaskarżenia, który służy zobowiązanemu w fazie wszczęcia tego postępowania, co oznacza, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach postępowania. Wówczas obowiązuje siedmiodniowy termin na zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, liczony od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się zatem jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenie. Na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności z wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut (zob. wyroki NSA z dnia 1 września 2011 r., II FSK 407/10, LEX nr 954961 i z dnia 14 września 2007 r., I OSK 522/07). Również w literaturze przedmiotu uznaje się, że zarzuty są środkiem prawnym przysługującym w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, nie zaś w jego toku. W dalszych etapach tego postępowania pozostaje zobowiązanemu tylko obrona przed egzekucją poprzez przedstawienie organowi egzekucyjnemu dowodów stwierdzających wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego (art. 45 u.p.e.a.) (zob. C. Kulesza [w:] Dariusz R. Kijowski (red.), Ewa Cisowska-Sakrajda, Małgorzata Faryna, Władysław Grześkiewicz, Cezary Kulesza, Waldemar Łuczaj, Piotr Pietrasz, Joanna Radwanowicz-Wanczewska, Piotr Starzyński, Robert Suwaj, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, LEX 2010, pkt 2.5. komentarza do art. 33). Zatem organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że jeżeli zarzut nie zostanie zawarty w zarzutach w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, tj. na etapie badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, to nie może on być skutecznie podniesiony na dalszym etapie postępowania, w tym w skardze do WSA. Zdaniem Sądu niezależnie od powyższego żądanie skarżącej wskazuje, że domaga się ona zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jak bowiem podniosła w skardze miejsce, w którym parkowała samochód nie jest objęte strefą płatnego parkowania, kwestionując zarazem stanowisko wierzyciela. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji powołał się na pismo z dnia 12 listopada 2013 r., w którym wierzyciel m.in. wyjaśnił, że granice strefy płatnego parkowania zostały określone w załączniku nr 1 do Uchwały Rady Miasta C., a jej obszar przedstawiono na mapie stanowiącej załącznik nr 2. Z tych względów ocenie należało również poddać, czy nie miało miejsce żądanie zawieszenia postępowania egzekucyjnego opisane w punkcie 5 cytowanego przepisu, a w szczególności czy mogą być brane pod uwagę w postępowaniu egzekucyjnym okoliczności wskazane w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. zawieszenie postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zdaniem Sądu w sprawie nie znajduje zastosowania art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., ani też art. 97 k.p.a. Pogląd ten jest ugruntowany zarówno w literaturze przedmiotu (por. Dariusz Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Komentarz 2008, Unimex) jak i w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych. Tytułem przykładu przytoczyć można wyrok NSA z 14 października 1998 r., sygn. akt III SA 762/97, w który Sąd uznał, że: "przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie tworzy samodzielnej podstawy dla zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Ostatni z wymienionych przepisów odsyła wprawdzie do uregulowania zawartego w k.p.a., nakazując jego odpowiednie stosowanie, jednakże dotyczy to kwestii nie objętych wprost unormowaniem ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tymczasem art. 56 cyt. ustawy wylicza w sposób wyczerpujący okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego". Przyjąć zatem trzeba, że przewidziane w treści art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odesłanie do przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartych w innych ustawach, dotyczy uregulowań szczególnych, nie zaś uregulowań zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przepis art. 18 u.p.e.a. odsyła do stosowania przepisów k.p.a., to jednak istotny jest zakres i sposób stosowania przepisów tej ustawy –"odpowiednio". Odpowiednie stosowanie oznacza, że niektóre z jego postanowień znajdą zastosowanie wprost, inne stosować należy z modyfikacjami, a jeszcze inne w ogóle nie będą miały zastosowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2101/10 wskazał, że "przepisy k.p.a. na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być (...) stosowane jedynie uzupełniająco w przypadkach, gdy regulacja u.p.e.a. okaże się niekompletna. Tak więc, skoro u.p.e.a. zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, wskazane w przepisach art. 56 u.p.e.a., to brak jest podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 k.p.a. (...). Nie wywołuje natomiast wątpliwości stanowisko, że w postępowaniu egzekucyjnym nie można zastosować przesłanki zawieszenia postępowania określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z wystąpieniem zagadnienia wstępnego." (por. P. Pietrasz (w:) red. D. Kijowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, Warszawa 2010 r., kom. do art. 56, uw. 4.3 i kom. do art. 18 uw. 10.1 - i powołane tam: G. Łaszczyca "Zawieszenie postępowania egzekucyjnego" (w:)"system egzekucji administracyjnej pod. red. J. Niczyporuka; Wydawnictwo C.H. Beck 2004; str. 267). Podsumowując, w postępowaniu egzekucyjnym brak jest możliwości zastosowania przesłanki zawieszenia postępowania w związku z wystąpieniem zagadnienia wstępnego. Z tego powodu Sąd uznał, że także w tym obszarze nie było podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zaakcentować także należy, że zgodnie z art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Oznacza to, że organ egzekucyjny, nie jest uprawniony do merytorycznego badania egzekwowanej należności, a tym samym do przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy dochodzona w postępowaniu egzekucyjnym należność nadal istnieje. Zatem dopóki w obrocie prawnym istnieje podstawa do wystawienia tytułu wykonawczego, to organ egzekucyjny ma obowiązek egzekwować należności nim objęte. Wykazana powyżej legalność zaskarżonego postanowienia, w którym organ odwoławczy zasadnie zaaprobował stanowisko organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nakazywała oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.