II SA/Kr 1080/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie : WSA Renata Czeluśniak WSA Mirosław Bator Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2014 r. sprawy ze skargi W.F. , Z.F. i G.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 maja 2014 r. nr [....] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia 14 grudnia 2007 r. Prezydent Miasta orzekł o ustaleniu w stosunku do W. F. jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...] jedn. ew. [...] na skutek wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego i zbycia udziału w tej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozstrzygnięciem z dnia 28 kwietnia 2008 r. nr [...] utrzymało ww. decyzję w mocy. Następnie W. F. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej decyzji SKO, na przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 157 k.p.a. Zdaniem wnioskodawcy, przedmiotowa decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, bowiem utrzymywała ona w mocy rozstrzygnięcie organu l instancji, wydane na podstawie przepisu art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uznanego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego za niezgodny z Konstytucją. W wyniku rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozstrzygnięciem z dnia 11 czerwca 2013r., nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia 28 kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu organ administracyjny wskazał, że argumentacja przedstawiona we wniosku stanowi podstawę do wznowienia postępowania, natomiast nie należy ona do katalogu przesłanek zawartych w przepisach dotyczących stwierdzenia nieważności. Tryby te, w ocenie SKO, są trybami autonomicznymi i przesłanka zawarta w jednym z trybów nadzwyczajnych nie może stanowić przesłanki do orzekania w innym trybie nadzwyczajnym. W tej sytuacji organ administracyjny uznał, że w sytuacji, gdy nie zachodzi żadna z przesłanek do stwierdzenia nieważności badanej decyzji, to brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. W. F. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ww. decyzją Kolegium z dnia 11 czerwca 2013 r., w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 150 § 1 k.p.a. z powodu ujawnienia nowych okoliczności w postaci nowego dowodu. Wskazał, iż w dniu 31 grudnia 2012 r. zapadła decyzja Prezydenta Miasta orzekająca o umorzeniu wszczętego z urzędu w stosunku do E. L. (krewnej wnioskodawczyni) postępowania, będącej jednym ze zbywców udziału wynoszącego 1/4 części w działce nr [...] o pow. 0,0881 ha, czyli tej samej nieruchomości, której współwłaścicielem jest wnioskodawca. Z treści uzasadnienia cyt. decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31 grudnia 2012 r. wynika, iż uchwalenie MPZP dla obszaru [...] nie spowodowało wzrostu wartości działki nr [...] obr. [...] o pow. 0,0881 ha, co bezspornie przesądza o tym, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 14 grudnia 2007 r. oraz decyzja Kolegium z dnia 28 kwietnia 2008 r., orzekające o ustaleniu w stosunku do W. F. renty planistycznej, wydane zostały z rażącym naruszenie prawa. Nadto wnioskodawca zgłosił dowód w postaci decyzji Prezydenta Miasta nr [...], która rozstrzyga (wg wnioskodawcy) wątpliwości, których dotychczas Kolegium nie mogło rozwiać za pomocą zgłoszonych dokumentów, a które stały się podstawą do wydania niekorzystnej dla strony decyzji. Przedłożona jako dowód decyzja stanowić winna bezsporną przesłankę do stwierdzenia nieważności wszystkich decyzji obu instancji orzekających o ustaleniu opłaty planistycznej w odniesieniu do działki nr [...] obr. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 26 sierpnia 2013r. [...] odmówiło uchylenia własnej decyzji z dnia 11 czerwca 2013r. [...]. Decyzja ta została - na skutek złożonej przez wnioskodawcę skargi - uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1374/13. Powodem uchylenia decyzji Kolegium była okoliczność, iż w wydaniu tej decyzji uczestniczył członek Kolegium, który brał udział także w wydaniu decyzji Kolegium z dnia 28 kwietnia 2008 r. w przedmiocie ustalenia renty planistycznej. Okoliczność ta - w ocenie Sądu - spowodowała, iż zaskarżona decyzja była dotknięta wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. (decyzję wydał pracownik podlegający z mocy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. wyłączeniu), skutkującą wznowieniem postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w związku z powyższą wadą nie odniósł się do merytorycznej treści decyzji Kolegium z dnia 26 sierpnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 20 maja 2014r., [...], rozpoznając po raz kolejny wniosek W. F. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 czerwca 2013 r. orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 kwietnia 2008 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 grudnia 2007 r. [...], orzekającą o ustaleniu wobec W. F. jednorazowej opłaty w kwocie 8.473,45 zł, z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o pow. 0,0881 ha, położonej w K., obr. [...], jedn. ew. [...], spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w związku ze zbyciem udziału wynoszącego 1/6 części w prawie własności wyżej opisanej nieruchomości, działając na mocy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 oraz w zw. z art. 145a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2013 r., poz. 267); utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu organ administracyjny ustalił, nawiązując do instytucji stwierdzenia nieważności decyzji, iż rozstrzygnięcie Kolegium z dnia 28 kwietnia 2008 r. nie narusza prawa w brzmieniu obowiązującym w dniu jego wydania i nie ma do niego zastosowania żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie SKO, orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80,poz. 717) z Konstytucją, nie można traktować jako okoliczność, stanowiącą przesłankę umożliwiającą stwierdzenie nieważności wydanej w roku 2008 w oparciu o ten przepis decyzji. Taką możliwość - jak to słusznie wskazywało Kolegium poprzednio rozpatrujące sprawę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 27 kwietnia 2008 r. - wyklucza przepis art. 145a § 1 k.p.a., który oparcie decyzji na akcie normatywnym (ustawie) uznanym za niezgodny z Konstytucją uznaje za podstawę wznowienia postępowania. W dalszym ciągu SKO stoi na stanowisku, że stosowanie instytucji nieważności decyzji w przypadku późniejszego zakwestionowania konstytucyjności aktu stanowiącego jej podstawę prawną jest wykluczone. W takim przypadku jedyną drogą wzruszenia decyzji wydanej w oparciu o przepis, którego niekonstytucyjność uznał następnie Trybunał Konstytucyjny, jest zastosowanie instytucji wznowienia postępowania. Nie jest natomiast możliwym stwierdzanie nieważności decyzji w przypadku naruszenia prawa stanowiącego podstawę wznowienia postępowania. Zdaniem organu administracyjnego, wskazanie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia 11 czerwca 2013 r., iż wyszły na jaw nowe dowody nieznane organowi, które mają uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia 28 kwietnia 2008 r., również nie mogło odnieść zamierzonego przez wnioskodawcę skutku w postaci stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 28 kwietnia 2008 r. Wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dacie wydania decyzji lecz nieznanych organowi stanowi także podstawę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, sformułowaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a zatem nawet, gdyby istotnie taka podstawa wystąpiła, to nie mogłaby ona stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. decyzję złożyli: Z. F., W. F. i G. F. zarzucając rażące naruszenie art. 10 k.p.a. polegające na pozbawieniu skarżących prawa do czynnego uczestnictwa w powtórnym rozpatrywaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie spraw zakończonych decyzjami SKO w [...] z 26.08.2013r. sygn. akt: [...], [...], [...], uchylonych prawomocnymi wyrokami WSA w Krakowie z dnia 20.12.2013 r. sygn. akt: II SA/Kr 1373/13, II SA/Kr 1374/13 oraz z dnia 10.01.2014 r. sygn. akt: II SA/Kr 1375/13. Jako dowód skarżący wskazali brak w aktach sprawy zawiadomienia ich o powtórnym rozpatrywaniu sprawy. Skarżący podnieśli również, że zaskarżone decyzje zostały wydane na podstawie błędnie dokonanej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, polegającej na pominięciu przez rozstrzygający organ zgłoszonego dowodu w postaci innej ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31.12.2012 r. nr [...] (uwzględniającej wydany w tej sprawie wyrok WSA w Krakowie) stwierdzającej w sposób jednoznaczny, iż brak jest wystąpienia wzrostu wartości nieruchomości gruntowej położonej w K. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 00881 ha (czyli tej samej nieruchomości, której udział zbyli skarżący) w następstwie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co przesądza bezspornie o bezprzedmiotowości naliczania renty planistycznej od E. L. z d. F. i tym samym również od nich. Skarżący zaznaczyli, że decyzja ta została wydana po uchyleniu (wyrokiem z dnia 16.11.2010 r. sygn. akt II SA/Kr 413/10) przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie decyzji SKO w [...] z dnia 5 maja 2008 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta orzekającą o ustaleniu w stosunku do E. L. renty planistycznej. Skarżący podali też, że Trybunał Konstytucyjny w sprawie z dnia 9.02.2010 r. (sygn. akt P 58/08) orzekł, że art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi się do kryterium faktycznego jej wykorzystania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1.01.1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji. W związku z powyższym skarżący wnieśli o stwierdzenie na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. nieważności w/w decyzji utrzymanych w mocy decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Niezależnie od powyższego, skarżący zarzucili zaniechanie przez Kolegium wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a. pomimo ujawnienia nowych okoliczności w postaci nowego dowodu tj. decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 31.12.2012 r. (wniesionej do akt przedmiotowej sprawy), z której jednoznacznie wynika, że uchwalenie planu dla obszaru "[...]" nie spowodowało wzrostu wartości działki nr [...] (obr [...]). Skarżący stwierdzili, że nie jest też prawdą, że decyzja dotycząca opłaty planistycznej dla E. L. zapadła w całkiem odmiennym stanie prawnym, jaki zaistniał po wydaniu przez TK w dniu 9.02.2010 r. wyroku (sygn. akt P 58/08). Dlatego też skarżący wnieśli o uchylenie decyzji SKO w [...] wydanych w przedmiotowej sprawie i stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta wydanych w dniu 14.12.2007 r. orzekających o ustaleniu w stosunku do nich renty planistycznej w wysokości 8473,45 zł od każdego z nich na podstawie art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, 3 k.p.a. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, w tym kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (§ 2 pkt 1). Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Skarga wszczynająca postępowanie w niniejszej sprawie złożona została przez trzy osoby, choć zaskarżona decyzja dotyczy tylko jednej z nich, a mianowicie W. F.. W stosunku do każdego ze współwłaścicieli zbywanej nieruchomości wydane zostały odrębne decyzje o wymierzeniu tzw. renty planistycznej, które następnie były kwestionowane w odrębnych postępowaniach nadzwyczajnych. Co do każdego ze współwłaścicieli Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeprowadziło odrębne postępowanie i wydało odrębne decyzje. Wskazać należy, że stosownie do treści art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi do sądu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Stwierdzenie jej braku powoduje zaś oddalenie skargi w wyroku na zasadzie art. 151 p.p.s.a. W orzecznictwie podkreśla się, że legitymacja do złożenia skargi oparta została na kryterium interesu prawnego. Interes prawny ma charakter materialnoprawny, oparty jest więc na normach prawa administracyjnego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym, to znaczy wskazać przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (art. 28 k.p.a.) O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie interes prawny decyduje przepis prawa. Będącym współautorami skargi Z. F. i G. F. uprawnienie takie nie przysługuje. Ich sytuacja prawna została określona innymi decyzjami, które także zostały zaskarżone do sądu administracyjnego (sprawy II SA/Kr 1079/14 i II SA/Kr 1081/14). Rozstrzygnięcie Sądu co do decyzji dotyczącej renty planistycznej należnej tylko do W. F. w niczym nie może zmienić sytuacji prawnej Z. F. i G. F.. Uznać więc należało, że wymienione osoby nie mają interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji, a w konsekwencji ich skargę należało, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalić. Interes prawny w zaskarżeniu decyzji SKO z dnia 20 maja 2014 r. ([...]) ma niewątpliwie W. F.. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi. Tytułem wstępu wskazać należy, że decyzja w przedmiocie renty planistycznej jest ostateczna, co oznacza, że jej wzruszenie wymaga odpowiedniego trybu do zastosowania wynikającego z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe wynika z zasady ogólnej trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którą uchylenie lub zmiana decyzji, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Postępowanie w przedmiocie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym i wyjątkowym środkiem weryfikacji takich rozstrzygnięć. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w art. 156 §1 K.p.a. Skarżący żąda stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a więc w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie decyzja w przedmiocie renty planistycznej nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu nie pozostawiającego wątpliwości co do jego rozumienia, a więc wyraźnego, oczywistego i bezspornego. Ma rację organ orzekający powołując się na szeroko utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące tej problematyki. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste naruszenie prawa, bowiem nie każde naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jakby od początku nie została wydana. Organ prawidłowo podkreślił w decyzji zaskarżonej, że podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż w roku 2010 Trybunał Konstytucyjny uznał art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym za niezgodny z Konstytucją, nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą stwierdzenie nieważności wydanego w 2008 roku w oparciu o ten przepis rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 190 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonym w przepisach właściwych dla danego postępowania. Takim przepisem jest art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego przewidujący możliwość żądania wznowienia postępowania. Z tej regulacji wynika zatem, iż skutkiem prawnym orzeczenia Trybunału nie jest powinność stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej na podstawie aktu prawnego przezeń zakwestionowanego, lecz wyłącznie prawo do wznowienia postępowania na skutek skargi o wznowienie wniesionej w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału. Sąd podziela trafność tezy wyrażonej w wyroku NSA z dnia 30 maja 2001 r. sygn. akt II SA 1035/00 (LEX nr 57179): "Przewidziana w art. 145a kpa możliwość wznowienia postępowania w przypadku zakwestionowania przez Trybunał Konstytucyjny przepisów aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja administracyjna, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, stanowi jedyny tryb weryfikacji (wzruszenia) tych decyzji, a tym samym wyklucza w świetle powyższego prawo ubiegania się o stwierdzenie ich nieważności na zasadach przepisów art. 156 i następnych Kpa". Skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o nielegalności przepisu prawa stanowiącego podstawę decyzji administracyjnej jest obecnie wyłącznie możliwość żądania wznowienia postępowania. W świetle powyższego wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 kwietnia 2008 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 grudnia 2007 r., orzekającą o ustaleniu wobec W. F. renty planistycznej z powodu oparcia tego rozstrzygnięcia o przepis prawa zakwestionowany przez Trybunał, nie znajdował podstaw do uwzględnienia. W ocenie Sądu również wskazanie zarówno w skardze jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia 11 czerwca 2013 r., iż wyszły na jaw nowe dowody nieznane organowi, które mają uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia 28 kwietnia 2008 r., nie mogło odnieść zamierzonego skutku w postaci stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia SKO z dnia 28 kwietnia 2008 r. Wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dacie wydania decyzji lecz nieznanych organowi stanowi także podstawę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, sformułowaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a zatem nawet, gdyby istotnie taka podstawa wystąpiła, to nie mogłaby ona stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Ustosunkowując się zaś zarzutu zaniechania przez organ administracyjny wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a. pomimo ujawnienia nowych okoliczności w postaci nowego dowodu tj. decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 31.12.2012 r. orzekającej o umorzeniu postępowania w stosunku do E. L., należy wyjaśnić, iż przedmiotem rozpatrzenia był wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. rozstrzygnięciem SKO o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 28 kwietnia 2008 r., nie zaś wniosek o wznowienie postępowania. Przyjąć zatem należy, że podnoszone okoliczności nie mają wpływu na prawidłowość podjętej przez SKO w dniu 20 maja 2014 r. decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarżący nie składał wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Kolegium z dnia 28 kwietnia 2008 r. tylko o stwierdzenie nieważności tego rozstrzygnięcia. Uznać należy, że SKO zasadnie nie znalazło podstaw do wznawiania postępowania z urzędu, gdyż decyzja Prezydenta Miasta z dnia 31.12.2012 r. nie może być uznana za dowód istniejący w dacie wydania w odniesieniu do skarżącej decyzji ustalającej wysokość renty planistycznej, skoro decyzja ta zapadła kilka lat wcześniej niż wskazywana jako nowy dowód decyzja Prezydenta Miasta z dnia 31.12.2012 r. W odniesieniu natomiast do zarzutu polegającego na pozbawieniu skarżącego prawa do czynnego uczestnictwa w powtórnym rozpatrywaniu - w wyniku wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – jego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO z 11 czerwca 2013 r. wskazać należy, iż uchybienie to w realiach przedmiotowej sprawy nie było istotnym naruszeniem przepisów postępowania. Zresztą konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez SKO wynika wprost z treści wyroku WSA w Krakowie z 20.12.2013r., sygn. akt II SA/Kr 1374/13 Zauważyć przy tym należy, iż skarżąca przez cały okres trwania postępowania zarówno przed Kolegium jak i przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, jak również w obecnie złożonej skardze podnosi odnośnie meritum sprawy te same zarzuty, więc brak zawiadomienia o powtórnym rozpoznawaniu jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Odnośnie zarzutu nierozpatrzenia przez SKO w [...] wniosku o wznowienie postępowania, to pełnomocnik skarżącego sam na rozprawie w dniu 13.10.2014r. poinformował, że ani on, ani nikt z pozostałych współskarżących nie złożyli odrębnego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją SKO w [...] z 28 kwietnia 2008r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.