I OSK 565/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Popowska (spr.) sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 16 października 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 października 2012 r. sygn. akt III SA/Po 9/12 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami, po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt II SA/Po 9/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami, po wznowieniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Starosta O., działając na podstawie art. 140 ust.1 pkt. 4 lit. b i c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z zm.), orzekł o cofnięciu J. K. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B, C, B+ E, C+ E z uwagi na niepoddanie się kontrolnym badaniom lekarskim i psychologicznym, na które został skierowany. Starosta O. decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], po wznowieniu postępowania na wniosek J. K., na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a., odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] października 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] marca 2011 r. wpłynął wniosek J. K. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty O. z dnia [...] października 2010 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. C, CE. Do wniosku został dołączony dowód – orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] r. o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami dla grup kategorii prawa jazdy A, A1, B, B1, T, B+C z obowiązkiem zastosowania korekty wzroku podczas jazdy. Orzeczenie zostało wydane przez lekarza uprawnionego do badań kierowców F. K. z okresem ważności do [...] sierpnia 2015 r., na podstawie art. 122 prawo o ruchu drogowym. Starosta O. mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, stwierdził, że dostarczony przez stronę dowód w postaci orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] października 2011 r. nie stanowi nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2010 r. a nieznanego organowi. Dodatkowo organ zauważył, że przedstawione badanie nie potwierdza braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. C, C+E oraz, że badanie nie zostało przeprowadzone w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy. W ocenie organu I instancji orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich F. K. potwierdza wystąpienia nowych okoliczności, które byłyby istotne dla sprawy w dniu wydania decyzji ostatecznej. Zdaniem organu, zbędne jest powołanie biegłego z zakresu medycyny pracy do wydania opinii w przedmiocie zdrowia J. K. albowiem orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. nie podważa opinii, co do faktycznego stanu zdrowia z okresu, w którym zostały wydane orzeczenia lekarskie [...] Centrum Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w K. oraz Instytut Medycyny Pracy w L. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania J. K., decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami ( art. 140 ust. 1 p.r.d.) jest wydawana na czas nieokreślony. Jej postanowienia są zmieniane nową decyzją o przywróceniu uprawnień ( art. 140 ust. 2 p.r.d.). Jednocześnie, zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt. 2 p.r.d. badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami cofniętego ze względu na stan zdrowia. Odwołując się do treści art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przedstawione zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami opatrzone datą późniejszą niż data wydania decyzji, nie stanowi nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji z [...] października 2010 r. a nieznanego organowi. Powyższego kryterium nie spełniają także orzeczenie lekarskie i pismo F. K. przedstawione wraz z odwołaniem. Zdaniem organu na podstawie tych dokumentów nie można stwierdzić istnienia bądź braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami w dniu wydania decyzji ostatecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2011r. i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 80 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż nie wyszła na jaw istotna okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji z dnia [...] października 2011 r., a nieznana Staroście O., w postaci braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kat. C, CE uzależnionego od stosowania odpowiednich okularów korekcyjnych, podczas gdy istnienie takiej okoliczności w dostateczny sposób uprawdopodobnia przedstawione zaświadczenie lekarskie oraz uzupełniające pismo lekarza wystawiającego przedmiotowe zaświadczenie, 2) naruszenie art. 7, 8, 9 oraz art. 11, a także art. 75, 77, 78 § 2 i art. 84 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie należytego postępowania dowodowego co do zgłoszonej w sprawie okoliczności, czego wyrazem jest bezpodstawne uznanie niezasadności zgłoszonego wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy, w sytuacji w której organ przyjął jednoznacznie, iż okoliczność mająca być stwierdzona za pomocą wnioskowanego dowodu tj. potwierdzenie lub wykluczenie istnienia na dzień [...] października 2010 r. przeciwwskazań zdrowotnych po stronie skarżącego do kierowania pojazdami, nie została stwierdzona innymi dowodami, a miała istotne znaczenie dla sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd I instancji podzielił pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że przedstawiony przez stronę dowód w postaci orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. oraz pismo wyjaśniające z dnia [...] lipca 2011 r. wystawione przez lekarza F. K., a także orzeczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2011 r. nie stanowią nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, gdyż dokumenty te zostały wystawione po dacie wydania decyzji, tj. po [...] października 2010 r. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że na podstawie tych dokumentów nie można ustalić istnienia bądź braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami w dniu wydania decyzji ostatecznej. Sąd zauważył, że z zaświadczeń tych wynika ocena stanu zdrowia i braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie poszczególnych kategorii, stwierdzona na dzień przeprowadzenia badania i wydania zaświadczenia lekarskiego, a nie z datą wsteczną na dzień [...] października 2010 r. Dowody przedstawione przez stronę skarżącą nie istniały w dacie wydania decyzji, nie są one istotne dla sprawy i nie mogły mieć wpływu na jej odmienne rozstrzygnięcie. WSA w Poznaniu przypomniał, że decyzja Starosty O. z dnia [...] października 2010 r. została wydana na podstawie art. 140 ust. 2 pkt. 4 lit. b i c prawo o ruchu drogowym albowiem skarżący nie poddał się kontrolnemu badaniu lekarskiemu i psychologicznemu w terminie określonym przez organ. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że w sytuacji gdy zaświadczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami w zakresie kat. C, CE, uzależnione jest od stosowania odpowiednich okularów korekcyjnych, to okoliczność dotycząca stanu zdrowia skarżącego i braku przeciwwskazań w dniu wydania decyzji ostatecznej została dostatecznie uprawdopodobniona, gdyż korekta wady wzroku strony była możliwa za pomocą okularów także w dniu [...] października 2010 r. WSA wskazał, że istota przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., nie polega na uprawdopodobnieniu wyjścia na jaw nowych dowodów lub okoliczności, tylko na ich istnieniu w dniu wydania decyzji ostatecznej. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana w wyniku postępowania administracyjnego w toku którego, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie doszło do naruszenia zasad określonych w art. 7, 8, 11 kpa. Materiał dowodowy przedstawiony przez stronę skarżącą został oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 kpa, odnosząc ją do przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a. Organy zasadnie uznały za zbędne przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie wskazanym przez stronę we wniosku z dnia [...] marca 2011 r., gdyż przyczyną cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem nie były ustalenia co do stanu zdrowia skarżącego lecz niepoddanie się badaniom kontrolnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. K., reprezentowany przez adwokata. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie – w przypadku niestwierdzenia naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy – o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy oraz w każdym przypadku o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wobec zaskarżonego orzeczenia sformułował następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 140 ust. 1 pkt 4 b i c ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię oraz art. 140 ust. 2 tej ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, czego wyrazem jest bezpodstawne przyjęcie, że powyższa regulacja nie dopuszcza możliwości wydania przez starostę decyzji o przywróceniu kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w postępowaniu toczącym się na skutek zaskarżenia skargą o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji cofającej takie uprawnienie, podczas gdy powyższe przepisy ustanawiają w tej mierze jedynie podstawowy warunek jakim jest ustanie przyczyn, które spowodowały cofnięcie uprawnienia, co oznacza jednoczesną eliminację poprzedniej decyzji z obrotu prawnego i co jak przyjąć należy przy uwzględnieniu słuszności zasady szybkości i prostoty postępowania skodyfikowanej w art. 12 K.p.a., może nastąpić w postępowaniu wznowieniowym lub w każdym innym, w którym w istocie stwierdzić można rzeczywiste istnienie braku przyczyn, dla których nastąpiło cofnięcie stosownych uprawnień, 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 9, art. 11, art. 75 § 1 , art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 K.p.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie (błąd w ustaleniach faktycznych), iż nie wyszła na jaw istotna okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji z dnia [...] października 2010 r., a nieznana wówczas Staroście O., w postaci braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kat. C, CE uzależnionego od stosowania odpowiednich okularów korekcyjnych, podczas gdy istnienie takiej okoliczności w dostateczny sposób dowodzi przedstawione zaświadczenie lekarskie oraz uzupełniające pismo lekarza wystawiającego przedmiotowe zaświadczenie. Swobodna ocena powyższych dowodów powinna mieć bowiem na uwadze, iż jeżeli stosowne zaświadczenie stwierdza brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami uzależniony jedynie od stosowania specjalnych okularów korekcyjnych, to zakładając, iż stan zdrowia skarżącego w tym zakresie nie uległ, czy też nie mógł ulec, zasadniczej zmianie, to przy dostępnym poziomie wiedzy medycznej i zaawansowania technologicznego możliwa była również w dacie wydawania decyzji, tj. w dniu [...] października 2010 r., korekta wady wzroku skarżącego za pomocą okularów. Wykluczenie powyższego wymagałoby stwierdzenia przez osobę posiadającą wiadomości specjalne, iż poziom dorobku w zakresie technologii medycznej w październiku 2010 r. uniemożliwiał korektę wady wzroku jaką ma skarżący, a to wydaje się być mało prawdopodobne i co istotne nie zostało w niniejszej sprawie w żaden sposób wykazane, b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 76 § 3, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 149 § 2 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie należytego postępowania dowodowego co do zgłaszanej w sprawie okoliczności jaką jest wskazywana przyczyna wznowienia, czego wyrazem jest podzielenie poglądu o niezasadności zgłaszanego wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie stosownego dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy, w sytuacji w której organ przyjął jednocześnie, iż okoliczność mająca być stwierdzona za pomocą wnioskowanego dowodu, tj. potwierdzenie bądź wykluczenie istnienia na dzień [...] października 2010 r. przeciwwskazań zdrowotnych po stronie skarżącego do kierowania pojazdami, nie została stwierdzona innymi dowodami (por. art. 78 § 2 K.p.a.), a bezspornie miała przy tym istotne znaczenie dla sprawy (por. art. 145 § 1 K.p.a.), również ze względu na treść art. 140 ust. 2 ustawy oraz usprawiedliwione dążenie do wnikliwego i szybkiego załatwienia sprawy, przy użyciu w miarę najprostszych w danych okolicznościach środków. Wyraźnego podkreślenia wymaga tutaj, że ustawa wprost nie wymaga wskazania w skardze o wznowienie środka dowodowego, który bezpośrednio stwierdza daną okoliczność, lecz wystarczające jest aby wniosek dowodowy zmierzał do wykrycia lub oceny właściwego dowodu stwierdzającego istotną dla rozpoznania sprawy okoliczność faktyczną, a z sytuacją taką mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy – wniosek o powołanie dowodu z opinii biegłego zmierza do ustalenia prawnie istotnej okoliczności faktycznej jaką jest istnienie braku po stronie skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, na co wskazują również przedłożone zaświadczenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zamieszczono poszerzoną argumentację postawionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono jednak takich przesłanek. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że w sprawie nie zaistniała podstawa wznowieniowa przewidziana w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten może mieć zatem zastosowanie wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe – a więc chodzi tu o okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak i pierwszy raz odkryte przez stronę. Po drugie "nowe okoliczności faktyczne" bądź "nowe dowody" musiały istnieć już w dniu wydania decyzji ostatecznej. Po trzecie "nowe okoliczności faktyczne" bądź "nowe dowody", nie były znane organowi w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Ostateczna decyzja Starosty O. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] o cofnięciu uprawnień kategorii C i CE została wydana na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b i c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Przepis ten stanowił, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5, badaniu psychologicznemu w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 lub 3. Uwzględniając, że decyzja ta wydana została z uwagi na niepoddanie się przez stronę kontrolnemu badaniu lekarskiemu i psychologicznemu, prawidłowo Sąd I instancji uznał, że przedłożone przez J. K. orzeczenia lekarskie z dnia [...] marca 2011 r. oraz [...] czerwca 2011 r., w których stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy m.in. kategorii C i CE, nie stanowią nowego dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., uzasadniającego uchylenie ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] października 2010 r. Przedłożone orzeczenia lekarskie zostały sporządzone po wydaniu decyzji cofającej uprawnienia kategorii C i CE. Tym samym, skoro wskazane orzeczenia nie istniały w dacie rozstrzygania decyzją ostateczną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, to oczywistym jest, że pojawienie się takich dowodów nie mogło uzasadniać wznowienia postępowania i uchylenia decyzji z dnia [...] października 2010 r. na omawianej podstawie. Pozostaje do rozważenia kwestia, czy w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zarówno w orzecznictwie jak i nauce prawa administracyjnego przyjmuje się, że ujawnienie nowych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia, wygenerowania dowodów) w późniejszym terminie, to jest już po wydaniu decyzji ostatecznej, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy i mogły istnieć w dniu wydania kwestionowanej decyzji, a które nie były znane organowi w momencie jej podejmowania (por. M.Jaśkowska Komentarz do art.145 Kodeksu postępowania administracyjnego, stan na dzień 22 października 2012, LEX oraz wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1358/10, LEX nr 1151651). Przedłożone przez J. K. orzeczenia lekarskie dotyczyły jedynie aktualnego stanu zdrowia i aktualnej zdolności skarżącego do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy określonej kategorii. W orzeczeniach tych nie oceniano zdolności skarżącego do kierowania pojazdami silnikowymi w dacie podjęcia decyzji o cofnięciu ww. uprawnień. Dlatego też, stwierdzony obecnie brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi, nie może być kwalifikowany jako nowa okoliczność faktyczna, która mogłaby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy cofnięcia posiadanych przez stronę uprawnień. Jest to tym bardziej uzasadnione, że przyczyną cofnięcia tych uprawnień nie były ustalenia co do stanu zdrowia skarżącego lecz niepoddanie się badaniom kontrolnym. Mając powyższe na uwadze, za nieuzasadnione należało uznać przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie uchybił obowiązkowi kontroli działalności administracji publicznej, choć wynik tejże kontroli okazał się być niezgodny z oczekiwaniami skarżącego. Nie świadczy to jednak o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które zostały powiązane ze wskazanymi wyżej przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie organy podjęły czynności zmierzające do ustalenia istnienia przyczyn wznowienia oraz do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). Zaskarżona decyzja poprzedzona została prawidłowymi ustaleniami poczynionymi na podstawie dowodów zebranych w postępowaniu administracyjnym, a ich ocena nie narusza art. 80 K.p.a. Tym samym można też uznać, że organy administracyjne orzekające w rozpoznawanej sprawie, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Tak samo nie można podzielić oceny skarżącego co do tego, że organ administracji naruszył art. 75 § 1, art. 76 § 3 i art. 78 § 1 K.p.a., tym bardziej jeśli się zważy, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, którego przedmiot rozpoznania ograniczał się do weryfikacji ujawnionego przez skarżącego nowego dowodu – nowej okoliczności jako podstawy wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), który okazał się nie być istotny pod względem prawnym dla przedmiotu sprawy. Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b i c ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię należy wskazać, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tego przepisu gdyż nie było to niezbędne do oceny legalności zaskarżonej decyzji. Nie można również uznać, że w rozpoznawanej sprawie należało zastosować art. 140 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, albowiem uregulowana tym przepisem kwestia przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami, jest rozstrzygana w odrębnym postępowaniu administracyjnym po spełnieniu określonych w nim warunków. Przepis ten nie mógł więc stanowić podstawy uchylenia kontrolowanej w trybie wznowieniowym decyzji Starosty O. z dnia [...] października 2010 r. o cofnięciu spornych uprawnień. Tym samym, zarzut błędnej wykładni art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b i c i niezastosowania art. 140 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym należało uznać za bezzasadny. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.