I SA/Gd 1031/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 października 2014 r. sprawy ze skargi T. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 lipca 2014 r. nr[...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 27 maja 2014 r., uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego T.J. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego, będący jednocześnie wierzycielem, wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku T.J. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 7 sierpnia 2012r., obejmującego zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie należności głównej 723,60 zł. Podstawę prawną dochodzonej należności stanowiła decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 18 czerwca 2012 r., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 lutego 2012 r. (w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy błędnie wskazał datę 18.06.2012r.) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok. W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego m.in. na podstawie ww. tytułu wykonawczego organ egzekucyjny wystawił zawiadomienie nr [...] z dnia 13 marca 2014 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. Zawiadomienie to doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 20 marca 2014 r., zaś jego odpis - wraz z odpisem m.in. tytułu wykonawczego nr [...] – doręczono zobowiązanemu w dniu 1 kwietnia 2014 r. Pismem z dnia 1 kwietnia 2014 r. T,J,, reprezentowany przez pełnomocnika R.J., na podstawie art. 33 pkt 1, 2, 3, 6, i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.e.a., zgłosił następujące zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego: wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku; przedawnienia obowiązku; braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym; określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji; niedopuszczalności egzekucji administracyjnej; niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego; niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów, o których mowa w art. 27 u.p.e.a. W uzasadnieniu pełnomocnik zobowiązanego podniósł, iż dochodzony obowiązek został wykonany na skutek wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowienia nr [...] z dnia 6 sierpnia 2012 r. w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z dnia 7 maja 2012 r. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie 546 zł na poczet egzekwowanej zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Wprawdzie WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 49/13, uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy powyższe postanowienie z dnia 6 sierpnia 2012r., jednakże wyrok ten jest nieprawomocny, wniesiona bowiem została od niego skarga kasacyjna. W związku z powyższym postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 sierpnia 2012 r. pozostaje w obrocie prawnym. W razie nieuwzględnienia powyższego zarzutu zobowiązany podniósł zarzut przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. przed datą doręczenia tytułu wykonawczego. Uzasadniając zarzut braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym zobowiązany podniósł, iż należność główna nie jest wymagalna w kwocie wskazanej w poz. 33, a odsetki w kwocie wskazanej w poz. 38, z uwagi na wcześniejsze zaliczenia przysługujących podatnikowi nadpłat podatków. Ponadto podniósł, iż egzekucja administracyjna oraz zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne, gdyż obowiązek został wykonany, zobowiązanie wygasło. Zdaniem strony, tytuł wykonawczy nie spełnia też wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. (a w szczególności art. 27 § 1 pkt 3), bowiem wskazuje nieprawidłowo treść podlegającego egzekucji obowiązku, błędną wysokość należności głównej i odsetek oraz okres naliczania odsetek. Postanowieniem z dnia 27 maja 2014 r. organ egzekucyjny uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie zobowiązany wniósł zażalenie, w którym ponowił argumenty przedstawione w piśmie zgłaszającym zarzuty. Dodatkowo zobowiązany podniósł, że przedmiotowe postanowienie zostało wydane przedwcześnie, z naruszeniem przepisów art. 34 § 1 u.p.e.a., gdyż do chwili obecnej nie zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zażalenie zobowiązanego na postanowienie wierzyciela Prezydenta Miasta z dnia 28 kwietnia 2014 r., które uznaje za bezzasadne zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 20 listopada 2012 r. wystawionego przez Prezydenta Miasta. Zdaniem zobowiązanego, skoro zajęcie rachunku bankowego nastąpiło na podstawie kilku tytułów wykonawczych, to przed rozpatrzeniem zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego powinno być znane ostateczne stanowisko wierzycieli w każdej ze spraw. Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia 14 lipca 2014 r., utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny prawidłowo rozstrzygnął w kwestii zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów organ odwoławczy wskazał, że zobowiązany wnosząc zarzuty oparte na art. 33 pkt 1 u.p.e.a., powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). W badanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 29 lutego 2012 r. określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 2.543,00 zł. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 czerwca 2012 r. Zobowiązany podniósł, że obowiązek wynikający z powyższej decyzji został wykonany poprzez zaliczenie nadpłaty podatku. Odnosząc się do tego zarzutu organ odwoławczy stwierdził, że zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. częściowo pokryła dokonana przez podatnika wpłata, z której na należność główną dochodzonej zaległości zaksięgowano kwotę 1.114,00 zł. Ponadto na poczet przedmiotowej zaległości podatkowej zaliczono: częściowo nadpłatę z dnia 2 maja 2011 r., wynikającą z zeznania PIT-37 za 2010 r.: na należność główną kwotę 289,66 zł oraz na odsetki od tej zaległości 85,34 zł - w tym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienie nr [...] z dnia 21 sierpnia 2012 r.; nadpłatę z dnia 7 maja 2012 r. w kwocie 546,00 zł - wynikającą z zeznania PIT-36 za 2011 r.: na należność główną kwotę 415,73 zł oraz na odsetki od tej zaległości 130,27 zł - w tym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej wydał powołane przez pełnomocnika strony postanowienie nr [...] z dnia 5 listopada 2012 r. Przy uwzględnieniu zaliczenia ww. wpłaty i nadpłat na poczet egzekwowanej zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007 w dniu doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego nr [...], tj. w dniu 1 kwietnia 2014 r., ciążyła na nim zaległość w tym podatku w kwocie należności głównej 723,60 zł. Ustosunkowując się do argumentów podniesionych przez zobowiązanego jako uzasadnienie zarzutu braku wymagalności egzekwowanego obowiązku organ zauważył, że konieczne jest odróżnienie "istnienia" obowiązku od jego "wymagalności". Do zdarzeń decydujących o braku wymagalności obowiązku należą takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, czy wstrzymanie wykonania podlegającej wykonaniu decyzji przez organ, który ją wydał, organ nadzoru lub przez sąd. Tymczasem argumenty podnoszone przez zobowiązanego - zakwestionowanie wysokości kwoty należności głównej oraz odsetek za zwłokę wskazanych w tytule ze względu na powoływanie wcześniejszych wpłat i zaliczeń dokonanych przez organ podatkowy sprowadzają się do kwestii istnienia obowiązku, która to okoliczność została ocenia już powyżej. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że decyzja określająca podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok jest ostateczna i podlega wykonaniu. Z akt sprawy nie wynika, aby na dzień wszczęcia egzekucji na postawie tytułu wykonawczego z dnia 7 sierpnia 2012 r. zaistniały jakiekolwiek okoliczności skutkujące wstrzymaniem wykonania ww. decyzji. W kwestii zarzutu przedawnienia egzekwowanej zaległości podatkowej organ zauważył, że zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Wpływ na bieg 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego mają instytucje zawieszenia oraz przerwania biegu tego terminu. Na mocy art. 70 § 6 pkt 2 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Przy czym stosownie do art. 70 § 7 pkt 2 cytowanej ustawy, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. W niniejszej sprawie zobowiązany wniósł w dniu 23 lipca 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 czerwca 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Z tym dniem zawieszony zatem został w niniejszej sprawie bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania. W związku z faktem, iż przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pozostaje w toku sprawa ze skargi kasacyjnej od nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 848/12 oddalającego skargę podatnika, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego pozostaje nadal zawieszony. W odniesieniu do zarzutu opartego na art. 33 pkt 3 u.p.e.a. organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, mamy do czynienia z błędem co do przedmiotu postępowania egzekucyjnego, polegającego na przymusowym wykonaniu obowiązku innej treści, niż obowiązek określony w decyzji stanowiącej podstawę egzekucji administracyjnej. Sytuacja taka nie miała miejsca w badanej sprawie. Jak już wyżej wyjaśniano, egzekwowany obowiązek wynika z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 czerwca 2012 r., przy czym wskazanie w tytule wykonawczym niższej kwoty zobowiązania podatkowego, niż określonej tą decyzją wynika z zaliczenia na poczet przedmiotowej zaległości wpłaty i nadpłat podatków. Zdaniem organu odwoławczego nie znajduje w aktach sprawy potwierdzenia również zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, wymieniony w art. 33 pkt 6 u.p.e.a. W przepisie tym chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 tejże ustawy. Przechodząc do formalnej analizy dopuszczalności prowadzonej do majątku zobowiązanego egzekucji administracyjnej organ stwierdził, że przeprowadzone przez organ egzekucyjny z urzędu badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej wykazało dopuszczalność egzekucji. Na mocy art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa. Przy czym w myśl art. 3 § 1 u.p.e.a., egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. W przedmiotowej sprawie wymogi te zostały spełnione. Organ nie zgodził się także z zarzutem niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Organ podkreślił, że skarga na powyższą czynność egzekucyjną wniesiona przez zobowiązanego uznana została przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r. za nieuzasadnioną. Odnosząc się do zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a. poprzez błędne wskazanie podlegającego egzekucji obowiązku w treści tytułu wykonawczego, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że jego część B. "Dane dotyczące należności i odsetek" wierzyciel wypełnił następująco: "akt normatywny stanowiący, podstawę do wydania decyzji" (poz. 29) - przepisy: Ordynacji podatkowej oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych; "podstawa prawna należności" (poz. 30) - orzeczenie: z dnia 18.06.2012 r. nr [...]; "rodzaj należności" (poz. 31) - "podatek dochodowy od osób fizycznych"; "rok/okres" (poz. 32) - 2007; "kwota należności głównej" (poz. 33) - 723,60 zł; "odsetki" (poz. 35) - zaznaczono, iż pobiera się odsetki za zwłokę; "odsetki nalicza się od dnia" (poz. 36) - 01.05.2008 r.; "stawka odsetek" (poz. 37) -14,50%; "kwota odsetek naliczona na dzień wystawienia tytułu" (poz. 38) - 253,50 zł. Ponadto w poz. 39 analizowanego tytułu wykonawczego wierzyciel uwzględnił przerwę w naliczeniu odsetek od dnia 24 listopada 2010 r. do dnia 19 marca 2012 r. Z dokumentów znajdujących się w posiadaniu organu odwoławczego wynika, iż przerwa ta jest skutkiem wystąpienia w sprawie przesłanki, o której mowa w art. 54 § 1 pkt 7 O.p. Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w badanym tytule wykonawczym wierzyciel powołał prawidłowo podstawę prawną egzekwowanej należności, rodzaj dochodzonej należności oraz okres, jakiego dotyczy należność, a zatem u zobowiązanego nie mogły powstać wątpliwości dotyczące przedmiotu egzekucji. Ponadto w ocenie organu odwoławczego tytuł wykonawczy z dnia 7 sierpnia 2012 r. spełnia również pozostałe wymogi wynikające z treści art. 27 § 1 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ odwoławczy stwierdził, iż każdy tytuł wykonawczy jest podstawą prowadzenia odrębnego postępowania egzekucyjnego i zasady tej nie zmienia fakt zastosowania środka egzekucyjnego na podstawie grupy tytułów wykonawczych. W konsekwencji również wniesione pismami z dnia 4 kwietnia 2014 r. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i tytułu wykonawczego nr [...] - wszczęły odrębne postępowania administracyjne mające za przedmiot zgłoszone środki zaskarżenia. W związku z powyższym fakt zaskarżenia do Samorządowego Kolegium postanowienia wierzyciela nr [...] z dnia 28 kwietnia 2014 r. (dotyczącego postępowania egzekucyjnego toczącego się na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta nr [...]) nie ma żadnego wpływu na postępowanie egzekucyjne toczące się na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], ani też na możliwość rozpoznania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zgłoszonych w toku tegoż postępowania zarzutów. Na powyższe postanowienie T.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., art. 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art. 33 punkty 1, 2, 3, 6 i 10 u.p.e.a. art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 i art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a. W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumenty podniesione w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie wbrew wywodom skargi odpowiada prawu. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy przypomnieć, że postępowanie egzekucyjne służy doprowadzeniu do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązku, co wynika z art. 1 u.p.e.a. Obowiązek ten wynika z kolei z tytułu wykonawczego. Zgodnie z treścią art. 26 u.p.e.a. podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest wniosek wierzyciela i wystawiony przez niego tytuł wykonawczy, a jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Oznacza to, że tytuł wykonawczy wszczyna odrębne, do niego przypisane postępowanie egzekucyjne. Istnienie szeregu tytułów wykonawczych skierowanych do tego samego dłużnika, czy też dokonanie do majątku dłużnika jednej czynności egzekucyjnej w celu realizacji kilku tytułów wykonawczych (np. zajęcie ruchomości, rachunku bankowego) konstatacji powyższej nie zmienia. Każdy tytuł wykonawczy dotyczy bowiem innej, zindywidualizowanej należności. Z tego względu zarzut przedwczesności wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest bezzasadny. Nawet jeżeli zajęcie rachunku bankowego okazałoby się z jakichkolwiek powodów wadliwe w odniesieniu do innych tytułów wykonawczych wymienionych w zawiadomieniu o tym zajęciu, to wadliwość ta nie rozciąga się na tytuł wykonawczy będący przedmiotem badania w niniejszej sprawie. W związku z powyższym fakt zaskarżenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanowienia wierzyciela z dnia 28 kwietnia 2014 r. dotyczącego postępowania egzekucyjnego toczącego się na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta nr [...] nie ma żadnego wpływu na postępowanie egzekucyjne toczące się na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], ani też na możliwość rozpoznania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zgłoszonych w toku tegoż postępowania zarzutów. Poddane kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie dotyczy odmowy uwzględnienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, które wniesiono w oparciu o art. 33 u.p.e.a. Przepis ten przyjmuje ogólną zasadę, że zarzuty można wnieść tylko z przyczyn taksatywnie wymienionych w tym artykule (zawiera enumeratywny katalog okoliczności, które mogą być podstawą zarzutu). Zgodnie z jego treścią podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1/ wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2/ odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3/ określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4/ błąd co do osoby zobowiązanego; 5/ niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6/ niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7/ brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8/ zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9/ prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10/ niespełnienie wymogów określonych w art. 27. W rozpoznawanej sprawie skarżący pismem z dnia 1 kwietnia 2014 r. zgłosił zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 7 sierpnia 2012 r., nr [...], doręczonego skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2014 r. Jako podstawę zarzutów skarżący przyjął przesłanki wynikające z art. 33 pkt 1-3, pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a. podnosząc: wykonanie, wygaśnięcie, nieistnienie, przedawnienie obowiązku; brak wymagalności obowiązku; określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego oraz niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Sąd podziela stanowisko organów co do bezzasadności zgłoszonych przez skarżącego zarzutów. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu przedawnienia uznać go należy za nieuzasadniony. Podstawą tego zarzutu jest art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W związku z tym termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok upływałby zgodnie z ww. zasadą z dniem 31 grudnia 2013 r. Jak jednak wyjaśnił organ, bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania został zawieszony na mocy art. 70 § 6 pkt 2 O.p. w związku z wniesieniem przez podatnika skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania, co miało miejsce w dniu 23 lipca 2012 r. W związku z faktem, iż przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pozostaje w toku sprawa ze skargi kasacyjnej od nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 848/12 oddalającego skargę, bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego pozostaje nadal zawieszony. Wbrew zatem zarzutowi skarżącego, w dacie doręczenia mu tytułu wykonawczego, tj. w dniu 1 kwietnia 2014 r., określone w nim zobowiązanie podatkowe nie było przedawnione. Odnosząc się do zarzutu wykonania obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) wskazać należy, iż obie strony są zgodne co do tego, iż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 sierpnia 2012 r. w przedmiocie zaliczenia T.J. nadpłaty z dnia 7 maja 2012 r. w kwocie 546 zł, wynikającej z zeznania PIT-36 za 2011 r., na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r., pozostaje w obrocie prawnym. Wprawdzie WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 49/13 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wydane w postępowaniu zażaleniowym, utrzymujące ww. postanowienie organu pierwszej instancji w mocy, niemniej jednak wyrok ten jest nieprawomocny. Z faktu tego nie wynika jednak, że zobowiązanie podatkowe skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok zostało wykonane, jak twierdzi strona. Organ odwoławczy przedstawił szczegółowo wyliczenie wpłat dokonanych przez skarżącego i nadpłat zaliczonych przez organ na poczet ww. zobowiązania, z którego wynika, że na dzień 1 kwietnia 2014 r. pozostała niedopłata w wysokości 723,60 zł (należność główna). Wyliczenia tego skarżący nie zdołał podważyć, stąd też jego zarzut dotyczący wykonania egzekwowanego obowiązku uznać należało za bezzasadny. Nie można również podzielić zarzutu skarżącego dotyczącego braku wymagalności egzekwowanego obowiązku dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr[...] (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.). Zarzut ten skarżący oparł na tej samej podstawie faktycznej, dotyczącej wykonania zobowiązania z uwagi na zaliczenie przysługujących podatnikowi nadpłat podatków, nie dostrzegając, że przesłanki "istnienia" obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) i jego "wymagalności" (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.) nie są tożsame. Wymagalność to cecha obowiązku istniejącego. Do zdarzeń decydujących o braku wymagalności obowiązku należą takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, czy wstrzymanie wykonania podlegającej wykonaniu decyzji przez organ, który ją wydał, organ nadzoru lub przez sąd. Tymczasem argumenty podnoszone przez skarżącego - zakwestionowanie wysokości kwoty należności głównej oraz odsetek za zwłokę wskazanych w tytule ze względu na powoływanie wcześniejszych wpłat i zaliczeń dokonanych przez organ podatkowy - sprowadza się do kwestii istnienia obowiązku, która to okoliczność została ocenia już powyżej. Z akt sprawy nie wynika przy tym, aby egzekwowane zobowiązanie nie było wymagalne, skoro przed wszczęciem egzekucji upłynął ustawowy termin zapłaty podatku dochodowego za rok 2007r., nie została wydana żadna decyzja odraczająca termin płatności podatku (art. .48 § 1 O.p.), egzekwowana należność nie została rozłożona na raty, wykonanie decyzji, z której przedmiotowe zobowiązanie wynika, nie zostało też w żaden sposób wstrzymane. Chybione są także zarzuty dotyczące określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji. Zarzut ten nie został zresztą przez skarżącego uzasadniony, można jedynie domyślać się, że on także był motywowany przekonaniem skarżącego o wygaśnięciu zobowiązania podatkowego wskutek zaliczenia na jego poczet nadpłaty wynikającej z zeznania PIT-36 za 2011 rok. Jak już jednak wyjaśniono wyżej, przekonanie to jest błędne, bowiem jak wynika z akt sprawy, po zaliczeniu wpłaty dokonanej przez podatnika w kwocie 1.114 zł oraz wydaniu dwóch postanowień w przedmiocie zaliczenia nadpłaty – wynikającej z zeznania PIT-37 za 2010 r. (postanowienie z dnia 21 sierpnia 2012 r.) i z zeznania PIT-36 za 2011 r. (postanowienie z dnia 6 sierpnia 2012 r.), do zapłaty pozostała jeszcze kwota należności głównej w wysokości 723,60 zł. Egzekwowany obowiązek wynika z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 czerwca 2012 r., przy czym wskazanie w tytule wykonawczym niższej kwoty zobowiązania podatkowego, niż określonej tą decyzją, wynika z zaliczenia na poczet przedmiotowej zaległości wpłaty i nadpłat podatków i nie uzasadnia zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji. Nie zachodziły również żadne podstawy do uznania egzekucji za niedopuszczalną tylko z tego względu, że zdaniem skarżącego wygasł obowiązek wskazany w tytule egzekucyjnym. Przede wszystkim wskazać należy, że ustawodawca określając podstawy zarzutów wyodrębnił podstawę dotyczącą wygaśnięcia czy nieistnienia obowiązku od podstawy niedopuszczalności egzekucji. Uznać w związku z tym należy, że niedopuszczalność egzekucji, o której mowa w art. 33 pkt 6 u.p.e.a. wynikać musi z innych przyczyn, niż te wskazane w punktach 1-5 i 7-10 art. 33. Odmienna wykładnia prowadziłaby do wniosku, że art. 33 pkt 1 u.p.e.a. jest przepisem zbędnym, skoro podana w nim przyczyna mieści się w zakresie punktu 6. Tych zaś, innych niż nieistnienie obowiązku, przyczyn skarżący nie wskazał. Nie można także podzielić jego zdania, że zastosowany przez organ egzekucyjny środek w postaci zajęcia rachunku bankowego, był niedopuszczalny. Jest to wszak jeden ze środków egzekucyjnych przewidziany w art. 1a pkt 12a u.p.e.a. dla egzekucji należności pieniężnych i został on w sprawie prawidłowo zastosowany. Nie stanowi przy tym żadnej wadliwości fakt, że został on zastosowany na podstawie kilku tytułów wykonawczych. Jak wyżej wyjaśniono, tytuł wykonawczy wszczyna odrębne, do niego przypisane postępowanie egzekucyjne. Dokonanie do majątku dłużnika jednej czynności egzekucyjnej w celu realizacji kilku tytułów wykonawczych konstatacji powyższej nie zmienia. Każdy tytuł wykonawczy dotyczy bowiem innej, zindywidualizowanej należności. Z tego względu bez znaczenia pozostaje ewentualna wadliwość innych tytułów wykonawczych skierowanych do egzekucji, stanowiących także podstawę zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego skarżącego. Istotna byłaby jedynie wadliwość tytułu wykonawczego [...], tego jednak skarżący nie wykazał. Chybiony jest wreszcie zarzut dotyczący wadliwości wystawionego tytułu wykonawczego (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.) poprzez niespełnienie wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. Przepis ten określa treść tytułu wykonawczego (§ 1), nakazuje w przypadku prowadzenia egzekucji należności spółki nieposiadającej osobowości prawnej wskazanie w tytule personaliów wspólników i adresów wspólników (§ 2) i załączenie do tytułu dowodu doręczenia upomnienia bądź wskazania podstawy prawnej braku tego obowiązku (§3). W tytule konieczne jest wskazanie treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju u stawki tych odsetek (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). Tytuł wykonawczy, wbrew twierdzeniom skargi, zawiera dane, o których mowa wyżej. Obowiązkiem podlegającym egzekucji był podatek (por. art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Zaległość podatkowa to, zgodnie z art. 51 § 1 O.p., podatek niezapłacony w terminie. Przedmiotem egzekucji był podatek, którego zobowiązany nie zapłacił w terminie dobrowolnie. Wskazano w tytule kwotę należności, a tym samym zawarto w tytule wymaganą nim treść. Nie jest niespełnieniem wymogu z art. 27 u.p.e.a. wpisanie niewłaściwej kwoty. Jeżeli zdaniem zobowiązanego kwota ta jest nieprawidłowa (bo obowiązek nie istnieje w całości lub w części), to podstawę zarzutu winien wówczas stanowić art. 33 pkt 1, a nie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. W tej sytuacji podniesiony przez skarżącego wyżej wymieniony zarzut nie znajduje żadnego uzasadnienia. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. albowiem treść rozstrzygnięcia i uzasadnienia postanowień organów administracji odpowiada wymogom wskazanym w tych przepisach. Rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 124 § 1 k.p.a. to stanowcze, władcze stwierdzenie organu, określające prawa bądź obowiązki strony, stwierdzające, czy wniosek, zarzuty złożone przez stronę zostały uwzględnione bądź uznane za bezzasadne. Z części wstępnej postanowienia powinno wynikać, kto je wydał, kiedy, kto jest jego adresatem i ewentualnie kto jest uczestnikiem postępowania, powołanie podstawy prawnej, przez które należy rozumieć przytoczenie przepisów, na podstawie których organ orzekał. Przy wielości zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (opartych na kilku podstawach), złożonych przez jedną stronę, dopuszczalne jest sformułowanie rozstrzygnięcia poprzez stwierdzenie, że wszystkie one są nieuzasadnione. Rozstrzygnięcie takie jest czytelne i zrozumiałe. Natomiast wyjaśnienie podstawy prawnej winno się znaleźć w uzasadnieniu postanowienia. W tej części postanowienia jest miejsce na opisanie dotychczasowego przebiegu sprawy, przytoczenie argumentacji przedstawionej przez stronę, odniesienia się do niej i przeprowadzenia wywodów prawnych, z których wynikać będzie, jaki stan faktyczny organ uznał za udowodniony i dlaczego, jak organ rozumie zastosowane przepisy prawa i dlaczego w ocenie organu mają one (bądź nie mają) zastosowanie w danej sprawie. Wszystkie te warunki zostały przez oba organy spełnione. Przekonanie strony o wadliwości podjętego rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z brakiem uzasadnienia odpowiadającego wymogom wynikającym z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.