II OSK 3381/14

Dnia 18 października 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant sekretarz sądowy Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 922/14 w sprawie ze skargi M. I. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. I. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] lutego 2014 w. przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bydgoszczy nie stwierdził u M. I. choroby zawodowej: alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, wymienionej w poz. 18(1) wykazu chorób zawodowych zamieszczonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., zaś skarga na tę ostatnią decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 899/12. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. złożyła M. I. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bydgoszczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 i art. 149 § 3 K.p.a. odmówił wznowienia ww. postępowania administracyjnego. Zdaniem organu wniosek o wznowienie postępowania nie zawierał jakichkolwiek twierdzeń o zachowaniu związku pomiędzy wskazaną podstawą wznowieniową, a treścią decyzji jej dotyczącej. Strona nie wskazała również jakiejkolwiek okoliczności powziętej w terminie jednego miejsca od dnia, w którym się o niej dowiedziała, mogącej być przyczyną wznowienia postępowania. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Główny Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu zażalenia M. I., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 148 i art. 149 § 3 K.p.a. oraz art. 12 ust. 2 pkt 2 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem organu odwoławczego strona nie wskazała w treści swego wniosku jakichkolwiek przesłanek z art. 145 § 1, czy art. 145 a i b K.p.a. oraz nie udowodniła wymaganego okresu 1 miesiąca, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Skargę na powyższe postanowienie złożyła M. I., zarzucając mu naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 138 w zw. z art. 104 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że z art. 148 § 1 K.p.a. wynika, że to strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie tego terminu jest badane na etapie wszczęcia postępowania i stanowi warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania. Jak zaznaczył Sąd, postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 16 stycznia 2014 r., a zgłoszenie podejrzenia choroby skóry zostało wniesione po 14 latach od zakończenia pracy zawodowej. We wniosku o wznowienie postępowania pełnomocnik skarżącej, będący radcą prawnym, nie wskazał jednak jakichkolwiek przesłanek z art. 145 § 1, art. 145a, czy art. 145b K.p.a. ani nie udowodnił również wymaganego okresu 1 miesiąca, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Odwołując się do art. 149 § 2 i 3 K.p.a., Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. I., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia przez niewłaściwe zastosowanie: 1. art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie zgłoszonych w skardze zarzutów dotyczących sposobu przeprowadzenia badań, które stanowiły podstawę orzeczeń lekarskich, 2. art. 134 P.p.s.a. polegające na nierozpoznaniu sprawy w kierunku ewentualnych naruszeń zasad dotyczących postępowania dowodowego. Wskazując na powyższe podstawy kasacji, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych, skierowanie sprawy na rozprawę oraz jej prowadzenie także pod nieobecność skarżącej lub jej pełnomocnika. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Sąd rozpoznał jedynie zarzuty dotyczące prawa materialnego, nie zajmując się zgłoszonymi w odwołaniu i skardze naruszeniami norm prawa procesowego. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Główny Inspektor Sanitarny, wnosząc o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Stwierdzić trzeba, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i rozpatruje wniesioną kasację w nawiązaniu do wyraźnie wyartykułowanych norm prawa, których naruszenie zostało zarzucone Sądowi pierwszej instancji – z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych konkretnej normy prawnej, zawartej w konkretnym akcie prawnym. Tylko prawidłowo skonstruowany zarzut pozwala na przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku z punktu tego właśnie przepisu. Sąd kasacyjny nie powinien przy tym domyślać się intencji stron skarżących i formułować za nich zarzutów pod adresem skarżonego wyroku ani ich doprecyzować (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA z 2004, z. 3, poz. 72 oraz z dnia 30 sierpnia 2005 r. sygn. akt FSK 2027/04.). Wskazując na powyższe, stwierdzić trzeba, iż oba przedstawione w rozpoznawanej kasacji zarzuty nie spełniały ww. warunków z uwagi na swoją nadmierną ogólnikowość. Odwoływanie się bowiem do "nierozpatrzenia zgłoszonych w skardze zarzutów dotyczących sposobu przeprowadzenia badań" oraz wskazywanie na "ewentualne naruszenia zasad dotyczących postępowania dowodowego", a także brak jakiegokolwiek doprecyzowania tych zarzutów w uzasadnieniu kasacji a jedynie równie ogólnikowe wskazanie na "naruszenia norm prawa procesowego" ani nie przystaje do przedmiotu sprawy, ani nie stanowi polemiki ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji zajętym w skarżonym wyroku. Skarżąca, stawiając zarzuty kasacyjne, nie podjęła nawet próby wskazania na czym – konkretnie – miałyby polegać błędy Sądu pierwszej instancji, a które świadczyłyby o wadliwości przeprowadzonej przez niego kontroli. Autor kasacji nie wykazał również, aby Sąd pierwszej instancji wydał wyrok inaczej jak po zamknięciu rozprawy i aby Sąd ten orzekał nie na podstawie akt sprawy, wykraczając poza jej granice przy jej rozstrzyganiu. Z tych też przyczyn, zarzuty naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. nie mogły zostać uwzględnione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.