IV SA/Wr 247/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Sędziowie: Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), Protokolant: sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę. Decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia[...], wydaną na podstawie art.9 ust. 1 pkt 14 lit.a, art.9 ust.7, art.10 ust.7 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013r., poz. 674 ze zm.), orzeczono o odmowie uznania H.B. za osobę bezrobotną z dniem 12 grudnia 2013r. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie, organ wskazał, że skarżący H.B. do Powiatowego Urzędu Pracy zgłosił się w dniu 12 grudnia 2013r. celem dokonania czynności rejestracyjnych. Na podstawie przedłożonych dokumentów organ ustalił, że skarżący w okresie od dnia 1 marca 2012 r. do dnia 30 listopada 2013 r. zatrudniony był w firmie Spółka Aw pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku głównego księgowego. Wskazano przy tym, że od lutego 2012 r. H.B. pełni funkcję Prezesa Zarządu w Spółce Spółka A, co zostało potwierdzone informacją o podmiocie z Krajowego Rejestru Sądowego oraz złożonym pisemnym oświadczeniem skarżącego z dnia 12 grudnia 2013r.. W oświadczeniu tym skarżący stwierdził, że od lutego 2012r. jest Prezesem Zarządu Spółki A., jednakże funkcję tę pełni bez wynagrodzenia. Spółka jest w złej kondycji finansowej, prowadzona jest egzekucja komornicza, która prawdopodobnie zakończy się w grudniu. Równocześnie w/w zobowiązał się do złożenia w najbliższym czasie rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu Spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym. W dniu 20 grudnia 2013r. skarżący przedłożył w organie pismo, na potwierdzenie rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu, którą złożył w dniu 13 grudnia 2013r. Owa rezygnacja adresowana do Spółka A przesłana została przez skarżącego przy piśmie z dnia 13 grudnia 2013r. skierowanym do Sądu Rejonowego dla m.st.W.XII Wydział Gospodarczy KRS. Zdaniem organu, konsekwencją powołania do zarządu Spółki jest powstanie stosunku organizacyjnego, tworzącego więzi prawne między członkiem zarządu a spółką. Prawidłowo dokonane wyłonienie członka zarządu powoduje powstanie po jego stronie określonych uprawnień i obowiązków, wynikających z przepisów Kodeksu spółek handlowych. Działanie takie nie ma również wpływu na kreacje stosunku pracy, który powstaje wyłącznie na podstawie umowy o pracę i pozostaje jedynie stosunkiem dodatkowym i równoległym. W przypadku skarżącego w dniu 30 listopada 2013 r. został rozwiązany stosunek pracy, ale nadal ciążą na w/w obowiązki wywodzące się ze stosunku organizacyjnego. Aktem kreującym status członka zarządu jest samo powołanie, o którym mowa w art. 201 § 3 i 4 Kodeksu spółek handlowych. Tak więc członkowie zarządu mogą pełnić swoją funkcję wyłącznie na podstawie stosunku organizacyjnego, bez potrzeby nawiązywania odrębnej umowy o pracę czy umowy cywilnoprawnej. Dalej organ stwierdził, że zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 2 w/w ustawy, osobą bezrobotną może być osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie. Również, zgodnie z aktualnie obowiązującą interpretacją Krajowego Urzędu Pracy z dnia 20 lutego 2001r., sygn.OP.02/355/216/KK/01, osoba pełniąca funkcje w spółce kapitałowej, nawet jeśli wykonuje tą funkcję jedynie na podstawie powołania do władz i nie świadczy pracy w spółce na podstawie umowy o pracę lub na podstawie innych umów cywilnoprawnych nie może posiadać statusu osoby bezrobotnej. Zgodnie bowiem z art 201 § 1 Kodeksu spółek handlowych, zarząd spółki prowadzi sprawy spółki i ją reprezentuje. Zarząd spółki składa się z jednego albo większej liczby członków. W związku z tym osoba pełniąca funkcję nie jest gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, gdyż ciążą na niej zobowiązania związane z wykonywaniem funkcji. Taki sam pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, który w tezie wyroku z dnia 5 lutego 2002r., sygn.akt II SA 2902/01 (LEX nr 81919) stwierdził, że pełnienie funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego, nawet w przypadku niepobierania wynagrodzenia z tego tytułu, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, a zatem osoba ta nie spełnia podstawowych przesłanek z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Teza tego wyroku zachowuje aktualność również na gruncie obecnie obowiązującej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ wskazał, że pełniąc funkcje organizacyjne w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością należy liczyć się z konsekwencjami wszelkiego działania lub zaniechania. Rodzi to obowiązek stosowania się do przepisów w tym zakresie. Nie ma natomiast znaczenia w tej sytuacji bezpłatne wykonywanie powierzonej funkcji. W konsekwencji powyższych ustaleń, organ stwierdził, że skoro skarżący nadal sprawuje funkcję Prezesa Zarządu w Spółka A, to nie spełnia ustawowych przesłanek definicji osoby bezrobotnej, gdyż nie jest gotowy do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. Bez znaczenia jest fakt złożenia rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu w piśmie skierowanym do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 13 grudnia 2013 r., chociażby dlatego, iż nastąpiło to po dacie zgłoszenia się do Powiatowego Urzędu Pracy w celu dokonania czynności rejestracyjnych. W odwołaniu od tej decyzji H.B. zarzucił, że organ nie uwzględnił wszystkich okoliczności związanych z tym, iż w dalszym ciągu ujawniany jest w KRS jako Prezes Zarządu Spółki A. Odwołujący podkreślił, że w dokumentach zgłoszeniowych do urzędu pracy informował, iż w lutym 2012r. został powołany na stanowisko prezesa wskazanej spółki. Funkcję tę sprawuje nieodpłatnie i miał ją pełnić przez krótki okres restrukturyzacji, względnie oddłużenia. Jednak cały splot przyczyn, które szczegółowo przedstawił pracownikom urzędu pracy spowodował, że okres ten wydłużył się do około dwóch lat. W związku z utratą źródeł przychodu skarżący został zmuszony z dniem 30 listopada 2013 r. rozwiązać umowę ze wszystkimi pracownikami i spółka jako taka, od grudnia 2013 r. figuruje jednie w KRS oraz w rejestrach sądów cywilnych. Do momentu ostatecznych rozstrzygnięć nie występuje o wykreślenie spółki z ewidencji. Również okoliczność, iż od czerwca - z uwagi na trudności ze skontaktowaniem się z udziałowcem [...]ie był w stanie zwołać Walnego Zgromadzenia zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za 2012 r., a co uniemożliwiło skarżącemu zrezygnowanie z pełnionej funkcji. Zdaniem odwołującego, już od 1 grudnia 2013 r. powinien zostać uznany za osobę bezrobotną, ponieważ jest bez pracy i uczynił wszystko, aby zostać usunięty z KRS jako pełniący funkcję prezesa. Korespondencja kierowana do właścicieli dotycząca rezygnacji z pełnienia funkcji była nieodbierana i w związku z tym zwrócił się do Sądu Rejonowego XII Wydział Gospodarczy w W.o ustanowienie kuratora, a na którego ręce również złożył rezygnację. Skarżący wyraził zaskoczenie, że urząd pracy troszczy się o jego gotowość do pracy nie składając jemu żadnej oferty. Nadmienił przy również, że ma 63 lata, jest osobą wykształconą, z sukcesami w 40-letnim okresie zatrudnienia, a brak statusu bezrobotnego przekreśla możliwość dalszej egzystencji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]Wojewoda D. utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji, podkreślając w szczególności, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - określa w art.2 ust.1 pkt 2 warunki, które powinna spełniać osoba ubiegająca się o przyznanie statusu bezrobotnego i nie jest dopuszczalne przyznanie statusu bezrobotnego osobie, która nie spełnia ustawowych kryteriów. Odnosząc się do zarzutów strony organ odwoławczy podkreślił, że sam fakt pozostawania bez pracy nie jest jedyną przesłanką warunkującą przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Aby zaś nabyć status osoby bezrobotnej zainteresowany musi wykazać, że w dniu rejestracji spełnia wszystkie kryteria ustawowe. Organ pierwszej instancji był zatem zobligowany do badania gotowości ubiegającego się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej. H.B. zgłaszając się do rejestracji w dniu 12 grudnia 2013r. pełnił, jak sam wskazał w oświadczeniu rejestrowanego z dnia 12 grudnia 2013 r. oraz jak wynika z wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym, funkcję Prezesa Zarządu Spółki A. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ wskazał, że w wyjaśnieniu Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej stwierdzono, iż "w orzecznictwie sądowym ugruntowany został pogląd, że pełnienie funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego, nawet w przypadku niepobierania wynagrodzenia z tego tytułu, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, a zatem osoba ta nie spełnia podstawowych przesłanek uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Pogląd ten wyrażony został m. in. w tezie wyroku NSA z dnia 5 lutego 2005r., sygn. akt II SA 2902/01. Skoro zatem H.B. w dniu 12 grudnia 2013 r. był Prezesem Zarządu Spółki z ograniczoną osobowością, to w ocenie organu odwoławczego, nie mógł nabyć statusu osoby bezrobotnej z dniem 12 grudnia 2013r. Z tego samego powodu oraz z uwagi na konieczność zachowania zasady dwuinstancyjności żądanie przyznania odwołującemu statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 grudnia 2013r. nie może zostać przez organ odwoławczy uwzględnione. Analizując akta niniejszej sprawy nie można - zdaniem organu odwoławczego, uznać, że organ pierwszej instancji przed podjęciem opisanej wyżej decyzji nie uwzględnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji jest zgodna z obowiązującymi przepisami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. H.B. podkreślił, że zarówno Powiatowy Urząd Pracy, jak i Wojewoda Dolnośląski odmówiły mu przyznania statusu osoby bezrobotnej powołując się na fakt, iż w dniu 12 grudnia 2013r., kiedy to zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczenia zgłosił, że pełnił nieodpłatnie funkcję Prezesa Zarządu Spółki[...]. Nie sądził, że fakt ten będzie miał tak kluczowe znaczenie w tej sprawie, jednak po uzyskaniu tej wiedzy zadeklarował, że niezwłocznie złoży rezygnację z pełnionej funkcji, co uczynił w dniu 13 grudnia 2013 r. Skarżący podniósł, że ze względu na niezwykle skomplikowaną sytuację spółki a także bardzo nieodpowiedzialne zachowanie się właścicieli, rezygnację wysłał łącznie z pismem o wyznaczenie kuratora do Sądu Rejonowego XII Wydział Gospodarczy w Warszawie, który pod sygn.akt 69241/13/578 prowadzi postępowanie. O powyższym niezwłocznie poinformował Powiatowy Urząd Pracy. Niezależnie od tego w dniu 9 stycznia 2014 r. poinformował o tym także Dyrektora i Kierownika PUP. Nadto, uzupełniająco, w dniu 16 stycznia 2014 r., wysłał rezygnację ze stanowiska na adres siedziby Spółki w W. oraz na adres właścicieli na C.. Zdaniem skarżącego ze swej strony uczynił wszystko, aby spełnić kryteria ustalone przez Ministra Pracy, pomimo irracjonalności niektórych z nich. Odmowa przyznania statusu bezrobotnego po 40 latach pracy, w wieku 63 lat, przekreśla w Jego ocenie możliwość dalszej egzystencji. Skarżący wyjaśnił, że od 30 listopada 2013 r. pozostaje bez pracy a tym samym bez środków do życia. Przedłużające się procedury administracyjne wkrótce spowodują, że nie będzie spełniał kolejnego kryterium tj. półrocznego okresu pozostawania bez pracy. Takie postępowanie organów administracyjnych wobec będącego u schyłku życia obywatela uważa za bezduszne i niegodne. Skarżący zwrócił się zatem o uwzględnienie skargi, ponieważ pozwoli mu to na perspektywę w schyłkowym okresie życia, wnosząc równocześnie o uchylenie wydanych w sprawie decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności, przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 p.p.s.a./. Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie. Istota sporu między skarżącym a organami sprowadza się do właściwej interpretacji ustawowych przesłanek uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 12 grudnia 2013r. Niesporne jest w sprawie, że problematyka związana ze statusem osoby bezrobotnej, uregulowana została w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013r., poz.674 ze zm.), zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia. I tak zgodnie z definicją zawarta w art. 2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy o promocji zatrudnienia - pod pojęciem bezrobotnego należy rozumieć osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 lit. a - g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Warunkiem uzyskania statusu bezrobotnego jest nadto spełnienie wymogów wymienionych w lit. a - k przywołanego art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji. Oznacza to, że przesłanki uzyskania statusu osoby bezrobotnej są ściśle określone. Organ administracyjny nie ma zatem możliwości orzekania na podstawie uznania administracyjnego, gdy zaś postępowanie administracyjne sprowadza się do ustalenia czy zachodzą w sprawie wyliczone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy okoliczności faktyczne. Sąd w pełni podzielił stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów, które zobligowane treścią cytowanego wyżej przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, zasadnie przyjęły, że skarżący na dzień 12 grudnia 2013r. nie spełniał przesłanki uzyskania statusu osoby bezrobotnej z uwagi na pełnienie funkcji Prezesa Zarządu SpółkiA., tj. niespełnienia przesłanki bycia osobą "zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy". Okoliczność pełnienia przez skarżącego funkcji Prezesa Zarządu w/w Spółki jest bezsporna. Wynika to po pierwsze z treści znajdującego się w aktach administracyjnych wydruku z Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 12 grudnia 2013r., gdzie w Dziale 2 w Podrubryce 1 Rubryki 1 zamieszczony jest wpis z imieniem i nazwiskiem skarżącego jako Prezesa Zarządu Spółki A., a po drugie fakt ten przyznaje sam skarżący w oświadczeniu złożonym w organie I instancji w dniu 12 grudnia 2013r.. Niesporne jest także w sprawie, że w powyższym oświadczeniu skarżący zawarł też informację, że z tytułu pełnienia funkcji Prezesa Zarządu przedmiotowej Spółki, funkcje tę pełni bez wynagrodzenia. Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany został pogląd, iż pełnienie funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego, nawet w przypadku niepobierania wynagrodzenia z tego tytułu, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, a zatem osoba ta nie spełnia podstawowych przesłanek uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Wprawdzie pogląd ten wyrażony został w. innymi w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2002r., sygn. akt II SA 2902/01, oparty na regulacji ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514), tym niemniej, jak trafni zauważył organ, zachowuje aktualność na gruncie obowiązującej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku zwrócił uwagę, iż, cyt. : "ww. ustawa mając na celu między innymi łagodzenie skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej bezrobotnych, wiąże ustawową definicję bezrobotnego zawartą w art. 2 z wieloma przesłankami pozytywnymi i negatywnymi, jednakże istotą tej definicji jest założenie, że chodzi tu o osobę, która poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z zamiarem i gotowością jej podjęcia. W samej istocie "bycia bezrobotnym" tkwi to, że osoba, która ma uzyskać status prawny bezrobotnego, nie ma pracy i nie prowadzi innej działalności zarobkowej". Powyższe stwierdzenie można zdaniem orzekającego w niniejszej sprawie Sądu - odnieść do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, gdzie skarżący ubiegający się o uzyskanie z dniem 12 grudnia 2013r. statusu osoby bezrobotnej jest od lutego 2012r. nieprzerwanie Prezesem Zarządu w/w Spółki prawa handlowego. Skoro w myśl cyt. wyżej przepis art.2 ust.1 pkt 2 w/w ustawy, osobą bezrobotną może zostać osoba, która jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, to należy przyjąć, że sprawowanie funkcji Prezesa Zarządu Spółki ze swej istoty (rodzaju czynności do których Prezes Zarządu jest zobowiązany) wyłącza możliwość orzeczenia o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej. Wyjaśnić przy tym należy, że nie było rolą organu prowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalanie zakresu dyspozycyjności skarżącego jak Prezesa Zarządu Spółki w stosunku do możliwości podjęcia przez Niego zatrudnienia, jak i kondycji finansowej samej spółki. Istotne i wystarczające do wydania w niniejszej sprawie zaskarżonej decyzji , było ustalenie, że skarżący w dalszym ciągu pełni funkcję Prezesa Zarządu w/w Spółki. Okoliczności niniejszej sprawy pozwalają zatem na stwierdzenie, że pełnienie przez skarżącego funkcji Prezesa Zarządu w/w Spółki prawa handlowego wyklucza uznanie Go z dniem 12 grudnia 2012r. za osobę bezrobotną. Zgodnie bowiem z przepisem art.201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych, zwanym dalej k.s.h. (Dz.U. z 2013r., poz.1030 ze zm.), zarząd spółki prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Powyższa regulacja pozwala na stwierdzenie, że pełnienie funkcji Prezesa Zarządu Spółki wiąże się z obowiązkami, które ograniczają gotowość do pracy w pełnym wymiarze czasu. W ocenie Sądu jest to okoliczność przesądzająca odmowę przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej. Zgodzić się należy z organami, że nie ma znaczenia w niniejszej sprawie okoliczność podniesiona przez skarżącego, iż w dniu 13 grudnia 2013r. złożył rezygnację z funkcji Prezesa Zarządu, z tego to przede wszystkim względu, że po pierwsze powyższą rezygnację złożył po złożeniu wniosku o nabycie statusu bezrobotnego, a co miało miejsce w dniu 12 grudnia 2013r., a po drugie ową rezygnację przesłał przy piśmie z dnia 13 grudnia 2013r. skierowanym do Sądu Rejonowego dla m. ST.W.w sprawie o wyznaczenie kuratora, gdy na pytanie Sądu, skarżący na rozprawie w dniu 16 października 2013r. oświadczył, że Sąd Rejonowy dla m. ST.W.nie uwzględnił Jego wniosku o wyznaczenie kuratora dla przedmiotowej Spółki. W świetle powyższych ustaleń, nie mają również istotnego znaczenia podnoszone przez skarżącego w skardze twierdzenia, że również w dniu 16 stycznia 2014r. przesłał rezygnację z funkcji Prezesa Spółki na adres siedziby Spółki w W.oraz na adres właścicieli (udziałowców) na C., z tej to przede wszystkim przyczyny, że po pierwsze okoliczność ta ma miejsce już po zgłoszeniu się skarżącego do organu I instancji celem rejestracji jako osoba bezrobotna , a co mało miejsce 12 grudnia 2013r, a po drugie, skarżący nie wykazał, że powyższa rezygnacja została skutecznie doręczona i zakomunikowana właściwemu podmiotowi (organowi). Zgodnie bowiem z treścią art. 202 § 5 k.s.h. , do złożenia rezygnacji przez członka zarządu stosuje się odpowiednio przepisy o wypowiedzeniu zlecenia przez przyjmującego zlecenie. Jednocześnie art. 210 § 1 k.s.h. stanowi, że w umowie między spółką a członkiem zarządu oraz w sporze z nim spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników. Dopuszczając rezygnację, jako jeden ze sposobów wygaśnięcia mandatu (art.202 § 4 i 5 k.s.h.), ustawodawca wskazał, że rezygnacja musi zostać skierowana do właściwego podmiotu. Odwołać się w tym miejscu należy do orzecznictwa, gdzie przyjęte zostało, że oświadczenie o rezygnacji z funkcji członka zarządu jest jednostronną czynnością prawną wymagającą zakomunikowania innej osobie. Podmiotem zainteresowanym tym oświadczeniem jest spółka jako osoba prawna. Jeżeli statut lub umowa spółki albo regulamin rady nadzorczej nie określa sposobu składania takich oświadczeń woli, do czynności tej odnosi się art. 61 kodeksu cywilnego (por.postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2004 r., sygn.akt V CK 600/03, Lex nr 359340; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn.akt II UK 157/09, Lex nr 583805; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2010 r., III CSK 176/09, Lex nr 677761 ). W myśl zaś art.61 § 1 kodeksu cywilnego, oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała by zaskarżoną decyzja Wojewody, jak poprzedzająca ją decyzja o organu pierwszej instancji wydane została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podnoszone przez skarżącego okoliczności związane tak z trudnościami związanymi z funkcjonowaniem Spółki, jak i sytuacją materialną, oraz stanem zdrowia skarżącego, aczkolwiek bardzo istotne z punktu widzenia skarżącego, nie mogły być uwzględnione przez Sąd z tej to przede wszystkim przyczyny, iż jak to Sąd wyżej zauważył, względy społeczne, czy też sprawiedliwości społecznej Sąd ten nie może brać pod uwagę, jako, że dotyczą one sfery pozaprawnej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270), skargę oddalił. H.B.13.11.2014 r.