II OZ 1356/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 832/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.M. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 832/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w sprawie ze skargi E.M., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lipca 2014 r. uchylająca i orzekająca w części uchylonej oraz utrzymująca w mocy w pozostałej części decyzję Prezydenta Miasta Lublin nr [...] z dnia [...] października 2013 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi gminnej nr [...] – ul. [...] w L. na odcinku od [...] do skrzyżowania z projektowaną drogą gminną o symbolu 8KDD łącznie z tym skrzyżowaniem oraz projektowanego dalszego jej odcinka do skrzyżowania z ul. [...] wraz z kanalizacją deszczową, oświetleniem drogowym, kanałem technologicznym oraz przebudową przyłącza gazowego, sieci elektroenergetycznej SN/nN i teletechnicznej". Następnie podniósł, że uzasadniając wniosek wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że jej wykonanie skutkować będzie znacznym ryzykiem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zwłaszcza poprzez usunięcie kilkudziesięciu wartościowych drzew na działce przejętej pod realizację drogi. Następnie Sąd zacytował przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", i podniósł, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, aby niezwłoczne wykonanie zaskarżonej decyzji, a tym samym decyzji utrzymanej nią w mocy, tj. przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, mogło wyrządzić jej znaczną szkodę, bądź trudne do odwrócenia skutki. Z mapy do celów projektowych stanowiącej załącznik do decyzji organu pierwszej instancji oraz do projektu budowlanego wynika, że na powstałych po podziale należącej do skarżącej działki nr ewid. [...], działkach nr [...] i [...], na odcinku przylegającym do projektowanej drogi wycinane będą krzewy oraz formy krzewiaste drzew, nie zaś drzewa. Ponadto z uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta Lublin z dnia [...] maja 2014r., nr [...] wynika, że w miejsce wyciętych w związku z realizacją inwestycji drzew i krzewów planuje się nowe nasadzenia rekompensujące straty w szacie roślinnej. Ze względu na to, że usuwane będą w istocie nie drzewa, a krzewy, jak i mając na uwadze to, że miejsce usuniętych krzewów zajmą nowe nasadzenia, Sąd uznał, że nie sposób przyjąć, aby po stronie skarżącej powstała znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła skarżąca kwestionując go w całości i wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zakwestionowanego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącej zakwestionowane postanowienie jest wadliwe. Pogląd Sądu, że w niniejszej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków został oparty na błędnym ustaleniu, że na działkach nr [...],[...] i [...] będą wycinane krzewy i formy krzewiaste, a nie drzewa, a ubytki w tym zakresie będą uzupełnione poprzez nowe nasadzenia. Zdaniem skarżącej w większości są to drzewa, a ponadto istniejący drzewostan tworzy naturalną barierę przed hałasem i zanieczyszczeniami pochodzącymi z drogi. Zaś realizacja tej inwestycji pozbawia skarżącą tej ochrony. Nadto skarżąca podniosła, że ewentualne przyszłe nasadzenia mogą nie być wykonane, a ona nie ma na to żadnego wpływu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim zauważyć należy, że – co wynika z akt sprawy – zaskarżona decyzja organu odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w trybie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. O ile przyznać należy, że wydanie decyzji w tym trybie nie wyłącza co do zasady możliwości wstrzymania ich wykonania, bowiem brak jest przepisów szczególnych w tym zakresie, to jednakże mechanizmy przewidziane w tej ustawie mające zapewnić szybkość i skuteczność realizacji inwestycji, w sposób istotny ograniczają możliwość udzielenia ochrony tymczasowej poprzez bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji strony skarżącej w świetle regulacji zawartych w tej ustawie (porównaj: postanowienie NSA z dn. 31.01.2013 r., sygn. akt II OZ 42/13, npubl.). Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że podniesiona przez stronę okoliczność, a to pozbawienie jej naturalnej ochrony przed hałasem i zanieczyszczeniami poprzez wycięcie kolidujących z inwestycją drzew i krzewów, jak również załączona do zażalenia dokumentacja fotograficzna, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie uzasadniają przyjęcia konstrukcji z art. 61 § 3 P.p.s.a., a więc zastosowania, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, ochrony tymczasowej. Brak jest takich przesłanek, które uzasadniałyby w sposób jednoznaczny potrzebę wstrzymania planowanej inwestycji drogowej z uwagi na prawdopodobne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem, co do zasady, postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu i brak jest uzasadnionych podstaw do jego eliminacji z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.