II SA/Gl 505/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi [A] Sp. z o.o. Sp. k. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. Skarga została wniesiona na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., którą uchylona została decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] roku, znak: [...] oraz umorzono postępowanie organu I instancji. Uchyloną decyzją organ I instancji wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru przystąpienia do montażu siatki z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem elewacji południowej budynku przy ul. [...] w K. Sprzeciw wniesiony został przez Prezydenta Miasta K. z powołaniem się na art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu Prezydent Miasta podał, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem dokonanym przez "A" Sp. z o.o., Sp. k. z siedzibą w W. (działającą przez pełnomocnika S. P.) zostały już zrealizowane, bowiem w dniu 11 grudnia 2013 r. o godz. 7.30, a zatem w przeddzień wpływu zgłoszenia do organu przedmiotowe urządzenie reklamowe było już zamontowane. Tym organ stwierdził, że do zgłoszenia przedmiotowych robót budowlanych doszło z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego nakazującego dokonać zgłoszenia na 30 dni przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót. W związku z tym organem właściwym do wszczęcia postępowania w tej sprawie będzie Powiatowy inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Organ I instancji uznał także, że bez znaczenia dla wydanego w sprawie rozstrzygnięcia był fakt cofnięcia dokonanego zgłoszenia w dniu 13 grudnia 2013 roku (data wpływu do organu). Odwołanie od tej decyzji wniosła "A" Sp. z o.o. Sp. k., zastępowana tym razem przez radcę prawnego K. K.–P., domagając się jej uchylenia, w oparciu o art. 132 § 1 k.p.a. (tryb autokontroli) i umorzenia postępowania, bądź uchylenia tej decyzji przez organ II instancji oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji. Spółka zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego na skutek błędnego przyjęcia, że inwestycja została już zrealizowana, a także niezastosowania w sprawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego mimo powziętych wątpliwości co do wykonania zgłoszonej inwestycji. Uzasadniając te zarzuty wskazano, że w uzasadnieniu decyzji o sprzeciwie i nie wyjaśniono podstaw prawnych wydanego rozstrzygnięcia, a ograniczono się jedynie do wskazania przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Orzeczenie to organ uzasadnił bowiem jedynie stwierdzeniem, że zgłoszone roboty budowlane zostały zrealizowane przed upływem 30 dni od dokonanego zgłoszenia, gdy tymczasem Spółka nie zrealizowała robót budowlanych objętych zgłoszeniem z dnia 12 grudnia 2013 r. W tej sytuacji - zdaniem wnoszącej odwołanie - organ powinien wezwać inwestora do złożenia wyjaśnień, czego nie zrobił, przez co nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu czym naruszył art. 10 k.p.a. Wojewoda [...] uzasadniając swoją decyzję uznał stanowisko organu I instancji za błędne i uwzględnił wniesione odwołalnie. Wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji powołał się na przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego uzasadniając to stwierdzeniem naruszenia przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego nakazującego dokonanie zgłoszenia przed upływem 30 dni od przystąpienia do zgłoszonych robót budowlanych. Okoliczność, że przed wniesieniem zgłoszenia objęte nim roboty budowlane zostały już zrealizowane zostało udokumentowane notatką służbową z dnia 11 grudnia 2013 r. sporządzoną przez pracownika Wydziału Architektury i Budownictwa UM w K. oraz stosownym zdjęciem fotograficznym. Miejsce lokalizacji przedmiotowej reklamy było bowiem widoczne z okien tego Wydziału U.M. O zaistniałej sytuacji poinformowany został pełnomocnik inwestora S. P., co spowodowało, że pismem z dnia 12 grudnia 2013 roku, które wpłynęło do UM w K. 13 grudnia 2013 r. wycofał zgłoszony wniosek. W ocenie Wojewody nieprawidłowe było jednak stanowisko organu I instancji, że cofnięcie wniosku zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych pozostawało bez wpływu na wniesienie sprzeciwu. Wniesienie sprzeciwu byłoby bowiem uzasadnione w opisanej sprawie tylko w razie braku cofnięcia przez inwestora wniesionego zgłoszenia, a cofnięcie wniosku czyniło dalsze prowadzenie postępowania bezprzedmiotowym i nakazywało umorzenie postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w oparciu o zawiadomienie Prezydenta Miasta K. wszczął postępowanie w sprawie zainstalowania przez "A" Sp. z o.o. Sp. k. przedmiotowej reklamy. W toku tego postępowania w dniu 13 stycznia 2014 r. organ ten ustalił istnienie podświetlanej reklamy na ścianie budynku przy ul. [...] w K. W trakcie kolejnej kontroli w dniu 17 lutego 2014 r. PINB stwierdził, że ze ściany budynku zdemontowana została siatka winylowa z nadrukiem reklamowym, a pozostawiono instalację oświetleniową tej reklamy. W następstwie tego organ ten wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...], którą nakazał "A" sp. z o.o. Sp. k. rozbiórkę pozostałego samowolnie zainstalowanego oświetlenia reklamy na ścianie wskazanego wyżej budynku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "A" Sp. z o.o. Sp. k., zastępowana przez radcę prawnego K. K.–P., wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] i rozważenie zasadności uchylenia decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Spółka zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego wskazanych w art. 7, art. 8 oraz art. 11 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Zarzuciła także wydanie tej decyzji z naruszeniem art. 77 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, jak też nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Spółki Wojewoda [...] naruszył również art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie postępowania za bezprzedmiotowe na skutek wycofania przez inwestora dokonanego zgłoszenia, mimo że wniosek taki złożyła osoba nieuprawniona. Zdaniem strony skarżącej w sprawie naruszone zostały także przepisy art. 32, art. 33 i art. 40 k.p.a. poprzez błędne ich zastosowanie i w konsekwencji uznanie jako skutecznego oświadczenia o cofnięciu zgłoszenia, w sytuacji gdy cofnięcia tego nie dokonała osoba umocowana do działania w imieniu inwestora, ani też inwestor nie wyraził zgody na dokonanie tej czynności w jego imieniu. W uzasadnieniu skargi spółka stwierdziła, że nie kwestionuje samej korzystnej dla niej sentencji decyzji , a jedynie jej uzasadnienie. Skarżąca powołała się w tej kwestii na wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1983 r., I SA 178/83, w którym wskazano, że uzasadnienie decyzji przesądzające o treści przyszłego załatwienia sprawy przez organ niższego stopnia może być przedmiotem skargi. W przekonaniu skarżącej w kwestionowanym przez nią uzasadnieniu błędnie przyjęto, że strona cofnęła dokonane zgłoszenie, bowiem S. P., który wycofał to zgłoszenie nie był osobą uprawnioną do dokonania takiej czynności. Udzielone pełnomocnictwo dawało mu zaś bardzo wąskie umocowanie tylko do złożenia w imieniu Spółki oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie zgłoszenia robót budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę oraz do złożenia zgłoszenia budowlanego we właściwym organie. Błędnie zatem Wojewoda nie badając zakresu pełnomocnictwa udzielonego S. P. przyjął, że zgłoszenie robót budowlanych zostało wycofane przez inwestora. W konsekwencji tego organ ten naruszył zatem przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a. W przekonaniu skarżącej Spółki w niniejszym postępowaniu nie przeprowadzono także właściwego postępowania dowodowego. Rozstrzygnięcia organów obu instancji opierają się bowiem na nieudowodnionych twierdzeniach organu I instancji, a w szczególności na twierdzeniu, że miejsce lokalizacji przedmiotowego urządzenia reklamowego było widoczne z okna Wydziału. Okoliczność ta nie przesądza tymczasem w żadnym stopniu, że to Spółka zainstalowała przedmiotową reklamę. Wydanie zaś decyzji na podstawie niezweryfikowanych przypuszczeń lub niezweryfikowanych danych ma charakter rozstrzygnięcia dowolnego, sprzecznego z naczelnymi zasadami postępowania wskazanymi w art. 7 a także art. 8 k.p.a. Wojewoda zaś naruszył te przepisy podzielając wskazane wyżej błędne ustalenia organu I instancji. Pomijając kwestię błędnego ustalenia zakresu pełnomocnictwa udzielonego S. P. organ ten bezkrytycznie przyjął też stanowisko organu I instancji i nie odniósł się w ogóle do stanowiska Spółki zawartego we wniesionym odwołaniu, a dotyczącym zrealizowania przez nią zgłoszonej inwestycji. Takie działanie organu narusza zasadę przekonywania wynikającą z art. 11 k.p.a. Skarżąca tymczasem nigdy nie kwestionowała zainstalowania siatki reklamowej na elewacji budynku przy ul. [...]. Nie kwestionowała także, że w dniu 11 grudnia 2013 r. osoba umocowana do dokonania zgłoszenia w jej imieniu widziała zdjęcie reklamy umieszczonej na tym budynku. Nie zgadza się ona natomiast z twierdzeniami organu, że reklama zainstalowana na elewacji tego budynku stanowiła przedmiot dokonanego zgłoszenia w dniu 12 grudnia 2013 r. zdaniem skarżącej uzasadnienie decyzji Wojewody [...] nie spełnia także wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie to nie zawiera bowiem umotywowanej oceny stanu faktycznego sprawy, a organ nie odniósł się w nim do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu swojej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ uznał je za nieuzasadnione. Na akceptację nie zasługiwały w szczególności twierdzenia skarżącej Spółki, że zgłoszona przez nią inwestycja nie została wcześniej przez nią zrealizowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego aktu stosownie do dyspozycji art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) w aspekcie jego zgodności z prawem uznał, że nie narusza on prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że dopuszczalne jest kwestionowanie w skardze tylko motywów zaskarżonego orzeczenia zawartych w jego uzasadnieniu. Należy mieć bowiem na uwadze, że decyzja administracyjna obejmuje zarówno rozstrzygnięcie, jak i jego uzasadnienie. Wniesiona zatem skarga na uzasadnienie decyzji stanowi zatem w istocie skargę na decyzję, albowiem na skutek skargi sąd rozpoznaje sprawę, której przedmiotem jest ocena decyzji pod względem zgodności z prawem, a nie tylko jej fragmentu obejmującego uzasadnienie ( tak: wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r. , II OSK 1457/11). W takiej sytuacji obowiązkiem sądu administracyjnego było zatem dokonanie oceny zarzutów dotyczących uzasadnienia, a w razie ich podzielenia, konsekwencją takiego stanowiska winno być uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie oznacza to jednak, że w niektórych przypadkach sąd administracyjny w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę może wyrazić ocenę prawną, która będzie odnosić się do wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Bezspornym w sprawie jest, że zamiarem skarżącej Spółki było posadowienie urządzenia reklamowego składającego się z siatki winylowej wraz z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem elewacji południowej budynku przy ul. [...] w K. Oceniając to zgłoszenie należy wskazać, że art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Na inwestorze ciąży jednak obowiązek zgłoszenia robót budowlanych, o których mowa w wyżej powołanym przepisie ( art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy). Stosownie do przepisu art. 30 ust. 5 zd. 1 Prawa budowlanego zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. W związku z tym odpowiedzieć należy na pytanie, jakie uprawnienia przysługują organowi administracji architektoniczno-budowlanej w przypadku zgłoszenia robót budowlanych, które w dacie zgłoszenia zostały już rozpoczęte czy wręcz zrealizowane, jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie. Zaakceptować przyjdzie w tej kwestii stanowisko organów w obu instancji, w takiej sytuacji zasadnym było wniesienie sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego i zawiadomienia o zaistniałym stanie rzeczy właściwego miejscowo powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego nakazuje bowiem organowi wniesienie sprzeciwu, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy inne przepisy. W sytuacji gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdza, iż obiekt którego dotyczy zgłoszenie został już zrealizowany czy ma zostać zrealizowany z wykorzystaniem części samowolnie zrealizowanego obiektu ma on obowiązek przyjąć, że nie został spełniony wymóg dokonania zgłoszenia przed terminem wskazanym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Obowiązkiem właściwego organu jest wówczas wniesienie sprzeciwu, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2, w związku z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Brak sprzeciwu oznaczałby bowiem akceptację dla działań polegających na obejściu prawa. (tak: wyrok NSA z dnia 3 lipca 2007 r., II OSK 761/07 – dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym skoro organ I instancji dysponował niepodważalnymi dowodami, że na południowej elewacji budynku przy ul. [...] w K. przed dokonanym przez skarżącą zgłoszeniem zostało zrealizowane urządzenie reklamowe odpowiadające w istocie projektowi dołączonemu do zgłoszenia skarżącej Spółki, to zasadnie przyjął, że nie może kontynuować uproszczonego postępowania administracyjnego uruchomionego dokonanym zgłoszeniem. Prawidłowo też uznał, że postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej realizacji przedmiotowych robót budowlanych winien przeprowadzić właściwy miejscowo powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Kontynuowanie w takim stanie rzeczy przez organ administracji architektoniczno-budowalnej I instancji uproszczonego postępowania administracyjnego, a w szczególności ustalanie okoliczności, w jakich doszło do realizacji tej inwestycji czy zbieranie dowodów kto wykonał przedmiotowe urządzenie reklamowe odbywałoby się bez wątpienia z naruszeniem kompetencji tego organu. Ustalenie czy doszło do samowoli budowlanej i kto był jej ewentualnym sprawcą należało bowiem do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Organ ten w zależności od tego czy zgłoszone z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego roboty budowlane stanowią budowę czy też nie stanowiły budowy winien odpowiednio wszcząć postępowanie legalizacyjne przewidziane w art. 49 b Prawa budowlanego, bądź postępowanie naprawcze wskazane w art. 50 i art. 51 tej ustawy. Za zasadne uznać należy jednak stanowisko skarżącej Spółki, że organ II instancji winien w uzasadnieniu swojej decyzji odnieść się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez Prezydenta Miasta K. szeregu przepisów postępowania administracyjnego w związku z niewyjaśnieniem przez ten organ wskazanych wyżej okoliczności, w jakich doszło do realizacji przedmiotowego urządzenia reklamowego. Brak odniesienia się do tego zarzutu przez Wojewodę [...] bez wątpienia narusza unormowanie zawarte w art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. a także sformułowane w art. 8 oraz art. 11 k.p.a. zasady postępowania administracyjnego. Jednakowoż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy naruszenie tych przepisów, jak wykazano wyżej, nie miało wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwaną p.p.s.a.). W świetle przeprowadzonych wyżej rozważań dotyczących zakresu uproszczonego postępowania administracyjnego uruchamianego zgłoszeniem robót budowlanych za chybione uznać należy natomiast zarzuty dotyczące naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. w związku z niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Analizując rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wskazać trzeba, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż organ II instancji rozpatrując odwołanie od decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia nie może wydać decyzji kasatoryjnej przewidzianej w art. 138 § 2 k.p.a. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wobec upływu 30 dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu (co ma miejsce w zdecydowanej większości przypadków) skutkować musi umorzeniem postępowania I instancji ( por. wyroki NSA oraz wojewódzkich sądów administracyjnych wskazane w opracowaniu Biura Orzecznictwa NSA "Zgłoszenie robót budowlanych w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego", Materiały Szkoleniowe 20/2013 s. 37). W przypadku zatem gdy organ II instancji uzna, że wniesienie sprzeciwu nie znajdowało oparcia w przepisach prawa winien on uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wniesienie odwołania od decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia nie powoduje jednak przedłużenia materialnoprawnego terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Dostrzec też trzeba, że wprawdzie decyzja o sprzeciwie podlega kontroli instancyjnej przeprowadzonej przez organ odwoławczy, a także kontroli sądowej, jednak nie ma to żadnego wpływu na bieg ustawowego terminu do jej wydania ( por. Zgłoszenie robót budowlanych w świetle orzecznictwa <...> , op. Cit. s. 37). W konsekwencji za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia przez Wojewodę [...] art. 105 § 1 k.p.a. zwłaszcza, że zastosował on przepis ten wydając decyzję określoną w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. mając na uwadze cofnięcie zgłoszenia przedmiotowych robót budowlanych. Sąd nie podzielił wreszcie zarzutu skarżącej Spółki dotyczącego naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 32, art. 33 i art. 40 k.p.a. poprzez uznanie, że występujący przed organem I instancji pełnomocnik skarżącej S. P. nie miał umocowania do cofnięcia złożonego przez siebie zgłoszenia dotyczącego przedmiotowych robot budowlanych. W pierwszym rzędzie zauważyć przyjdzie, że przepisy k.p.a. nie zawierają regulacji dotyczących ograniczania zakresu udzielanego przez stronę pełnomocnictwa, jak to ma miejsce w art. 98 k.c., w którym jest mowa o pełnomocnictwie ogólnym, rodzajowym czy szczególnym. Z tych powodów zastosowanie w postępowaniu administracyjnym znajdą przepisy kodeksu cywilnego, Z dużą ostrożnością należy jednak w związku z tym podchodzić do posługiwania się tymi regulacjami w postępowaniu administracyjnym, bowiem należy mieć na uwadze specyfikę tego postępowania. Na gruncie kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że pełnomocnictwa udzielonego S. P. nie można było analizować posługując się jedynie regulacjami cywilnoprawnymi i oparciu o taką analizę wyprowadzić wniosek, że pełnomocnictwo to ograniczało się jedynie do złożenia przedmiotowego zgłoszenia. Akceptując stanowisko autorki skargi przyjąć należałoby bowiem, że pełnomocnik ten nie był uprawniony do reprezentowania swojego mocodawcy w toku dalszego postępowania, bowiem w udzielonym mu pełnomocnictwie należałoby zawrzeć umocowanie do odbioru postanowień, o jakich mowa w art. 30 ust. 2 in fine Prawa budowlanego oraz uzupełniania zgłoszenia, a także odbioru decyzji o sprzeciwie bądź decyzji wydawanej w trybie art. 30 ust. 7 tej ustawy. Różnice w treści pełnomocnictw udzielanych w sprawach cywilnych i w sprawach administracyjnych są zresztą widoczne w pełnomocnictwie udzielonym S. P. w dniu 10 sierpnia 2013 r. Zauważyć bowiem należy, że w pełnomocnictwie tym szczegółowo określono umocowanie S. P. do czynności cywilnoprawnych związanych z negocjowaniem, zawieraniem, zmienianiem i rozwiazywaniem w imieniu "A" Sp. z o.o. Sp. k. umów z rozmaitymi (szczegółowo określonymi) podmiotami oraz do składania oświadczeń o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pełnomocnictwo to nie dotyczyło wreszcie złożenia w imieniu Spółki "zgłoszenia budowlanego" związanego tylko z montażem przedmiotowego urządzenia reklamowego lecz zawierało generalne umocowanie do składania zgłoszeń budowlanych w zakresie robót nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Wreszcie zauważyć należy, że w pismach kierowanych do organu I instancji, które zostały podpisane przez S. P. posługiwał się pieczątka nagłówkową "A" Sp. z o.o. Sp. k., a także wskazywał jako adres do doręczeń adres tej Spółki ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym. Dodać należy, że we wniesionym odwołaniu od decyzji organu I instancji kwestia braku umocowania pełnomocnika Spółki do cofnięcia zgłoszenia przedmiotowych robót budowlanych nie była w ogóle podnoszona mimo, że informacja o takim wniosku została zawarta w uzasadnieniu organu I instancji. W tym stanie rzeczy należało zaakceptować stanowisko Wojewody, że pełnomocnik skarżącej Spółki skutecznie cofnął złożone zgłoszenie. W konsekwencji też prawidłowa była decyzja Wojewody [...] uchylająca decyzję o sprzeciwie i umarzająca z tego powodu postępowanie pierwszej instancji. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił jednocześnie stanowiska WSA w Gliwicach zajętego w wyroku z dnia 3 września 2014 r. , sygn. akt II SA/GL 556/14, wydanego także ze skargi "A" Sp. z o.o. Sp. k., w której podzielono pogląd strony skarżącej dotyczący zakresu udzielonego pełnomocnictwa S. P., a którym to pełnomocnictwem posługiwał się on w innym postępowaniu dotyczącym także zgłoszenia robót budowlanych. Obie sprawy różniły się jednak tym, że kwestia zakresu przedmiotowego pełnomocnictwa była podnoszona przez Spółkę w treści odwołania wniesionego od decyzji organu I instancji. Z tych wszystkich względów należało przyjąć, że decyzja organu odwoławczego nie naruszała prawa w stopniu pozwalającym Sądowi na jej wzruszenie, co powoduje, że skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.