II GZ 927/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 458/14 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi E.S. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: odrzucić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 458/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., oddalił wniosek E.S. (dalej: skarżący) o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał skutecznie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Dane przedstawione w złożonym wniosku są niewiarygodne i z tego względu nie mogą stanowić podstawy do udzielenia prawa pomocy. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił stronniczą ocenę zebranych w sprawie dowodów i brak zrozumienia jego sytuacji życiowej. Do zażalenia załączył zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że skarżący wymaga interwencji kardiologicznej. W uzupełnieniu zażalenia (pismo z dnia 12 stycznia 2015 r.) powołał się jeszcze raz na swój zły stan zdrowia i stwierdził, że Sąd w zaskarżonym postanowieniu dokonał dowolnej oceny dowodów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu, jako wniesione po terminie. Zgodnie z treścią art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. W sytuacji, gdy zażalenie zostanie wniesione po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia, to na mocy art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. winno zostać przez wojewódzki sąd administracyjny odrzucone jako spóźnione. Natomiast obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wynikającym z art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., jest odrzucenie zażalenia, które winno być odrzucone przez wojewódzki sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt, postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 19 listopada 2014 r. oddalające wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 grudnia 2014 r. (potwierdzenie doręczenia - k. 52 akt sądowych), zatem termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 15 grudnia 2014 r., a zażalenie zostało wniesione w dniu 16 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie - k. 56 akt sądowych). Mając to na uwadze stwierdzić należy, że zażalenie zostało w tej sprawie wniesione po terminie i jako spóźnione podlegało odrzuceniu na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.