II FZ 1583/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. J. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2427/14 w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M. J. i Z. J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 28 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną postanawia: oddalić zażalenie Pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. M. i Z. J. wnieśli skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia 28 maja 2014 r. utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 31 października 2012 r. oddalające skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu rachunku bankowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2014 r. skarżący wezwani zostali do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, stosowanie do § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm. dalej zwane: "rozporządzenie") Pismem z dnia 16 sierpnia 2014 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie. W uzasadnieniu wskazał, że zadłużenie względem Skarbu Państwa zostało spłacone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do wskazania czy pismo z dnia 16 sierpnia 2014 r. zatytułowane "zażalenie" należy traktować jako zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, czy też jako wniosek o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi Z. J. wskazał, że pismo z dnia 16 sierpnia 2014 r. należy traktować jako zażalenie na wezwanie do zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą wynikającą z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 153, poz. 270 ze zm., zwana dalej : "p.p.s.a.") jest ponoszenie kosztów postępowania związanych z udziałem w postępowaniu przez stronę. Koszty postępowania obejmują swoim zakresem również koszty sądowe. Zgodnie z treścią art. 211 p.p.s.a. na koszty sądowe składa się opłata sądowa i zwrot wydatków. Poprzez opłatę sądową należy natomiast rozumieć wpis oraz opłatę kancelaryjną. Zgodnie z art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Do pism, o których mowa powyżej należy zaliczyć m.in. skargę. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Kwestię wysokości wpisu reguluje wspomniane już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc pod uwagę powyższe oraz okoliczność, że skarga dotyczy postanowienia w przedmiocie czynności egzekucyjnych Przewodniczący Wydziału III prawidłowo wezwał skarżących do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł. Zgodnie bowiem z § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym - 100 zł. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że skarżący w zażaleniu podnieśli argumenty, które nie mogły zostać uwzględnione przez Sąd, ponieważ nie odnosiły się merytorycznie do rozpatrywanej sprawy. Podniesiona okoliczność, iż skarżący spłacił całość zadłużenia wobec Skarbu Państwa nie ma związku z obowiązkiem uiszczenia wpisu od pisma wszczynającego postępowanie sądowe. W konsekwencji wobec braku podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.