I OSK 1699/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. NSA Jacek Hyla (spr.) Protokolant: specjalista Edyta Pacewicz po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 705/14 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 705/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. A. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w dniu 10 marca 2010 r. A. A. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w K. celem rejestracji jako osoba bezrobotna. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Prezydent Miasta K. orzekł o uznaniu A. A. za osobę bezrobotną oraz odmówił mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Pozostając w ewidencji osób bezrobotnych został skierowany do odbycia szkolenia kierowców. Z tytułu uczestnictwa w kursie nabył uprawnienia do stypendium. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] orzeczono, że zainteresowany utracił prawo do stypendium. W związku z podjęciem przez A. A. zatrudnienia decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. pozbawił stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2010 r. W dniu 12 stycznia 2011 r. A. A. zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. celem rejestracji jako osoba bezrobotna. Na podstawie przedstawionych dokumentów i złożonych oświadczeń decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...] zainteresowany nabył status osoby bezrobotnej. Decyzją z tego samego dnia Prezydent Miast K. odmówił przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] stycznia 2011 r. W dniu 4 maja 2011r. A. A. przedłożył organowi świadectwo pracy, potwierdzające zatrudnienie w [...] w J. w okresie od 6 stycznia 2010 r. do 28 stycznia 2011 r. Powyższy dokument stanowił postawę do wznowienia postępowań administracyjnych. W związku z tym, że okres zatrudnienia pokrywał się z okresem pozostawania przez zainteresowanego w ewidencji osób bezrobotnych, postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. wznowił postępowanie w sprawach zakończonych decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] oraz decyzją z dnia z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta K.: 1) uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] o nabyciu przez zainteresowanego statusu bezrobotnego z dniem [...] stycznia 2011 r. oraz decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...]; 2) odmówił przyznania stronie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] stycznia 2011 r.; 3) umorzył postępowanie w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] stycznia 2011 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania od wyżej wymienionej decyzji, decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/G1 271/12 oddalił skargę. W związku z tym, że okres zatrudnienia zgodnie z dostarczonym w dniu 4 maja 2011 r. świadectwem pracy w [...] w J. pokrywał się z okresem pozostawania przez zainteresowanego w ewidencji osób bezrobotnych, tj. okresem od 10 marca 2010 r. do 25 maja 2010 r., postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta K. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej następującymi decyzjami Prezydenta Miasta K.: 1) z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...]; 2) z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...]; 3) z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...]; 4) z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...]; 5) z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...]. W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, działając na postawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 41 ust. 1 i ust. 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w trybie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta K. uchylił wyżej wymienione decyzje i orzekł o: 1) odmowie przyznania A. A. statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 marca 2010 r., 2) odmowie przyznania prawa do stypendium z dniem 10 maja 2010 r., 3) umorzył postępowanie w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 10 marca 2010 r., utraty prawa do stypendium z dniem 15 maja 2010 r. oraz w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 26 maja 2010 r. Na skutek rozpatrzenia odwołania od wyżej wymienionej decyzji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1 i art. 101 Kpa Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawach zakończonych decyzjami: 1) z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] -o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 marca 2010r.; 2) z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 10 marca 2010 r.; 3) z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] o przyznaniu prawa do stypendium od dnia 10 maja 2010 r.; 4) z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] o utracie prawa do stypendium z dniem 15 maja 2010 r.; 5) z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 26 maja 2010 r. do czasu rozstrzygnięcia skargi na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W wyniku rozpatrzenia zażalenia na wyżej wymienione postanowienie, postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W następstwie wniesienia skargi na wyżej wymienione postanowienie, wyrokiem z dnia 22 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/G1 723/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]. Działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i lit. b, art. 41 ust. 1 i ust. 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w trybie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2, w związku z art. 105 § 1 Kpa, po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] uchylił decyzje: 1) z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 marca 2010 r., 2) z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 10 marca 2010 r., 3) z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] o przyznaniu prawa do stypendium od dnia 10 maja 2010 r., 4) z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] o utracie prawa do stypendium z dniem 15 maja 2010 r., 5) z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 26 maja 2010 r., a następnie: 1) orzekł o odmowie: a) uznania za osobę bezrobotną z dniem 10 marca 2010 r., b) przyznania prawa do stypendium z dniem 10 maja 2010 r., 2) umorzył postępowanie w sprawie: a) odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 10 marca 2010 r., b) utraty prawa do stypendium z dniem 15 maja 2010 r., c) utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 26 maja 2010 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania od wyżej wymienionej decyzji, decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy wyżej wymienioną decyzję Prezydenta Miasta K. W dniu 10 października 2013 r. A. A. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. Zainteresowany jako podstawę wniosku podał art. 145 § 1 pkt 7 Kpa. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Wojewoda [...] wszczął postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] utrzymaną w mocy przez decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 z późn. zm.) odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. Na powyższe rozstrzygnięcie strona złożyła w ustawowym terminie odwołanie do ministra właściwego do spraw pracy. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją Wojewody Ś. z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] oraz decyzja Prezydent Miasta K. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] wydane zostały, po powzięciu przez Prezydenta Miasta K. informacji mającej wpływ na posiadanie przez A. A. statusu osoby bezrobotnej. W dniach 4 i 31 maja 2011 r. A. A. przedłożył bowiem w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. dokumenty w postaci świadectwa pracy wystawionego przez [...] w J. z dnia 15 kwietnia 2011 r. oraz postanowienie Sądu Rejonowego w J. z dnia 11 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV P 116/10. Z powyższych dokumentów wynikało, że w okresie od 6 stycznia 2010 r. do 28 stycznia 2011 r. A. A. świadczył pracę. Nie był zatem bezrobotnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 z późn. zm.). W związku z powyższym, działając m.in. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. decyzjami z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] oraz z dnia [...] września 2013r. nr [...] Prezydent Miasta K. słusznie uchylił wydane przez siebie decyzje, oparte na założeniu, że skarżącemu przysługiwał status bezrobotnego. Wobec powyższych okoliczności, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. A. domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszeniu przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1.art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a w zw. z art. 134 p.p.s.a polegające na oddaleniu skargi zamiast stwierdzeniu nieważności decyzji I i II instancji w całości z uwagi na art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. w związku z rażącym naruszeniem przez organy I i II instancji przepisów art. 7, 9 art. 61 § 1 k.p.a., art. 63 § 2 k.p.a. i art. 157 § 2 k.p.a. polegającym na nieustaleniu przez organ orzekający rzeczywistego żądania wnioskodawcy podczas gdy intencją skarżącego było wycofanie z obiegu przedmiotowych decyzji, w tym decyzji z [...] listopada 2011 r. w związku z rażącym naruszeniem prawa polegającym na wydaniu nowych decyzji z rażącym naruszeniem prawa, m.in polegającym na naruszeniu: a) art. 7, art. 77 § 1 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a polegającym na: - zaniechaniu całościowego wyjaśnienia sprawy, naruszając słuszny interes Skarżącego, bez zebrania i rozpatrzenia całości materiału sprawy i przez to ustalenie nieprawidłowego okresu faktycznego świadczenia pracy po dniu 12/01/2011 r. tj. po dniu złożenia wniosku o rejestrację w sytuacji gdy dostarczone w dniu 4 maja 2011 świadectwo pracy nie mogło być jedynym i wystarczającym dowodem na istotną zmianę okoliczności faktycznych jeśli stanowiło ono jedynie konsekwencję następczych, dobrowolnych, dwustronnych, oświadczeń woli pracodawcy i pracownika (ugoda) będących wynikiem postępowania sądowego przed sądem pracy bez przeprowadzania postępowania dowodowego; - pominięciu części materiału dowodowego w postaci materiału przedstawianego przez skarżącego w postaci decyzji i wyroków załączonych do pisma skarżącego z 5 maja 2014, materiału załączonego do skargi z dnia 23/03/2014 r. (decyzje) w tym decyzji Wojewody [...] z [...]/07/2011 wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. zawierającej korzystną dla skarżącego interpretację okoliczności sprawy; a także materiału dotyczącego postępowania wyjaśniającego w tym: pisma Powiatowego Urzędu Pracy z 28/12/2010 ([...]), pisma Powiatowego Urzędu Pracy z [...]/01/.2012 r., ([...]) Pisma Powiatowego Urzędu Pracy z [...]/11/2011 r. ([...]), pisma Powiatowego Urzędu Pracy z [...]/01/2012 r. ([...]) - zaniechaniu wyjaśnienia i rozpatrzenia okoliczności faktycznego złożenia świadectwa pracy w tj. 4 maja 2011 r. jako przesłanki ustalenia daty rejestracji skarżącego i jego statusu bezrobotnego tak aby Skarżący nie utracił prawa do emerytury i zasiłku, tj z zachowaniem jego słusznego interesu, na podstawie wszelkich dowodów. - niedostatecznym wyjaśnieniu sprawy w zakresie ustalenia faktycznego okresu wykonywania pracy istotnego dla ustalenia statusu bezrobotnego, zaniechania rozważań dot. fikcyjności zatrudnienia i tym samym wyjaśnienia skarżącemu różnic interpretacyjnych i możliwych odmiennych skutków prawnych związanych dotyczących statusu prawnego Skarżącego jako bezrobotnego i przysługujących mu uprawnień i tym samym pozostawienie Skarżącego w przekonaniu, że jego słuszny interes został naruszony, a materiał w sprawie nie został należycie zebrany i rozpatrzony b) art. 8, 9, 10, k.p.a. poprzez zaniechanie należytego i wyczerpującego informowania Skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków Skarżącego w toczącym się przez organami postępowaniu, a także poprzez zlekceważenie słusznego interesu Skarżącego i narażenie go tym samym na szkodę z powodu nieznajomości prawa polegającą na utracie prawa do zasiłku i nieuwzględnienia okresu zatrudnienia do świadczeń związanych z zasiłkiem i emeryturą co (pkt (a) i (b)) w konsekwencji stanowiło rażące naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 43, art. 71 ust 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i pozbawienie Skarżącego prawa do zasiłku uprawnień emerytalnych (błędne zastosowanie definicji bezrobotnego, zatrudnienia, oraz zasad przyznawania zasiłku do bezrobotnych) 2. art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a polegające na oddaleniu skargi zamiast stwierdzeniu nieważności decyzji I i II instancji w całości w związku z rażącym naruszeniem przez organy I i II instancji przepisów 15 k.p.a. i 138 § 2 k.p.a. polegającym na wydaniu decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. bez uwzględnienia okoliczności wskazanych przez organ wydający decyzję kasacyjna w dniu [...] lipca 2011 r. poprzez zaniechanie należytego wyjaśnienia okoliczności będących podstawą odmówienia Skarżącemu statusu bezrobotnego i przyznania mu prawa do zasiłku, zaniechanie należytego ustalenia okresów zatrudnienia i okresów za który należny jest zasiłek; 3. art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a polegające na oddaleniu skargi zamiast stwierdzeniu nieważności decyzji I i II instancji w całości w związku z rażącym naruszeniem przez organy I i II instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. polegające na uznaniu, że świadectwo pracy dostarczone w dniu 4 maja 2011 r. stanowi nową okoliczność faktyczną (a nie tylko nową okoliczność prawną istniejącą w dniu rejestracji 12 stycznia 2011 r. co spowodowało, że w ramach ponownego rozpatrywania wniosku o wznowienie decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. uznano, że nie zaszły nowe okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i przez to uznano, że nie zachodzą przesłanki wznowieniowe związane z nowymi okolicznościami, podczas gdy prawidłowe zastosowanie przepisów o wznowieniu postępowania powinno prowadzić do uchylenia decyzji z [...] listopada 2011 r. i ponownym rozpatrzeniu sprawy z uwzględnieniem prawidłowej wykładni przesłanek wznowieniowych. 4. art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a stanowiące nienależyte wykonanie obowiązku kontroli decyzji I i II instancji m.in. poprzez zaniechanie należytego zbadania i wyjaśnienia skarżącemu w związku z jego odwołaniem i podnoszonymi zarzutami dot. naruszania przepisów postępowania administracyjnego (opisane powyżej naruszenia 7,77, 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 6,7,9,10 k.p.a., nierozpoznania istoty sprawy), a także nie rozpoznanie zarzutów sformułowanych w skardze dotyczących pozbawienia skardze uprawnień emerytalnych "bezprawnego odjęcia mu praw nabytych tj. 6 miesięcy zatrudnienia do emerytury, po przedstawieniu świadectwa pracy nazwanego "fikcją prawną", a także przyznania mu prawa do zasiłku, zaniechanie przedstawienia, w świetle postępowania toczącego się w trybie wznowieniowym lecz z odniesieniem się do stawianych zarzutów, z uwzględnieniem całości materiału w sprawie, w oparciu o prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący i spójny, sytuacji prawnej skarżącego związanej z okresem zaliczanym do emerytury, prawem do zasiłku i w konsekwencji zaniechanie rozpatrzenia istoty sprawy, szczególnie w świetle wydanej w dniu [...] lipca 2011 r. decyzji kasacyjnej, w której dokonano całkowicie odrębnej interpretacji prawnej wynikającej z faktu zawarcia ugody z pracodawcą a przede wszystkim, w której w trybie art. 138 § 2 k.p.a udzielono wiążących wskazań jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy dalszym rozpatrywaniu sprawy. zaniechanie ustalenia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji objętych postępowaniem wznowieniowym w związku z podnoszonymi zarzutami Skarżącego. 5. art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a w zw. z 145 § 1 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi a w konsekwencji odmowie uchylenia decyzji organów administracji obu instancji skutkujących utrzymaniem w mocy decyzji wydanych na skutek rozpoznania sprawy w postępowaniu wznowieniowym pomimo zaistnienia przesłanek wznowieniowych, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a. dających podstawę do uchylenia decyzji, pomimo tego, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję a także pomimo tego, że zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji. 6. art. 1 § 1 i 2 w zw. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw z art. 106 § 3 p.p.s.a poprzez zaniechanie rozpatrzenia dowodów z urzędu i na wniosek strony, wymienionych w punktach wyżej skutkiem czego Sąd nie orzekł o istocie sprawy i nie rozpatrzył zarzutów skarżącego w całości i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. podczas gdy rozpatrzenie materiałów zgromadzonych w sprawie powinno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem decyzji I i II instancji. 7. art. 1 § 1 i 2 zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. polegający na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi pomimo tego, że Sąd nie rozpatrzył dlaczego przy decyzjach wstecznych, po przedłożeniu świadectwa pracy w dniu 4 maja 2011 r. nie została wydana Skarżącemu decyzja z urzędu dotycząca okresu uznania zatrudnienia ze świadectwa pracy z prawem do zasiłku i okresem zaliczanym do emerytury. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie opierała się na usprawiedliwionych podstawach. Odniesienie się do powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów wymaga pewnego usystematyzowania występujących w sprawie problemów. Przede wszystkim podkreślić należy, że zaskarżoną do sądu I instancji wydano w trybie wznowieniowym, zainicjowanym jednoznacznym wnioskiem skarżącego, który powoływał się wprost na przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. (w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2). We wniosku tym skarżący wskazywał jako podstawę żądania wznowienia - wydanie przez organ I instancji decyzji z [...] września 2013r. Wobec tak sformułowanego żądania, organy administracji nie miały żadnych podstaw, by wniosek skarżącego traktować wbrew jego jednoznacznej treści jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Wniosek ten nie zawierał także twierdzeń, które mogłyby wskazywać na to, że ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotknięta jest jakąkolwiek wadą, mogącą skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Zatem pozbawiony podstaw jest cały kompleks zarzutów skargi kasacyjnej, które opierają się na twierdzeniu, jakoby organy administracji powinny rozpoznać żądanie skarżącego jako wniosek o stwierdzenie nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i łączą inne zarzuty z tym właśnie przepisem. Wobec tego, że postępowanie toczyło się zgodnie z jednoznacznym żądaniem skarżącego zgłoszonym w trybie wznowieniowym, nie wymagały merytorycznej oceny te zarzuty określone w skardze kasacyjnej, które mogłyby ewentualnie mieć znaczenie, gdyby przedmiotem sprawy była nieważność decyzji. Podkreślenia wymaga również, że art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. dotyczące sposobu wykonywania kontroli przez sądy administracyjne mogą służyć jako podstawy kasacyjne w sytuacjach, w których organy administracji nie dokonują kontroli zaskarżonego aktu lub dokonują tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem. Taka sytuacja w niniejszej sprawie oczywiście nie miała miejsca i powoływanie powyższych przepisów w ramach kolejnych zarzutów kasacyjnych nie mogło przynieść stronie skarżącej zamierzonego skutku. Sąd I instancji nie naruszył także art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten zawiera regulację dotyczącą wymogów, jakim powinno czynić zadość uzasadnienie wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu jest usprawiedliwiony wówczas, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz red. R. Hauser, M. Wierzbowski. Warszawa 2015 str. 680). Uzasadnienie wyroku sądu I instancji w niniejszej sprawie zawiera wszystkie wymagane art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, a zwłaszcza szczegółowe przedstawienie stanu faktycznego, wskazując dowody na podstawie których ten stan faktyczny został ustalony i oceniając wartość tych dowodów. Polemika z oceną stanu faktycznego i oceną prawną zawartą w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może być podjęta w oparciu o powołującą się na ten przepis podstawę kasacyjną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 k.p.a. ). Przez zagadnienie wstępne, do którego ustawodawca odwołał się w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. należy rozumieć taką kwestię prawną, która sama w sobie może być przedmiotem odrębnego postępowania. Zatem możliwe jest wznowienie na wymienionej podstawie postępowania zakończonego decyzją, której wydanie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, a organ rozpatrujący sprawę, z uwagi na szczególne okoliczności określone w art. 100§2 k.p.a. rozstrzygnął zagadnienie wstępne we własnym zakresie. Skarżący domagał się wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2011r. z uwagi na to, że jego zdaniem kolejna decyzja wydana przez organ I instancji w dniu [...] września 2013r. rozstrzygała w istocie odmiennie kwestię zasadniczą z punktu widzenia jego statusu bezrobotnego, związaną z oceną dokumentów w postaci świadectwa pracy wystawionego przez [...] w J. z dnia 15 kwietnia 2011 r. oraz postanowienia Sądu Rejonowego w J. z dnia 11 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV P 116/10. Zdaniem skarżącego kwestia rozstrzygnięta decyzją z [...] kwietnia 2011r. miała charakter zagadnienia wstępnego. Argument ten nie jest jednak trafny. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że w sprawie nie miała miejsca sytuacja, o której mowa w art. 100 § 2 k.p.a. – wymienionym w ramach przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Przepis ten przewiduje bowiem, że organ może zaniechać zawieszenia postępowania w celu rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej, gdyby mogło to spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla interesu społecznego. Zatem tylko, gdyby zachodziła potrzeba zajęcia stanowiska co do zagadnienia wstępnego przez inny niż organ niż Prezydent Miasta K., możliwe byłoby rozważanie określonej wyżej podstawy wznowieniowej. Decyzję z dnia [...] września 2013r. wydał Prezydent Miasta K., podobnie jak decyzję z dnia [...] listopada 2011r. Obie te decyzje zresztą przypisują identyczne prawne znaczenie postanowieniu Sądu Rejonowego w J. i świadectwu pracy wystawionemu przez [...] w J. z dnia 15 kwietnia 2011r. Mianowicie w obu tych decyzjach przyjmuje się, że z dokumentów tych wynika zatrudnienie skarżącego w okresie 6 stycznia 2010r. – 28 stycznia 2011r. W decyzji z [...] września 2013r. użyto jedynie mogącego mylić sformułowania "urząd nie znalazł podstaw do uznania tzw. fikcji Pana zatrudnienia w firmie [...]". W kontekście całego wywodu uzasadnienia decyzji i treści jej rozstrzygnięcia nie budzi jednak wątpliwości to, że sformułowanie to oznacza, że organ nie znajduje uzasadnienia dla przyjęcia, że zatrudnienie skarżącego w okresie objętym świadectwem pracy było fikcyjne (nie mające skutków prawnych). Skoro tak, to w obu decyzjach słusznie przyjęto, że fakt potwierdzonego formalnie zatrudnienia skarżącego w określonym świadectwem pracy okresie wykluczał korzystanie przez niego w tym czasie ze statusu bezrobotnego, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Status bezrobotnego przysługuje bowiem osobie niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.). Także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły zostać uznane za usprawiedliwione. W szczególności nie sposób dopatrzeć się zaniechania przez sąd przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia, co miałoby zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną naruszać art.106 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji orzekł zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. na podstawie akt sprawy. Strona skarżąca nie składała żadnych wniosków dowodowych. Składane przez skarżącego dokumenty zostały dołączone do akt sprawy i stanowiły element materiału służącemu sądowi przy orzekaniu. Zatem zarzut dotyczący zaniechania przeprowadzenia przez sąd dowodów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. był całkowicie bezzasadny. Trudno odnieść się do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. przez "oddalenie zamiast uwzględnienia skargi pomimo tego, że Sąd nie rozpatrzył dlaczego przy decyzjach wstecznych, po przedłożeniu świadectwa pracy w dniu 4 maja 2011 r. nie została wydana skarżącemu decyzja z urzędu dotycząca okresu uznania zatrudnienia ze świadectwa pracy z prawem do zasiłku i okresem zaliczanym do emerytury". Ten wyjątkowo niejasny zarzut wydaje się dotyczyć tego, że organ administracji ograniczył się do uchylenia swych decyzji wydanych wówczas, gdy wynikający ze świadectwa pracy fakt zatrudnienia skarżącego nie był w ogóle organowi znany. Takie granice sprawy wyznaczała jednak sama zasada postępowania wznowieniowego. Jeśli organ administracji uzyskał wiedzę o zatrudnieniu skarżącego w dacie rejestracji jako bezrobotnego, to zobowiązany był oczywiście odmówić uznania statusu bezrobotnego i wszelkich związanych z tym statusem świadczeń. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, oddalił ją na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Stosownie, bowiem do regulacji zawartych w art. 258 – 260 p.p.s.a. o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu z tytułu pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym orzeka w odrębnym postępowaniu przed sądem pierwszej instancji referendarz sądowy (art.258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), a w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd.