II OSK 927/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. S. i K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 943/14 w sprawie ze skargi C. S. i K. S. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do wykonania określonych czynności oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę C. S. i K. S. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie zobowiązania do wykonania określonych czynności. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. W wyniku przeprowadzonych w dniu 30 stycznia 2014 r. oględzin organ nadzoru budowlanego ustalił, że na działce nr geod. [...] od strony działki C. i K. S. usytuowany jest budynek mieszkalny z wolno stojącym kominem. Budynek został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę przez G. i F. O. w 1938 r. (nieżyjących rodziców Z. O.), ale ze względu na upływ czasu dokumenty dotyczące budowy zostały zagubione lub uległy zniszczeniu. W 1976 r. budynek mieszkalny został rozbudowany przez Z. O. na podstawie pozwolenia na budowę, natomiast na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 2001 r. inwestor dokonał modernizacji kotłowni olejowej w budynku. Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. Burmistrz Miasta W. udzielił C. i Z. O. pozwolenia na użytkowanie kotłowni olejowej. Ponadto organ ustalił, że inwestor wymienił piec olejowy na piec na paliwo stałe, zdemontował poprzedni komin z rury stalowej, a na istniejącym fundamencie o wym. 1,30 x 1,20 m (po starym kominie ) wybudował nowy komin z cegły pełnej o przekroju 0,25 x 0,25 m i o wysokości 5,0 m, przedłużając go rurą z blachy do wysokości 7,0 m. Komin usytuowany jest w odległości 1,0 m od ogrodzenia betonowego należącego do C. i Z. O. i 1,20 m od ogrodzenia metalowego należącego do C. i K. S. Powyższe roboty budowlane inwestor wykonał w 2013 r. bez stosownych pozwoleń na budowę. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 123 K.p.a. zobowiązał C. i Z. O. do przedłożenia oceny stanu technicznego wykonanych robót budowlanych (wolno stojącego komina) w zakresie ich zgodności z warunkami technicznymi, którą inwestor przedłożył wraz z pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. Potwierdzono w niej, że stan techniczny poszczególny elementów komina jest prawidłowy, zaś posadowienie, mocowanie komina do ściany budynku, mocowanie przedłużenia komina z rury kwadratowej są w stanie dobrym i nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa i użytkowania dla osób i obiektów znajdujących się w jego sąsiedztwie. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego oraz art. 104 K.p.a. zobowiązał inwestorów do docieplenia wydłużonej części komina wykonanego z rury stalowej bloczkami MULTIPOR grubości 12 cm lub wysokotemperaturową wełną mineralną klasy ogniowej A1 do jego końca i otynkowanie tynkiem mineralnym wraz z zamontowaniem nasady kominowej, celem doprowadzenia komina do zgodności z wymogami określonymi w § 143 ust. 1 i § 146 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpatrzeniu odwołania C. i K. S. od powyższej decyzji – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji odnośnie niezasadności zarzutów braku analizy warunków technicznych dotyczących usytuowania wolno stojącego komina dymowego na działce zagrodowej i oddziaływania obiektu na interesy osób trzecich. Jak zauważył organ odwoławczy, kwestia usytuowania kotłowni w budynku mieszkalnym i komina (jako urządzenia dla kotłowni) umieszczonego poza budynkiem mieszkalnym została zakończona wydaniem pozwolenia na użytkowanie kotłowni olejowej. Także kwestie wysokości komina i odległości kotłowni od działki skarżących zostały rozpatrzone w decyzji z dnia 4 stycznia 2000 r. w przedmiocie doprowadzenia samowolnie zrealizowanej kotłowni do stanu zgodnego z warunkami technicznymi i bezpieczeństwem jej użytkowania. Ocena stanu technicznego wykonanych robót budowlanych kontrolowanego komina uwzględniła z kolei wszystkie wymagania oraz potwierdza zgodność przewodów kominowych z warunkami technicznymi. Skargę na powyższą decyzję wywiedli C. i K. S., zarzucając jej naruszenie art. 3 pkt 7, art. 3 pkt 7a, art. 3 pkt 6 i pkt 3, art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 oraz art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego i § 13 ust. 3 oraz § 142 ust. 1 i 2 w zw. z § 140 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a ponadto wskazali na naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. oraz art. 8 i art. 107 § 3 Kpa. W odpowiedzi na skargę Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, w sprawie bezspornie inwestorzy zdemontowali poprzedni komin z rury stalowej, a na istniejącym fundamencie (po starym kominie) wybudowali nowy komin z cegły pełnej, przedłużając go rurą z blachy do wysokości 7,0 m. Roboty te zostały przeprowadzone bez uzyskania pozwolenia na budowę. Problem zatem, jaki zaistniał dotyczył ustalenia, czy wykonane czynności stanowią – jak podnoszą skarżący – samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, czy jak przyjęły to organy – roboty budowlane o jakich mowa w art. 50 i art. 51 tej ustawy. Analizując powyższy problem w świetle art. 48, art. 49b w związku z art. 3 pkt 6 oraz art. 50 Prawa budowlanego, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie miało ustalenie, czy nowy komin jest obiektem budowlanym lub jego częścią, czy obiektem takim nie jest, lecz stanowi urządzenie budowlane. W tym zakresie Sąd uznał, że prace budowlane związane ze wzniesieniem nowego komina nie polegały na budowie obiektu budowlanego (art. 3 pkt 1 ww. ustawy). Analiza przepisu art. 3 pkt 9 nasuwa wniosek, iż zasadniczym elementem kwalifikującym przedsięwzięcie jako urządzenie budowlane jest jego przeznaczenie w powiązaniu z danym obiektem budowlanym, przy którym zostało wzniesione. Urządzenie techniczne, aby stanowiło urządzenie budowlane, winno być związane z obiektem budowlanym i winno zapewniać możliwość korzystania z obiektu, zgodnie z jego przeznaczeniem. Taka właśnie rola przypisana jest instalacji c.o., albowiem jej celem jest zapewnienie możliwości przebywania ludzi w pomieszczeniach na ten cel przeznaczonych. W tej sytuacji komin jako część instalacji centralnego ogrzewania nie może stanowić jednocześnie części obiektu budowlanego w rozumieniu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Warunkiem, bowiem prawidłowego funkcjonowania instalacji centralnego ogrzewania jest jej zakończenie właśnie kominem. Jak przyjęto przy tym w orzecznictwie, wzniesiony komin należy potraktować jako część instalacji centralnego ogrzewania, czyli jako część urządzenia technicznego związanego z obiektem budowlanym. Jest to zatem urządzenie budowlane, podobnie jak przyłącze wodociągowe, które jako nie dające się rozłączyć z budynkiem już istniejącym bez istotnego dla niego uszkodzenia nie jest częścią obiektu budowlanego w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Wykonane przez inwestorów roboty budowlane polegające na wzniesieniu nowego komina nie mieszczą się zatem w zakresie art. 48, lecz podlegają trybowi z art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Tym samym organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały w rozpoznawanej sprawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego i zbadały wszystkie okoliczności istotne dla jej rozstrzygnięcia, w sposób wyczerpujący uzasadniając swoje stanowisko i nie naruszając wymogów zawartych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli C. S. i K. S., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie w sprawie i dokonanie nieprawidłowej interpretacji przepisu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego i zakwalifikowanie komina wolno stojącego posadowionego przez inwestorów C. i Z. O. jako urządzenia budowlanego w rozumieniu tego przepisu, choć w stanie faktycznym niniejszej sprawy winna mieć zastosowanie dyspozycja art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, uznająca komin posadowiony przez inwestorów jako budowlę stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz dyspozycja art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zawierająca definicję budowli przez co należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. części budowlane urządzeń technicznych, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie w sprawie dyspozycji przepisu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 1 lit. b i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego mimo, iż w sprawie stan faktyczny i prawny wskazuje, że czynności wykonane przez inwestorów C. i Z. O. stanowiły budowę obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego i jako takie winny zostać zakwalifikowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i organ administracyjny, 3. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie i dokonanie nieprawidłowej interpretacji przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego i przyjęcie że w przedmiotowej sprawie możliwe jest wdrożenie postępowania legalizacyjnego wskazanego w powołanym przepisie, mimo iż charakter robót wykonanych przez inwestorów C. i Z. O. wskazuje, że do stanu faktycznego w sprawie zastosowanie winna mieć dyspozycja przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, nakładająca na inwestorów konieczność rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę w postaci komina wolno stojącego, 4. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie w sprawie dyspozycji art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż w przypadku stwierdzenia, że na wykonanie komina wolno stojącego wymagane jest pozwolenie na budowę (w nawiązaniu do art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego), a inwestorzy takiego pozwolenia nie uzyskali, organy winne wdrożyć postępowanie mające na celu nakazanie rozbiórki przedmiotowego komina, 5. naruszenie przepisów postępowania w zakresie, który miał wpływ na wynik sprawy tj. w zakresie art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.u.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8, art. 107 § 3 oraz art. 6 K.p.a. w związku z art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez oddalenie zamiast uwzględnienie skargi, a w konsekwencji nie uchylenie decyzji organów pomimo naruszenia przez organy w toku postępowania administracyjnego przepisów postępowania, które to uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziły do niezebrania i nierozważania całego materiału dowodowego w sprawie i ustalenia nieprawidłowego stanu faktycznego i uznania, że komin wybudowany przez inwestorów C. i Z. O. jest urządzeniem budowlanym, a nie obiektem budowlanym, tj. budowlą stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, nieprawidłowe ustalenie, że czynności dokonane przez inwestorów nie stanowiły budowy obiektu budowlanego oraz iż zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajduje art. 51 ust. 1 pkt. 2 i ust. 7 Prawa budowlanego, wskazujący na możliwość legalizacji samowoli budowlanej dokonanej przez inwestorów, a polegających na: • przyjęciu, iż bezspornym w sprawie była okoliczność, że komin wybudowany przez inwestorów C. i Z. O. został posadowiony na wcześniej już istniejącym fundamencie, mimo iż poprzednio znajdujący się na gruncie komin z rury stalowej nie wymagał i faktycznie nie miał fundamentu, a okoliczność braku istnienia wcześniej fundamentu i wybudowania go dopiero z chwilą posadowienia nowego komina, była podnoszona przez skarżących w toku całego postępowania, w tym również przed organami administracji, • stwierdzeniu, że bezspornym jest, iż czynności wykonane przez inwestorów C. i Z. O. były samowolą budowlaną oraz że czynności te wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, a mimo to uznanie, że do stanu faktycznego sprawy może mieć zastosowanie procedura legalizacyjna wyrażona w art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego, zamiast procedury wyrażonej w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, pominięciu odległości posadowienia wolno stojącego komina od granic sąsiadującej działki i budynków znajdujących się na sąsiedniej posesji oraz różnicy w odległości posadowienia obecnego i zdemontowanego komina od granic sąsiadującej działki, • uznaniu, że wolno strojący komin będący przedmiotem niniejszego postępowania jest niezbędny do korzystania z obiektu, jakim jest budynek mieszkalny, z pominięciem okoliczności, że w przedmiotowym budynku istnieją co najmniej dwie jeszcze instalacje zapewniające ogrzewanie budynku (dokumentacja zdjęciowa znajdująca się w aktach sprawy wskazuje na istnienie 3 kominów), • pominięciu okoliczności zmiany istotnych parametrów komina w postaci m.in. jego wysokości i kubatury, • nieustalenia, jaki piec został zainstalowany i materiałów którymi jest w nim palone, opierając się w tym zakresie jedynie na oświadczeniu inwestorów, • opieraniu się przez organ na ustaleniach poczynionych w 2000 r. dotyczących budowy i lokalizacji wcześniejszego komina i kotłowni, mimo iż w sprawie pojawiły się nowe mające znaczenie w sprawie okoliczności faktyczne, co spowodowało odstąpienie od dokonywania ustalenia bieżącego stanu faktycznego na gruncie, • zaniechaniu przeprowadzenia dodatkowych oględzin na gruncie, w związku z podnoszonymi zarzutami skarżących, które miałyby wyjaśnić wszelkie wątpliwości w stanie faktycznym niniejszej sprawy oraz zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego; 6. naruszenie przepisów postępowania w zakresie, który miał wpływ na wynik sprawy, tj. w zakresie art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 3 pkt 1 lit. b, pkt 3, pkt 6, pkt 7, pkt 7a i pkt 9 Prawa budowlanego, art. 51 ust. 1 pkt. 2 i ust. 7 oraz art. 48 ust. 1 Prawo budowlane, art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 13 ust. 3 i § 142 ust. 1 i 2 w zw. z § 140 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, zaniechanie dokonania szczegółowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz zaniechanie odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności do zarzutów ze sfery prawa procesowego. Wobec powyższego, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie i uwzględnienie skargi w całości ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając wniesioną w sprawie kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, za częściowo błędnie skonstruowany i niezasadny w całości należało uznać zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w związku art. 3 § 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8, art. 107 § 3, art. 6 K.p.a. w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 51 ust. 2 i 7 Prawa budowlanego (zarzut 5). Błędna konstrukcja zarzutu wynika z tego, że został on przedstawiony jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, a takim z zasady nie można kwestionować kwalifikacji prawnej obiektu budowlanego. I choć wskazano w nim podstawę prawną z art. 51 ust. 2 i 7 Prawa budowlanego, to jej powołanie miało jedynie funkcję pomocniczą, bowiem za pomocą tego zarzutu strona skarżąca kasacyjnie starała się przede wszystkim wykazać, że stan faktyczny sprawy został ustalony wadliwie. Tymczasem ocena czy przedmiotowy komin jest obiektem budowlanym, czy urządzeniem budowlanym stanowi kwalifikację prawną i może zostać oceniona jedynie w ramach stosowania prawa materialnego, co autor kasacji zdaje się również dostrzegać, stawiając w niej także i takie zarzuty. Odnosząc się do pozostałej części analizowanego zarzutu, stwierdzić trzeba, że argumentacja odnośnie ustalenia, jaki piec został zainstalowany, jakie materiały używane są do palenia w nim pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Natomiast kwestia korzystania z komina do ogrzewania budynku stanowi niezasadną polemikę, bowiem trudno podważać to, że używanie pieca do ogrzewania domu musi się wiązać z odprowadzeniem z niego spalin. Podobnie autor skargi kasacyjnej nie wykazał, dlaczego odwoływanie się przez organ do ustaleń poczynionych w 2000 r. dotyczących budowy, lokalizacji komina i kotłowni było działaniem nieprawidłowym. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, organy ustaliły w sprawie usytuowanie obiektu, w tym odległość od granic działki należącej do skarżących. Z powyższych względów za bezzasadny należało również uznać drugi zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 3 pkt 1 lit. b, pkt 3, pkt 6, pkt 7, pkt 7a i pkt 9 Prawa budowlanego, art. 51 ust. 1 pkt. 2 i ust. 7 oraz art. 48 ust. 1 Prawo budowlane, art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 13 ust. 3 i § 142 ust. 1 i 2 w zw. z § 140 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (zarzut 6). Kontrolowane w niniejszym postępowaniu uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 141 § 4 P.p.s.a. elementy, zaś formułowanie takich zarzutów jak "wybiórcze przedstawienie sprawy, zaniechanie dokonania szczegółowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz zaniechanie odniesienia się do wszystkich zarzutów (...)" należało uznać za gołosłowne, nie poparte żadnymi konkretnymi okolicznościami sprawy i abstrahujące od argumentacji Sądu pierwszej instancji przytoczonej w treści uzasadnienia kontrolowanego wyroku. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, stwierdzić trzeba, że kwalifikacja prawna przedmiotowego komina zaprezentowana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. Zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego przez urządzenie budowlane rozumie się urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietnik. Cechą wyróżniającą urządzenia budowlane pozostaje zatem ich związanie z obiektem budowlanym w sposób funkcjonalny, umożliwiający użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, które z kolei przesądza o rodzaju urządzeń technicznych niezbędnych do jego eksploatacji. W okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał wzniesiony przez inwestorów komin za część instalacji centralnego ogrzewania, czyli część urządzenia technicznego związanego z obiektem budowlanym. Uznanie komina za urządzenie budowlane wyklucza z kolei kwalifikację zrealizowanych przez inwestora prac jako budowy obiektu. Z tych też przyczyn trafnie uznano, że wykonane roboty stanowią inny przypadek niż określony w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Do takiej zaś sytuacji zastosowanie winny mieć przepisy art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, który to tryb orzekające w sprawie organy prawidłowo wdrożyły. Z tych też przyczyn jako niezasadne należało ocenić zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 pkt 9, art. 3 pkt 1 lit. b, art. 3 pkt 3 i 6 Prawa budowlanego (zarzut 1 i 2) oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 oraz art. 48 ust. 1 tej ustawy (zarzut 3 i 4). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.