I SA/Lu 614/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), Sędziowie WSA Halina Chitrosz-Roicka, WSA Małgorzata Fita, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi O. P. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A S.A. (obecnie B S.A.) z siedzibą w W. od decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008 w kwocie 94.408,00 zł – utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ zauważył, że po uprzednim wezwaniu pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. roku spółka wyjaśniła, że nie wykazała w złożonej przez siebie deklaracji za 2008 r. linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej. W wyniku przeprowadzenia postępowania decyzją z dnia [...] organ I instancji określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego za 2008 r. W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Wójt Gminy wydał decyzję z dnia [...] W jej uzasadnieniu podano, że organ I instancji do wymiaru podatku za rok 2008 przyjął dane wynikające z deklaracji podatkowej za rok 2007, tj. wartość budowli wskazanych w deklaracji za rok 2007 r. w kwocie 4.720,379 zł. Wskazane przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości położone na terenie Gminy K. spółka wykazała w deklaracji podatkowej za rok 2007, której organ I instancji nie zakwestionował. Po złożeniu przez spółkę deklaracji podatkowej na rok 2008 i wykazaniu w niej innych danych co do wartości budowli, Wójt Gminy wezwał go do złożenia w tym zakresie wyjaśnień i przedłożenia dowodów uzasadniających inną wartość budowli w roku 2008, niż wykazano w deklaracji podatkowej za rok 2007. Wobec braku wyjaśnienia przez spółkę w wyznaczonym terminie powodów wykazania w deklaracji za rok 2008 innej wartości budowli Wójt Gminy uznał w konsekwencji zasadność opodatkowania linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej jako budowli, a ich wartość przyjął jako różnicę pomiędzy wartością budowli wykazaną w deklaracji podatkowej za rok 2007, a wartością budowli wykazaną w deklaracji za 2008 r. Uznając, iż spółka w deklaracji za rok 2008 bezpodstawnie pomniejszyła podstawę opodatkowania budowli o wartość ww. linii kablowych oraz podkreślając, że jednocześnie nie kwestionowała ani istnienia linii kablowych na terenie gminy, ani nie wykazała, że zmienił się stan faktyczny w tym zakresie od roku poprzedniego, jak również nie przedłożyła dowodów uzasadniających przyjęcie innej wartości budowli, niż wykazała w deklaracji podatkowej za rok 2007. W konsekwencji takiego stanu rzeczy uznał, że kanalizacja kablowa wraz z umieszczonymi w niej liniami kablowymi - jako całość techniczno-użytkowa - stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za rok 2008 w wysokości 94.408 zł. W wyniku rozpoznania odwołania spółki od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia. Podało w pierwszej kolejności, że w przedmiotowej sprawie, wobec złożenia przez spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2008 zawierającej inną wartość budowli do opodatkowania niż nie kwestionowana wartość wykazana w deklaracji za rok 2007, zasadne było wszczęcie postępowania podatkowego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008. Kolegium przytoczyło przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Prawo budowlane mające jego zdaniem zastosowanie w niniejszej sprawie oprócz tego zaznaczyło, że w świetle stanu prawnego obowiązującego w roku podatkowym 2008 oraz stanowiska prawnego Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 33/09 - aktualna pozostaje linia orzecznictwa sądowego, która przyjmuje, że linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej są budowlami, stanowiącymi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. SKO podkreśliło, że jako podstawę opodatkowania sieci technicznej - telekomunikacyjnej należało przyjąć jej wartość. Z kolei wartość linii (sieci) telekomunikacyjnej na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości winna zostać co do zasady ustalona na podstawie wartości z ewidencji środków trwałych. Podatnik wyjaśnił, że niższa wartość budowli w deklaracji podatkowej za 2008 r., w stosunku do 2007 r., wynika z wyłączenia linii kablowych w kanalizacji kablowej z deklaracji podatkowej dotyczącej 2008 r. Kolegium zaznaczyło, że pomimo wezwań kierowanych w toku postępowania podatkowego, podatnik nie wykazał, by niewyjaśnienie w oparciu o dowody źródłowe wartości linii kablowych w kanalizacji kablowej w 2008 r., mogło wpłynąć na wynik sprawy. Kolegium nadmieniło, że podatek od nieruchomości należny od osób prawnych podlega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe, tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania, właściwej stawki i na tej podstawie obliczenia wysokości podatku. Reguła ta ma wpływ na ocenę zakresu obowiązków podatnika, w kontekście ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku. Jeżeli podatnik usiłuje wykazać korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek przedstawienia dowodów na okoliczność, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. Obowiązki podatnika w zakresie wykazania okoliczności korzystnych dla podatnika w szczególności nabierają znaczenia, jeżeli dane znajdują się w wyłącznej dyspozycji podatnika, co zaistnieje w sytuacji gdy przedmiotem opodatkowania jest budowla, przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organ zaznaczył, że podatnik uchylał się od udostępnienia materiałów, które umożliwiłyby niewątpliwe ustalenie podstawy opodatkowania, mimo czynności podejmowanych przez organ. W konsekwencji uznał za uprawnione przyjęcie za podstawę opodatkowania budowli w 2008 r. - wartości linii kablowych w kanalizacji kablowej wynikającą z deklaracji złożonej przez podatnika za rok poprzedni tj. 2007. W skardze na decyzję SKO z dnia [...] spółka wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającym je rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: -art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organ podatkowy w ogóle nie ustalił, jakich konkretnie obiektów nie zadeklarowała skarżąca, co oznacza, że organ podatkowy nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania; - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieustalenie - przy uznaniu, że opodatkowane obiekty stanowią budowle - podstawy opodatkowania od budowli, w sytuacji, gdy organ podatkowy był w posiadaniu dowodu, tj. ewidencji środków trwałych, pozwalającego na dokonanie ustaleń w tym zakresie; - art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2010 r., Nr 95 poz. 613 ze zm., w skrócie – u.p.o.l), gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie; - art. 4 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niepowołanie biegłego, w sytuacji gdy podatnik nie określił wartości budowli; - art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w zakresie podstawy opodatkowania za przesądzające nie mogą zostać uznane dane pochodzące z deklaracji podatkowej złożonej przez A S.A. za poprzedni rok podatkowy. Dane ujęte w deklaracji podatkowej nie mają takiej mocy jak zapisy w księgach podatkowych. Deklaracje podatkowe nie stanowią dowodu tego, co z nich wynika. Jedynie dokumenty urzędowe "stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone", a deklaracja podatkowa nie jest dokumentem urzędowym. Skarżąca nadmieniła, że nawet gdyby przyjąć, że dane ujawnione w deklaracji za rok 2007 były poprawne, to nie są aktualne na nowy rok podatkowy - chociażby z tego powodu, że w stanie środków trwałych A. następują ciągle zmiany, polegające zarówno na likwidacji niektórych środków trwałych, jak i na ich wytworzeniu lub nabyciu. Zatem według skarżącej dane wykazane w deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2007 nie są aktualne na nowy rok podatkowy. Jest to następstwem zmian, jakie w sposób systematyczny zachodzą w stanie składników majątku spółki. Organy obu instancji nie wyjaśniły, dlaczego wartość wykazana w deklaracji złożonej przez spółkę za rok 2007 jest rzeczywistą wartością spornych obiektów i odpowiada wartości budowli niezadeklarowanych do opodatkowania w deklaracji za rok 2008. Na poparcie powyższego stanowiska spółka przytoczyła orzecznictwo sądów administracyjnych. Skarżąca nadmieniła, że nie pozostawała bierna na wezwania organu lecz przedłożyła wystarczający jej zdaniem wyciąg z ewidencji środków trwałych zawarty na płycie CD. Skarżąca spółka zaznaczyła, że oprócz naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących postępowania dowodowego organy dopuściły się naruszenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nadmieniła, że organ podatkowy ma kompetencję do weryfikacji wartości budowli w drodze przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Dla potrzeb określenia podatku od nieruchomości organ podatkowy może w drodze opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego zakwestionować nawet wartość przyjętą przez podatnika jako podstawę amortyzacji. Zdaniem spółki organ podatkowy był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do powołania biegłego. Nie budzi bowiem wątpliwości, że podatnik nie podał wartości spornych linii kablowych na dzień [...] stycznia 2008 r. Opieranie się na wartości nieaktualnej, dotyczącej poprzedniego roku podatkowego, bez uwzględnienia zmian w stanie obiektów, jest według skarżącej wadliwe. Według skarżącej zaskarżona decyzja rażąco narusza art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwagi na opodatkowanie linii telekomunikacyjnych, tj. obiektów, które w sposób oczywisty nie są budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 27 marca 2014 r., Sąd zawiesił postępowanie w sprawie w związku ze złożeniem przez skarżącą spółkę przed wniesieniem niniejszej skargi wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 28 lipca 2014 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych telekomunikacyjnych umieszczonych w kanalizacji kablowej, jako budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem organów powinny zostać one opodatkowane tym podatkiem, zaś skarżąca spółka twierdzi, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, nie są budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela argumentację zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II FSK 866/09. Jak trafnie wskazał "zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budowla to: obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Odesłanie do przepisów prawa budowlanego, a nie do przepisów u.p.b. oznacza, iż ustawodawca nie ograniczył tego odesłania tylko do przepisów tej ustawy, ale dopuścił odpowiednie stosowanie także innych przepisów tej dziedziny prawa. Świadczy o tym chociażby fakt, iż odsyłając do konkretnej ustawy (np. w art. 1b ust. 2 u.p.o.l.) ustawodawca wskazuje zarówno datę uchwalenia aktu, jak i jego pełen tytuł i miejsce ogłoszenia. Odesłanie, o którym mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., dotyczy jednak określenia przedmiotu opodatkowania, a zgodnie z art. 217 Konstytucji RP - przedmiot opodatkowania winien być uregulowany w ustawie. Dokonując wykładni pojęcia przepisy prawa budowlanego, użytego w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zgodzie z Konstytucją RP uznać zatem należy, że odesłanie to odnosić się może wyłącznie do przepisów rangi ustawowej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pojęcie budowli – jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości wynika z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Ta definicja budowli z ustawy podatkowej jest zatem źródłem dalszego konkretyzowania pojęcia budowli przy uwzględnieniu jego znaczenia na gruncie prawa budowlanego. Ustawa prawo budowlane (u.p.b.) definiuje pojęcie obiektu budowlanego wskazując, że są nimi budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury (art. 3 pkt 1 u.p.b.). Obiektem budowlanym odpowiadającym pojęciu budowli w u.o.p.l. będzie zatem również budowla w znaczeniu prawa budowlanego. Przykładowe wyliczenie obiektów, które według ustawodawcy zaliczają się do tej kategorii, oddaje intencje ustawodawcy co do objęcia zakresem tej definicji tych obiektów, które expressis verbis zostały w nim wymienione oraz tych, które są do nich podobne z uwagi na ich konstrukcję, przeznaczenie i charakter. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga zatem stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Wśród desygnatów budowli w art. 3 pkt 3 u.p.b. wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Ustawodawca nie zdefiniował tych pojęć. Z uwagi na ich specyficzny, techniczny charakter, zawodne może być odwołanie się do potocznego rozumienia tych pojęć w języku etnicznym (np. w Słowniku współczesnego języka polskiego – Wyd. Wilga 1996 , s. 1014-1015) sieć zdefiniowano jako ogół połączeń, dróg, linii przesyłowych itp. umożliwiających komunikację, przekazywanie czegoś, transport określonego typu na danym obszarze, np. sieć telefoniczna, drogowa, (por. też B. Brzeziński, W. Morawski, Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości, Przegląd Podatkowy z 2008 r., nr 10, s. 24). Również definicje tych pojęć zawarte w aktach prawnych regulujących inny zakres przedmiotowy (jak np. ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne – art. 2 pkt 11, Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.; czy ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – art. 2 pkt 13, Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) definiują pojęcie sieć uzbrojenia terenu czy uzbrojenie terenu dla potrzeb tych ustaw. Definicje te obowiązują zatem w zakresie uregulowanym ustawami, w których je zawarto i w zakresie aktów wykonawczych do nich. Nie wiążą natomiast w odniesieniu do pojęć uregulowanych w innych ustawach, regulujących inną dziedzinę. Pomocne dla zrozumienia tych pojęć może być odwołanie się do dalszych postanowień u.p.b.. Z jej przepisów wynika np., iż do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI). W wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.b. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) uzbrojenie działki odnosi do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. W rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. nr 97, poz. 1055), wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.b. sieć gazową zdefiniowano, jako gazociągi wraz ze stacjami gazowymi, układami pomiarowymi, tłoczniami gazu, magazynami gazu, połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, należące do przedsiębiorstwa gazowniczego (§ 2 pkt 1 tego rozporządzenia). Definicja ta i dalsze przepisy rozporządzenia wskazują na to, iż pod pojęciem sieci gazowej dla celów budowlanych ustawodawca rozumie pewną całość, składającą się z wielu połączonych ze sobą w sposób wskazany w rozporządzeniu (warunki techniczne) elementów (przy czym połączenie to nie musi mieć charakteru trwałego - por. § 13 i § 17), służących wspólnie do osiągnięcia określonego celu. Cechy takie przypisać zatem można innym obiektom sieciowym. Ustawodawca nie definiuje użytego w u.p.b. pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Również rozporządzenie Ministra Infrastruktury, wskazuje jedynie, co należy rozumieć przez telekomunikacyjne obiekty budowlane. Nie oznacza to jednak, iż brak tej definicji wyklucza, że obiekty te, po ich połączeniu, nie mogą stanowić sieci telekomunikacyjnej, rozumianej, jako całość techniczno - użytkowa. Tworzenie całości techniczno - użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno - użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej (zgodnie z warunkami technicznymi - § 4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury) kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Stanowią one zatem razem budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 u.p.b. Skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a pkt 2 u.p.o.l." Biorąc pod uwagę powyższe, uznać należy, że zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych kablowych położonych w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l.– nie jest trafny. Przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą bowiem z nią całość techniczno – użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Sąd nie podzielił także zarzutów spółki dotyczących naruszenia art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nieustalenie, że zaistniał przedmiot opodatkowania oraz art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieustalenie podstawy opodatkowania od budowli, w sytuacji, gdy organ podatkowy był w posiadaniu dowodu, tj. ewidencji środków trwałych, pozwalającego na dokonanie ustaleń w tym zakresie, co miało wpływ na naruszenie art. 4 ust 1 pkt 3 u.p.o.l. Jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz akt podatkowych sprawy, spółka – uczestnicząc w postępowaniu na każdym jego etapie i będąc zastępowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, nie kwestionowała rzetelności swoich deklaracji podatkowych, które wskazywały określone wartości przedmiotu opodatkowania. Strona kwestionując ustalenia organów w zakresie wartości spornych kabli, nie wykazała, że wartości te były inne niż wynikało to z treści złożonych przez nią deklaracji oraz pisma, w którym pełnomocnik oświadczył, że zmiana wartości budowli zadeklarowanej w 2008 r. w stosunku do wartości tej budowli zadeklarowanej w 2007 r. wynika jedynie z tego, że wyłączone zostały z podstawy opodatkowania linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, bowiem obiekty te, nie będące (w ocenie spółki) budowlami, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie podlegają (według spółki) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Spółka kwestionując na kolejnych etapach przyjęte w sprawie ustalenia, nie próbowała nawet określić, jaka była - według niej - wartość spornych linii kablowych ułożonych w kanalizacji. W tej sytuacji organ uprawniony był przyjąć wartość budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną przez spółkę za poprzedni rok podatkowy (2007), bowiem przyjętej pierwotnie wartości tych budowli (stanowiącej całość funkcjonalno – techniczną) skarżąca spółka skutecznie nie podważyła. Organy podatkowe wymierzając w decyzji podatek od nieruchomości, nie kwestionowały określonej przez spółkę wartości spornych linii kablowych. Natomiast spółka, negując przyjęte przez organy ustalenia, nie wskazała na niezgodność tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy. Tak wyliczona wartość budowli odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przy czym spór nie dotyczył ilości obiektów czy ich wartości, a uznania części z nich za obiekty niepodlegające opodatkowaniu. Nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym, polegające na zaniechaniu przez organy podatkowe zbadania dokumentów źródłowych, dotyczących wartości obiektu, nie miały zatem wpływu na wynik sprawy, strona nie podniosła bowiem argumentów, które mogłyby w sposób jednoznaczny podważyć przyjętą przez organ podatkowy podstawę opodatkowania. Zgodzić się ponadto należy z organami podatkowymi, że stosownie do przepisów art. 6 ust. 9 u.p.o.l. podatnik jest zobowiązany do określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości w drodze tzw. "samoobliczenia". Zasada ta implikuje również ocenę zakresu obowiązków podatnika, w kontekście ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku. Co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony, w szczególności w sytuacji, gdy podatnik wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne formułując tezy dowodowe, które mogą być zweryfikowane jedynie w oparciu o ocenę dowodów będących w jego wyłącznym posiadaniu, a jednocześnie nie udostępnia tych dowodów organom podatkowym. Przypomnieć należy, że spółka była wzywana do przedłożenia ewidencji środków trwałych zawierającej dane umożliwiające określenie podstawy opodatkowania budowli, w warunkach wskazanych w przepisach art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 3-9 u.p.o.l. W odpowiedzi na te wezwania przedłożyła dowody, które nie pozwoliły organom na ustalenie wartości spornych linii kablowych w kanalizacji kablowej dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2008 r. Spółka, pomimo wezwania, nie złożyła też stosownej dokumentacji ani żądanych przez organ wyjaśnień, które posłużyłyby biegłemu A. M. w toku opracowania opinii ustalającej wartość budowli. Nieokazanie stosownych dokumentów uniemożliwiło dokonanie wyceny sieci telekomunikacyjnych na terenie Gminy według ich stanu na dzień 31 grudnia 2007 r. ("Opinia o danych i dokumentach" datowana na dzień [...] grudnia 2011 r. rzeczoznawcy majątkowego A. M.). Biorąc powyższe pod uwagę, organy podatkowe prawidłowo przyjęły wartość budowli w oparciu o deklarację złożoną w 2007 r., mając na względzie, że zgodnie ze złożonym przez spółkę pismem, deklaracja z 2008 r. różniła się od deklaracji z 2007 r. jedynie wartością wyeliminowanych z podstawy opodatkowania linii kablowych. Warto zauważyć, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 18 lutego 2014 r., II FSK 470/12, wydanym w sprawie o podobnym stanie faktycznym. NSA wskazał, że "organy podatkowe podjęły skuteczną próbę wzruszenia domniemania prawidłowej wysokości podatku do zapłaty. Dowodem przeciwnym, zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej, były deklaracje na podatek (oraz informacje podatkowe) złożone za lata poprzedzające 2008 rok dotyczące wartości linii kablowych, o co toczy się w rzeczywistości spór. Dokumenty te zawierały dane dotyczące wartości budowli będące przedmiotem opodatkowania. Organ podatkowy, wobec braku wywiązania się z obowiązku nałożonego na podatnika przepisem art. 6 ust 9 u.p.o.l, w sposób pozwalający na ocenę wartości przedmiotu opodatkowania posłużył się innymi środkami dowodowymi jakimi były deklaracje podatkowe z lat ubiegłych. Zawierały one dane jakie posiadał i jakie organ podatkowy realnie mógł wykorzystać kontrolując wysokość podatku do zapłaty. (...). Ten środek dowodowy zawierał wystarczające informacje pozwalające na weryfikację wysokości zobowiązania podatkowego. Ustalono bowiem bezspornie, że deklaracja podatkowa za 2008 pomija jedynie wartość linii telekomunikacyjnych w stosunku do wcześniejszego okresu podatkowego. Należy przy tym podkreślić, że wartość budowli nie zmieniała się w analizowanym roku podatkowym, ponieważ dla ustalenia wartości podstawy opodatkowania budowli nie są brane pod uwagę zmiany wartości środka trwałego wynikające z tytułu dokonywania od niego odpisów amortyzacyjnych. (...) Zbędne było więc odszukiwanie wartości linii telekomunikacyjnych w ewidencji środków trwałych. Nie kwestionowano przecież wartości środków trwałych przyjętej za podstawę opodatkowania w latach poprzednich." Nie poparte żadnymi dowodami pozostają również twierdzenia spółki, że stan jej środków trwałych co roku podlega zmianom, nie przedstawiła ona bowiem żadnych dowodów potwierdzających zmiany w zakresie: własności, stanu lub wartości linii telekomunikacyjnych położonych na terenie Gminy. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.