II OZ 376/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. T.-N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1775/14 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku B. T.-N. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. T.-N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu I instancji postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1775/14, w sprawie ze skargi B. T.-N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu I instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że przy piśmie z dnia 14 listopada 2014 r. przesłano wnioskodawczyni B. T.-N. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF, celem jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Sądu, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni doręczono przesyłkę zawierająca formularz w trybie określonym przepisem art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), co oznacza, że wnioskodawczyni nie odebrała ww. pisma, pomimo prawidłowego dwukrotnego awizowania. Wezwanie do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na przesłanym urzędowym formularzu uważa się zatem za skutecznie doręczone wnioskodawczyni w dniu 4 grudnia 2014 r., a więc termin do wypełnienia i odesłania formularza do Sądu upłynął z dniem 11 grudnia 2014r. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni w wyznaczonym terminie nie nadesłała wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. W związku z powyższym, na podstawie art. 257 p.p.s.a wniosek B. T.-N. o przyznanie prawa pomocy zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 31 grudnia 2014 r. pozostawiono bez rozpoznania. Doręczony został skarżącej dnia 27 marca 2015r. Na to orzeczenie został skutecznie (w zakreślonym terminie) złożony sprzeciw. W sprzeciwie B. T.-N. wskazała, że wezwania, które winno być odebrane do dnia 4 grudnia 2014 r., nie otrzymała, a za przykład który burzy twierdzenia o 14 dniowym czasie pozostawienia w placówce pocztowej przesyłki niech posłuży analogicznie awizo informujące o przesyłce z zarządzeniem z 31 grudnia 2014 r. Awizo powtórne zawiera zapis o pozostawieniu na okres 14 dni przesyłki od dnia 14 stycznia 2015 r. , z jednoczesnym wskazaniem, że okres ten upływa z dniem 27 stycznia 2015 r. Zapisy te oznaczają, że przesyłka polecona znajdowała się w placówce pocztowej poniżej 14 dni." Wraz ze sprzeciwem B. T.-N. nie nadesłała urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że wobec skutecznego wniesienia przez wnioskodawcę sprzeciwu zarządzenie referendarza sądowego straciło moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd I instancji zaznaczył, że stosownie do postanowień art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie, gdy nie jest możliwe ani doręczenie właściwe, ani zastępcze, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym wraz z informacją o możliwości odbioru pisma w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa powyżej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się zatem za dokonane z upływem ostatniego dnia terminu czternastodniowego. Odnośnie argumentacji zawartej w sprzeciwie Sąd I instancji wskazał, że z kopert zawierających formularz PPF wynika, iż urząd pocztowy zwrócił kwestionowaną przesyłkę jeszcze później, bo dopiero po upływie 16 dni od dnia pierwszego awizowania przesyłki. W tym czasie przesyłka nie została przez B. T.-N. odebrana. Z kolei nienadesłanie przez B. T.-N. wraz ze sprzeciwem wniosku na urzędowym formularzu PPF wykluczyło również, w ocenie Sądu I instancji możliwość jego rozpoznania przez Sąd. Sąd I instancji wskazał, że stosownie bowiem do treści art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Stosownie zaś do treści art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznania prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W przedmiotowej sprawie skuteczne doręczenie skarżącej zarządzenia z dnia 14 listopada 2014 r. wzywającego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy nastąpiło w dniu 4 grudnia 2014 r. (k-46 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do zrealizowania obowiązku nałożonego przez sąd upłynął zatem w dniu 11 grudnia 2014 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie uzupełniła wskazanych braków formalnych swojego wniosku. Wobec powyższego uznać należało, że Sąd I instancji zasadnie pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania na mocy art. 257 p.p.s.a. Tym samym, zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.