II OSK 784/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie NSA Maria Czapska-Górnikiewicz del. WSA Jerzy Siegień (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1066/12 w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1066/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję. Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Starosta Wołomiński decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., na podstawie art. 19, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku inwestora – Z. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (kategoria obiektu budowlanego - XIII) z garażem podziemnym wraz z dojściami, dojazdami, terenami zieleni na działkach ew. nr [...] i [...] obr. [...] położonych w Z. przy ul. [...]. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. O., A. i T. I., I. J., B. J., A. J., B. S. i K. G. oraz M. i A. B. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Wołomińskiego z dnia [...] kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Mazowiecki wskazał, że rozpoznając sprawę związany był oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1442/09. W wyroku tym Sąd uznał, że poprzednia decyzja Wojewody Mazowieckiego, uchylająca w całości decyzję Starosty Wołomińskiego z dnia [...] kwietnia 2009 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wydana została z naruszeniem dyspozycji przepisu art. 138 § 2 K.p.a. W ocenie Sądu kwestia przyłączenia przedmiotowego budynku do sieci wodociągowej i podłączenia budynku do sieci elektroenergetycznej w dacie wydania pozwolenia na budowę, ustalona i oceniona przez organ odwoławczy, nie mogła stanowić podstawy przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż nie wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Sąd wskazał, że wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Niedopuszczalna jest zatem wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 K.p.a. Mając więc na uwadze wytyczne Sądu, Wojewoda Mazowiecki ponownie rozpoznając odwołanie przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie przysługujących mu uprawnień. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że określone w piśmie z dnia 10 lipca 2008 r. Miejskiego Zakładu Komunalnego w Ząbkach warunki przyłączenia planowanego budynku do sieci wodociągowej zostały spełnione poprzez wybudowanie w 2009 r. wodociągu na odcinku od ul. [...] do wysokości działki nr [...] (obręb [...]). Natomiast odnośnie podłączenia budynku do sieci elektroenergetycznej organ wyjaśnił, że inwestor w oparciu o określone przez ZEW-T Dystrybucja Sp. z o.o. w piśmie z dnia 5 sierpnia 2008 r. warunki zawarł umowę o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej. Następnie z uwagi na utratę ważności umowy, w dniu 6 marca 2012 r. przedłożył nowe warunki przyłączeniowe i aneks do umowy o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej. Organ odwoławczy stwierdził również, że inwestor dołączył do wniosku oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ząbki - uchwała nr 90/XVIII/03 Rady Miejskiej w Ząbkach z dnia 19 grudnia 2003 r. Wskazał także, że projekt budowlany został uzgodniony bez uwag przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczenia przeciwpożarowego, bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Dla przedmiotowej inwestycji została przeprowadzona analiza zacienienia, z której wynika, że budynek nie będzie ograniczał dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i nie będzie zacieniał istniejącej sąsiedniej zabudowy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Burmistrz Miasta Ząbki zezwolił na lokalizację zjazdu indywidualnego do nieruchomości. W odniesieniu do zarzutów podnoszonych w odwołaniach organ odwoławczy wyjaśnił, że planowana inwestycja nie narusza § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym budynki niskie to budynki do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie. Planowany budynek mieszkalny posiada bowiem 1 kondygnację podziemną i 4 kondygnacje nadziemne. Tym samym projektowana inwestycja nie narusza także rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ząbki, a zwłaszcza § 7 ust. 3 pkt 4, który stanowi, że na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, plan ustala następujące zasady zagospodarowania - maksymalna wysokość zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej nie może przekraczać 5 kondygnacji naziemnych, z dopuszczeniem wyższych dominant w eksponowanych miejscach. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2012 r. złożyła A. O., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem drugiej instancji, art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego w związku z art. 29 i art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez wydanie decyzji pomimo braku wszystkich uzgodnień i opinii wymaganych przepisami prawa, a także poprzez brak zbadania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., w szczególności z § 7 ust. 3 pkt 6 planu, gdyż nie ustalono, czy realizacja inwestycji nie spowoduje obniżenia standardu warunków mieszkaniowych. W związku z powyższym zarzuciła także naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, przejawiające się w szczególności brakiem rozpatrzenia wszystkich podnoszonych przez skarżącą zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2012 r. stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem norm prawa procesowego. W ocenie Sądu organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania w sposób odpowiadający treści art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 81 K.p.a., nie dokonały bowiem analizy i porównania stanu prawnego oraz faktycznego sprawy w sposób określony w wymienionych przepisach, skutkiem czego decyzje zostały wydane przedwcześnie, gdyż zgromadzona dokumentacja sprawy nie dawała podstaw do formułowania materialnoprawnej oceny. Zdaniem Sądu zasadny okazał się przede wszystkim zarzut naruszenia art. 10 w zw. z art. 81 K.p.a., w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Organ drugiej instancji po zgromadzeniu materiału dowodowego w postaci dokumentacji uzgodnieniowej nie powiadomił bowiem skarżącej o zgromadzeniu tego materiału i wydał oraz doręczył jej decyzję ostateczną powołując się w niej na wspomniane dokumenty. Skarżąca nie miała zatem możliwości na etapie postępowania administracyjnego ustosunkowania się do zebranych dowodów, czym naruszono art. 81 K.p.a. z którego wynika, że za dowód mający znaczenie w sprawie można uznać tylko to wobec czego strony mogły się wypowiedzieć. Brak było więc podstaw do tego, aby powołując się na zebrane dowody wyprowadzać z nich wnioski zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ naruszył zatem zasadę określoną w art. 7 oraz art. 77 § 1, a w konsekwencji art. 107 § 3 K.p.a. Powyższe przepisy, jak wskazał Sąd, zostały też naruszone w odniesieniu do niewyjaśnienia okoliczności i nieustosunkowania się do twierdzeń strony skarżącej podnoszonych w odwołaniu, a także w załączonej opinii technicznej, sporządzonej przez profesjonalistę. Organ bowiem bez żadnego wyjaśnienia wątpliwości podnoszonych w pismach skarżącej, a także we wspomnianej opinii technicznej przyjął, że budynek posiada jedną kondygnację podziemną i cztery nadziemne. Nie dokonano natomiast oceny tych twierdzeń w konfrontacji z projektem, a w szczególności z przekrojami AA i BB budynku, zamieszczonymi na kartach A-10 i A-11 projektu, w których jednoznacznie określono poziom terenu oraz wysokość kondygnacji garażu. Dopiero dokonanie właściwej analizy da odpowiedź na pytanie, czy budynek odpowiada definicji budynku niskiego, a co za tym idzie czy mają do niego zastosowanie stosowne przepisy dotyczące warunków technicznych i przeciwpożarowych (w tym konieczność zaprojektowania drogi ppoż.). Zdaniem Sądu organ przyjmując, że w sprawie wypowiedziały się organy straży pożarnej, nie ocenił jednak, iż zgodność z przepisami ppoż. uwarunkowana była tym, że kondygnacja garażowa jest podziemna ze względu na liczenie jej zagłębienia od nadsypanej skarpy ziemnej. Tymczasem zagłębienie to, jak wynika z definicji, liczyć należy od poziomu przylegającego, czyli istniejącego, a nie nadsypanego. Kolejną, jak zauważył Sąd, niewyjaśnioną kwestią była sprawa zjazdu, a mianowicie, czy decyzja lokalizująca zjazd zachowała ważność w dacie wydawania pozwolenia przez organ drugiej instancji. W ocenie Sądu niewyjaśnienie wskazanych kwestii dowodzi, że organ niewłaściwie przeprowadził postępowanie dowodowe. Natomiast rolą sądu administracyjnego nie jest zastępowanie organu w prowadzeniu postępowania i wyjaśnianiu okoliczności, które powinien wyjaśnić organ. Sąd wskazał zatem, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ powinien wyjaśnić podniesione kwestie, przeprowadzając prawidłowo postępowanie dowodowe i ustosunkowując się do podnoszonych przez strony zarzutów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A. O. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez niezastosowanie polegające na tym, że zaskarżony wyrok uchylił jedynie decyzję organu drugiej instancji, chociaż nie budzi wątpliwości, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania (K.p.a.), a konieczny do wyjaśnienia zakres spraw miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien był więc wydać wyrok nie tylko uchylający decyzję organu drugiej instancji, ale również i pierwszej instancji; 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zawarcie jedynie oględnych wskazań dla Wojewody Mazowieckiego co do dalszego postępowania; 3) niedokonanie oceny zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego co do zgodności projektu budowlanego (zatwierdzonego tą decyzją) z ustaleniami m.p.z.p. Ząbek, a w szczególności z § 7 ust. 3 pkt 6 tego planu ("zakazuje lokalizacji obiektów obniżających standard warunków mieszkaniowych"). WSA w tym zakresie: - nie dokonał interpretacji i zastosowania ww. przepisów m.p.z.p. Ząbek (naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie – niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a. ), - nie dokonał oceny zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego co do jej zgodności z przepisami K.p.a. (art. 7 i art. 77 § 1) w zakresie, w jakim orzekające w sprawie organy nie ustaliły stanu faktycznego w zakresie ewentualnego obniżenia standardu warunków mieszkaniowych przez budynek Z. P., co stanowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., - nie dokonał oceny zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego co do jej zgodności z ww. przepisem m.p.z.p. Ząbek – co stanowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył uczestnik postępowania, inwestor – Z. P. wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy zaznaczyć, że skarga kasacyjna jako sformalizowany środek zaskarżenia, musi spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a ponadto powinna zawierać wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 P.p.s.a.). Przy czym skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych może być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować Sąd. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień normom procesowym - wykazanie dodatkowo, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie do końca odpowiada powyższym wymogom. Wskazać bowiem należy, że skarżąca zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. powołała się na niezastosowanie przepisu art. 138 § 2 K.p.a., gdy tymczasem przepis ten nie reguluje postępowania sądowoadministracyjnego lecz postępowanie administracyjne. Z sentencji skargi kasacyjnej jak też z jej uzasadnienia wynika, że autorka skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. dopatruje się w tym, że Sąd pierwszej instancji nie uchylił decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się to tego twierdzenia należy zauważyć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny pierwszej instancji jest ponadto upoważniony i - w świetle postanowień art. 135 P.p.s.a. - zobowiązany do podjęcia przewidzianych w ustawie środków, a więc wydania stosownego orzeczenia w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Tak więc wojewódzki sąd administracyjny, uwzględniając skargę na ostateczną decyzję jest uprawniony wydać orzeczenie przewidziane w art. 145 § 1 nie tylko w stosunku do zaskarżonej decyzji, lecz również powinien objąć zakresem orzekania decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, ale tylko wtedy, jeżeli jest ona obarczona wadami przewidzianymi w tym przepisie. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji uzasadnił dlaczego nie uznał za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy uchylenia również decyzji organu pierwszej instancji. Wskazał bowiem, że to w postępowaniu przed organem odwoławczym naruszono art. 10 w zw. z art.. 81 K.p.a., gdyż organ drugiej instancji po zgromadzeniu materiału dowodowego w postaci dokumentacji uzgodnieniowej, nie powiadomił o zgromadzeniu tego materiału skarżącej i wydał ostateczną decyzję, powołując się w niej na wspomniane dokumenty. Sąd wskazał również jakie kwestie powinny zostać wyjaśnione w ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym. Zasadne jest zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że decyzja organu odwoławczego obarczona była naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dostrzeżone jednak przez Sąd uchybienia organu nie uzasadniały uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Również skarżąca w skardze kasacyjnej nie wykazała innych, oprócz wskazanych przez Sąd w zaskarżonym wyroku, konkretnych uchybień, których dopuścił się organ pierwszej instancji i które miałyby wpływ na wynik sprawy. Słusznie więc wskazał Sąd w zaskarżonym wyroku, że organ odwoławczy powinien we własnym zakresie skonfrontować treść rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji ze zgromadzoną dokumentacją sprawy, przeprowadzając prawidłowe postępowanie dowodowe i ustosunkowując się do podnoszonych przez strony zarzutów. Zasada merytorycznego rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy związana jest również, z określoną w art. 12 K.p.a. zasadą szybkości i sprawności postępowania. Zgodnie z przywołanym przepisem organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Mając to na względzie organ odwoławczy, rozpoznając sprawę powinien kierować się zatem względami ekonomiki procesowej i wspomnianą zasadą szybkości postępowania. Tym samym, jeżeli organ odwoławczy uchyla rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, to musi liczyć się z tym, że ostateczne załatwienie sprawy zostanie odsunięte w czasie, niewątpliwie rzutując na sprawność postępowania. Wbrew zarzutom skarżącej powyższego nie podważa określona w art. 15 K.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym oraz w doktrynie prawniczej jednoznacznie wskazuje się, że zasada określona w art. 15 K.p.a. zawierająca wymóg dwuinstancyjności postępowania administracyjnego musi być tak rozumiana, iż sprawę w jej całokształcie rozpoznaje nie tylko organ pierwszej instancji, ale również w razie zaskarżenia orzeczenia organu pierwszej instancji, również organ odwoławczy (drugiej instancji). Organ odwoławczy ma możliwość uchylenia orzeczenia organu pierwszej instancji i w to miejsce wydania własnego orzeczenia (reformacyjnego) i to zarówno w części jak i w całości. Może również w zależności od warunków danej sprawy utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie uznając, po rozpoznaniu sprawy, iż stanowisko organu pierwszej instancji było prawidłowe, jednocześnie ma prawo do tego, aby własne orzeczenie, którego nieodłączną częścią jest uzasadnienie, sformułować w taki sposób, który doprowadzi do usunięcia niektórych wad uzasadnienia orzeczenia organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny stoi więc na stanowisku, że w sytuacji, gdy zasadniczo materiał wymagany do zakończenia sprawy administracyjnej - wydania rozstrzygnięcia, został w sprawie zgromadzony, zaś kwestią sporną jest w istocie ocena tego materiału i wynikających z niego wniosków, względnie zachodzi potrzeba tylko w niewielkim zakresie uzupełnienia materiału dowodowego, brak jest podstaw do uchylenia przez wojewódzki sąd administracyjny, w sytuacji złożenia skargi na decyzję organu drugiej instancji, obu wydanych w sprawie decyzji. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. jest bezpodstawny. W takich okolicznościach sprawy również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły zostać uwzględnione. Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania tj. art.145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a., zasadnie bowiem Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji wskazał na niewyjaśnienie i nieustalenie okoliczności faktycznych sprawy przez organ administracji, czyli niewyjaśnienie wątpliwości co do liczby kondygnacji nadziemnych projektowanego budynku, a co za tym idzie odpowiedniego zastosowania przepisów dotyczących warunków technicznych i przeciwpożarowych, a także kwestii zjazdu z nieruchomości. Okoliczności te powinny zostać wyjaśnione przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ, aby w sposób prawidłowy orzec o wydaniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z kolei zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w powyższym przepisie, bądź też gdy uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, a takie sytuacje nie miały miejsca w rozpoznawanej sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w taki sposób, że wynika z niego, dlaczego Sąd pierwszej instancji uznał zaskarżoną decyzję za niezgodną z prawem. Ponadto opisując szczegółowo niewyjaśnione w sprawie kwestie, wskazał także zakres postępowania, które należy przeprowadzić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ Nie można więc przyjąć, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Podniesiony zaś zarzut naruszenia prawa materialnego przez niedokonanie oceny zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego co do jej zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ząbek, a w szczególności z § 7 ust. 3 pkt 6 tego planu, nie mógł również stanowić podstawy uwzględnienia skargi kasacyjnej, albowiem naruszenie prawa materialnego może być skutecznie ocenione przy bezspornym stanie faktycznym sprawy pozwalającym na zastosowanie do niego odpowiedniej normy prawa materialnego. W sytuacji natomiast, gdy zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał na nieustalenie i nieocenienie przez organ administracji okoliczności stanu faktycznego sprawy, zarzut naruszenia prawa materialnego był o tyle przedwczesny, że do kontroli zastosowanego przepisu prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy stan faktyczny zostanie prawidłowo ustalony. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.