II OSK 522/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Kobylecka /spr./ Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 807/14 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 18 lipca 2014 r. nr ... w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 maja 2015r., sygn. akt II SA/Lu 807/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 18 lipca 2014r., nr ... w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy: Prezydent Miasta L. decyzją nr ..., z dnia 28 maja 2014r., znak: ... ustalił na wniosek "M." Sp. z o.o. z siedzibą w L. warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu bankowego (usytuowanego w parterze budynku) na lokal usługowo-handlowy na działce nr ew. ..., obręb ... śródmieście, położonej przy ul. N. ... w L.. Organ wskazał, że na podstawie przeprowadzonej analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu ustalono zgodność zamierzenia inwestycyjnego na wskazanej działce z przepisami odrębnymi oraz spełnienie przez nie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r., poz. 647 ze zm.), dalej zw. u.p.z.p. Ponadto projekt decyzji o warunkach zabudowy uzyskał wszystkie niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów prawa (pkt 10 decyzji), nie narusza interesu osób trzecich oraz spełnia wszystkie wymagania inwestora zawarte we wniosku. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 18 lipca 2014r., nr ... po rozpatrzeniu powyższego odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że z analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu, sporządzonej przez uprawnionego architekta zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r. nr 164, poz. 1588 ze zm.) wynika, że wskazany pod realizację inwestycji teren spełnia warunki przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. dla zmiany sposobu użytkowania lokalu bankowego (w parterze budynku) na lokal usługowo-handlowy, na działce nr ... przy ul. N. 11 w L. (jako kontynuacja funkcji). Działka nr ... zabudowana jest III kondygnacyjnym budynkiem mieszkalno-usługowym oraz I kondygnacyjnym budynkiem handlowym. W obszarze analizowanym występuje różnego rodzaju zabudowa: mieszkalno-usługowa, usługowa oraz gospodarcza i garażowa. W rozpatrywanej sprawie, wnioskowana zmiana sposobu użytkowania lokalu w budynku przy ul. N. 11 w L. z lokalu bankowego na lokal usługowo-handlowy nie pozostaje w sprzeczności z kontynuacją funkcji zabudowy w obszarze analizowanym. Wnioskowany sposób użytkowania lokalu w III kondygnacyjnym budynku mieszkalno- usługowym nie zmieni dotychczasowej funkcji tego budynku. Już istniejąca zabudowa na działce nr ... przy ul. N. 11 w L., wskazanej jako teren realizacji inwestycji, realizuje funkcje usługową i handlową, co oznacza, że nie ma przeszkód, aby zezwolić na zmianę sposobu użytkowania lokalu usługowego na inną funkcję, lecz nadal w ramach funkcji usługowej i handlowej, realizowanej zarówno na działce nr ..., jak i w obszarze analizowanym (trzykrotna szerokość frontu działki nr ..., tj. 60 m mierząc w każdą stronę od granicy działki inwestycyjnej). Planowane zamierzenie inwestycyjne nie wywołuje konieczności ustalenia wymagań dla nowej zabudowy w zakresie: wyznaczania obowiązującej linii zabudowy i szerokości elewacji frontowej. Z treści zaskarżonej decyzji w zakresie warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego wynika, że bez zmian pozostanie: linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku), geometria dachu. Projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy został uzgodniony przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w L., który uznał, że planowana inwestycja nie wpłynie na chronione cechy zespołu urbanistycznego Starego Miasta i Śródmieścia L., wpisanego do rejestru zabytków pod nr ... (postanowienie z dnia 23 kwietnia 2014r. znak ...). Ponadto projekt decyzji uzyskał pozytywną opinię Zarządu Dróg i Mostów w L., wyrażoną w piśmie z dnia 22 kwietnia 2014r. znak: ..., w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. N. (droga powiatowa ...). Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu odwołania podkreślił, że nie bada celowości zamiaru inwestycyjnego wnioskodawcy, jak również istniejącej równowagi w stosunkach społeczno-gospodarczych w kamienicy przy ul. N. 11 w L., a jedynie bada zgodność zamiaru inwestycyjnego z obowiązującymi przepisami prawa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wyjaśnił, że określony kilka lat temu w sprawie sądowej o podział nieruchomości i wyodrębnienie lokali w budynku przy ul. N. 11 w L. sposób użytkowania poszczególnych lokali nie przesądza o tym, iż nie można zmienić sposobu ich użytkowania, o ile jest to zgodne z obowiązującymi przepisami prawa w tym zakresie. B. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. z dnia 18 lipca 2014r. wskazała, że zaskarżona decyzja narusza wcześniejsze uzgodnienia, jakie miały miejsce w sprawie sądowej o podział spornej nieruchomości kilka lat temu. Podział nieruchomości i wydzielone w nim lokale oraz ich charakter został uzgodniony, jak również określony ich sposób użytkowania z punktu widzenia społeczno-gospodarczego przeznaczenia i sposobu użytkowania nieruchomości. Dzięki takim uzgodnieniom do chwili obecnej nie dochodziło do nieporozumień pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości na tle ich sposobu użytkowania. Wyjaśniła ponadto, że przedmiotowy lokal był przeznaczony na lokal bankowy, taką informację uzyskała od sprzedającego jej lokal w powyższej nieruchomości. Dodała, iż w samej nieruchomości i okolicy budynku przy ul. N. 11 w L. istnieje wiele lokali gastronomicznych, sklepów spożywczych i innych o podobnym charakterze, stąd powstanie kolejnego sklepu spożywczego nie sprzyja poprawności zachowania społeczno-gospodarczych stosunków w społeczeństwie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga podlega oddaleniu, gdyż kontrolowana decyzja nie jest dotknięta wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny obowiązany jest uwzględnić z urzędu (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej zw. p.p.s.a. Sąd wskazał, że bezspornym w sprawie jest, że inwestor wnioskiem z dnia 19 lutego 2014r. domagał się ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu bankowego, usytuowanego w parterze budynku na lokal sklepowy (spożywczy) na działce nr ew. ... położonej przy ul. N. 11 w L. W ocenie Sądu, zmiana funkcji lokalu z bankowego na lokal usługowo-handlowy jest możliwa. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, ze względu na swój charakter (zmiana przeznaczenia lokalu) i położenie w istniejącym już budynku wielofunkcyjnym i wielokondygnacyjnym w centrum L., inwestycja nie może wpłynąć na zmianę ładu przestrzennego (w rozumieniu przepisu art. 2 u.p.z.p.), ponieważ nie wiąże się ze zmianą żadnych parametrów istniejącej zabudowy (tj.: wysokości, linii zabudowy, szerokości elewacji, wysokości jej górnej krawędzi, poziomu gzymsu i spadku dachu oraz wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki). Obiekt pozostanie niezmieniony "przestrzennie", a ponieważ zmiana polega na przekształceniu lokalu użytkowego – banku w lokal usługowo-handlowy, planowana funkcja nie jest sprzeczna z wiodącą funkcją obszaru, gdyż zarówno budynek, w którym mieści się lokal, jak i obszar, na którym jest położony, znajduje się w zwartej zabudowie mieszkalno-usługowej. Powierzchnia przeznaczona do zmiany sposobu użytkowania wynosi do 72 m². Sąd wskazał, że w decyzji wskazano obsługę komunikacyjną działki od ul. G. N. (droga powiatowa), która wymaga uzgodnień uzyskanych na warunkach uzyskanych w Zarządzie Dróg i Mostów. Infrastruktura techniczna powinna być projektowana, jeżeli obecna nie będzie wystarczająca dla zamierzenia budowlanego – zgodnie z warunkami określonymi przez dysponentów poszczególnych mediów. Odnosząc się do zarzutu skargi, że na tej samej nieruchomości i okolicy budynku przy ul. N. 11 w L. istnieje wiele lokali gastronomicznych, sklepów spożywczych i innych o podobnym charakterze i powstanie kolejnego sklepu spożywczego nie sprzyja poprawności zachowania społeczno-gospodarczych stosunków w społeczeństwie Sąd wskazał, że przepis art. 54 u.p.z.p. nie stawia wymogu ograniczania możliwości powstawania nowych lokali o podobnym przeznaczeniu na analizowanym terenie. Jednocześnie nie stawia takiego wymogu żaden inny przepis szczególny. Zdaniem Sądu I instancji, wobec braku dla terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ prawidłowo ustalił zmianę sposobu użytkowania spornego lokalu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargę oddalił. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o przyznanie na podstawie art. 250 p.p.s.a. adwokatowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia i zwrotu wydatków tytułem sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 199 ze zm.), poprzez pominięcie w swojej ocenie wydanej we wcześniejszym okresie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego wyłącznie lokal bankowy; b) art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak wskazania, w jakim stopniu zamierzenie inwestycyjne będzie oddziaływać na nieruchomość położoną na działce nr ew. ... położonej przy ul. N. 11 w L.; c) art. 54 pkt 2 lit. c) i d) ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprzeprowadzenie analizy obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich; d) art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. w ten sposób, że organy nie uwzględniły, iż zaskarżona decyzja narusza wcześniejsze uzgodnienia jakie miało miejsce w sprawie sądowej o podział spornej nieruchomości. Podział nieruchomości i wydzielone w nim lokale oraz ich charakter został uzgodniony, jak również określony ich sposób użytkowania z punktu widzenia społeczno-gospodarczego przeznaczenia i sposobu użytkowania nieruchomości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności nieodniesienie się do szeregu zarzutów wskazanych w skardze, w szczególności niewystarczające określenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, w szczególności skarżącej spółki, brak ustalenia w zakresie jakich elementów występują sprzeczne interesy stron, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie analizy tych interesów oraz brak wskazania, jakie racje przemawiają za wyborem interesów jednej ze stron postępowania (art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny, związany podstawami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc pod uwagę z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie zarówno przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jak i przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) Zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności nieodniesienie się do szeregu zarzutów wskazanych w skardze, w szczególności niewystarczające określenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, w szczególności skarżącej spółki, brak ustalenia w zakresie jakich elementów występują sprzeczne interesy stron, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie analizy tych interesów oraz brak wskazania, jakie racje przemawiają za wyborem interesów jednej ze stron postępowania (art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p.). Należy zatem podkreślić, że wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, nawet ogólnikowość uzasadnienia wyroku nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej. W sprawie niniejszej natomiast nie można uznać, że Sąd I instancji nie przeprowadził kontroli legalności zaskarżonej decyzji i nie wykazał w uzasadnieniu wyroku, dlaczego podziela stanowisko organu, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji uznał, iż planowana zmiana sposobu użytkowania lokalu w budynku położonym przy ulicy N. 11 w L., użytkowanego dotychczas jako lokal bankowy na lokal usługowo-handlowy (we wniosku "lokal sklepowy spożywczy") nie jest sprzeczna z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze, gdyż w granicach obszaru analizowanego kształtuje się zabudowa zarówno o funkcji mieszkalnej, jak i mieszkalno-usługowej. Sąd I instancji wyjaśni także w uzasadnieniu, dlaczego podziela stanowisko organów administracji publicznej o spełnieniu łącznie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., tj. warunków uzasadniających wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej zmiany sposobu użytkowania. Dotyczy to również dostępu do drogi publicznej. Sąd także wskazał, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być jedynie projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić. Organ zobowiązany jest do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej. Dlatego Sąd nie miał obowiązku dokonywania ustaleń "w zakresie, jakich elementów występują sprzeczne interesy stron, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie analizy tych interesów oraz brak wskazania, jakie racje przemawiają za wyborem interesów jednej ze stron postępowania". Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w art. 141 § 1 p.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczną ocenę w toku kontroli instancyjnej. Nie są także usprawiedliwione zarzuty naruszenia prawa materialnego. W ocenie skarżącej kasacyjnie naruszenie art. 61 u.p.z.p. (nie wskazano ustępu, ani punktu tego przepisu) nastąpiło poprzez pominięcie wydanej we wcześniejszym okresie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego wyłącznie lokal bankowy. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy po pierwsze, że w skardze kasacyjnej nie wskazano o jaką decyzję o warunkach zabudowy chodzi i jakie ona ma w niniejszej sprawie znaczenie, a po drugie, zgodnie z art. 63 ust. 1 u.p.z.p. w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Decyzja o warunkach zabudowy poprzedzona została analizą uwarunkowań zagospodarowania terenu, wykonaną przez uprawnionego architekta (§ 3 rozporządzenia), z której wynika, że spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. dla sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu jako usługowo-handlowego (w miejsce bankowego). Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 59 u.p.z.p. dotyczy braku wskazania, w jakim stopniu zamierzenie inwestycyjne będzie oddziaływać na nieruchomość położoną na działce nr ew. ..., czyli nieruchomość na której znajduje się budynek, w którym zlokalizowany jest przedmiotowy lokal. Należy podkreślić, że wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, w decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej zmiany sposobu użytkowania lokalu bankowego na lokal usługowy (spożywczy) nie zachodzi potrzeba badania oddziaływania inwestycji. Skarżąca kasacyjnie nie wskazała, o jakie oddziaływanie chodzi w tym przypadku. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. c) i d) u.p.z.p. poprzez nieprzeprowadzenie analizy obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Zauważyć należy, że wskazany przepis określa składniki decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji publicznej, przy czym stosuje się go odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p., który nie został w zarzucie powołany. Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej, Sąd oceniał spełnienie w decyzji o warunkach zabudowy także warunku w zakresie obsługi komunikacyjnej, wskazał bowiem na zawarte w pkt 7.1 określenie obsługi komunikacyjnej działki (nr ewid. ...), która przylega do pasa drogowego ul. N. (droga powiatowa ...) i ma możliwość obsługi komunikacyjnej od tej drogi. Wskazał także na wydane w trybie art. 53 ust. 1 pkt 9 u.p.z.p. uzgodnienie projektu decyzji dokonane przez zarządcę drogi w dniu 22 kwietnia 2014r. Ponadto w pkt 7.3 – 7.5 decyzji określono warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, co do których Sąd I instancji nie miał zastrzeżeń. Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich zawarte są w pkt 8 decyzji. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p.) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. A zatem, celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującym porządkiem prawnym, w tym z przepisami szczególnymi i z tego też względu ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w tych właśnie granicach. Zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być szerszy niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie. Nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. w ten sposób, że organy nie uwzględniły, iż zaskarżona decyzja narusza wcześniejsze uzgodnienia jakie miało miejsce w sprawie sądowej o podział spornej nieruchomości; podział nieruchomości i wydzielone w nim lokale oraz ich charakter został uzgodniony, jak również określony ich sposób użytkowania z punktu widzenia społeczno-gospodarczego przeznaczenia i sposobu użytkowania nieruchomości. Słusznie organ uznał, że w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy badaniu podlega zgodność zamiaru inwestycyjnego z obowiązującymi przepisami prawa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, a nie z uzgodnieniami dokonanymi w zakresie sposobu użytkowania pomiędzy właścicielami. Ponadto sposób użytkowania poszczególnych lokali nie przesądza o tym, iż nie można zmienić sposobu ich użytkowania, o ile jest to zgodne z obowiązującymi przepisami prawa w tym zakresie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zastosowania przez organ orzekający wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak wyroku. Sąd nie orzekał o wynagrodzeniu z tytułu zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu, albowiem w tych sprawach orzeka właściwy sąd wojewódzki na posiedzeniu niejawnym (por. art. 254 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). ----------------------- 4