I OZ 1111/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1216/14 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 13 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił M. M. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. W uzasadnieniu WSA przytoczył treść art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwana dalej "P.p.s.a.") i wskazał, że Sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Sąd pierwszej instancji zauważył, że ciężar wykazania, iż zaistniały okoliczności wskazane w art. 61 P.p.s.a., spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżąca nie podała na czym mają polegać dolegliwości związane z wykonaniem decyzji. Ograniczyła się jedynie do wskazania, że takie dolegliwości wystąpią. WSA zauważył, że na obecnym etapie postępowania nie może dokonać oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, co oznacza, że nie można upatrywać zasadności złożonego wniosku w przekonaniu o wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M. M. Skarżąca zwróciła uwagę, że w uzasadnieniu skargi wskazywała, iż dochodzi do ograniczenia jej wolności poprzez nakazanie jej przeprowadzenia nieuzasadnionych badań, co wiąże się ze znacznymi kosztami jakie będzie musiała ponieść. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Analiza wniosku skarżącej, potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, że strona nie uprawdopodobniła w nim przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnych argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia, że decyzje wydane przez organy orzekające w sprawie podlegają uchyleniu, gdyż postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone pobieżnie, z pominięciem wniosków strony oraz złamaniem podstawowych zasad prawa administracyjnego, a nadto organ błędnie zinterpretował prawo. Wskazała, że niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje powstanie dolegliwości wobec strony, której potem nie będzie można cofnąć, a przez to postępowanie przed sądem administracyjnym będzie miało charakter fasadowy, ponieważ wydane rozstrzygnięcie nie będzie miało realnego wpływu na całą sprawę. Argumentacja skarżącej zasadniczo odnosi się do kwestii merytorycznej oceny kontrolowanej w sprawie decyzji. Sąd nie ocenia jednak na tym etapie postępowania prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to czy jej wykonanie może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącej. Nie chodzi przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. W rozpoznawanym wniosku takich konkretnych okoliczności nie przedstawiono. Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu, należy zauważyć, że także ogólne twierdzenia skarżącej o niezasadnym narażeniu jej na znaczne koszty badań lekarskich, nie wskazują na wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Konieczność poniesienia tych wydatków, sama w sobie – bez szczegółowego opisania sytuacji materialnej - nie oznacza, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.