II FZ 201/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. A.-M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 949/14 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. A.-M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 7 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z 14 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 949/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną A. A.-M. od wyroku tego sądu z 7 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 949/14. W uzasadnieniu postanowienia sąd administracyjny pierwszej instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia przewodniczącego wydziału z dnia 23 października 2015 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie bądź złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Sąd powołał się na pismo Poczty Polskiej z 30 grudnia 2015 r., z którego wynikało, że przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona w dniu 2 listopada 2015 r., a odbiór przesyłki pokwitował pełnomocnik Skarżącej. WSA w Lublinie uznał, że brak formalny skargi kasacyjnej nie został uzupełniony w zakreślonym terminie, w związku z czym skargę kasacyjną odrzucił na podstawie art. 178 w zw. z art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła błędne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy, tj. przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej wezwania do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy, dlatego podlega uwzględnieniu. W rozpoznawanej sprawie wniesiona przez Skarżącą skarga kasacyjna dotknięta była brakiem, o którym mowa w art. 176 § 2 P.p.s.a., tj. nie zawierała wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie bądź oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Wskazane uchybienie wniesionego pisma procesowego podlegało uzupełnieniu, w związku z czym przewodniczący wydziału zarządził wezwanie pełnomocnika Skarżącej do sformułowania stosownego wniosku w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej (por. art. 178 P.p.s.a.). Podkreślić należy, że wskazane w art. 178 P.p.s.a. rozstrzygnięcie powinno zostać wydane przez sąd m.in. w sytuacji, gdy strona (jej pełnomocnik) nie uzupełni wskazanych w żądaniu braków w zakreślonym terminie. Postanowienie takie można jednak wydać jedynie w sytuacji, gdy nie ma wątpliwości co do skuteczności doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków pisma. W rozpoznawanej sprawie okoliczności doręczenia wezwania budzą uzasadnione wątpliwości. Po pierwsze, do sądu administracyjnego pierwszej instancji (nadawcy przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej) nie dotarło zwrotne potwierdzenie jej odbioru, w związku z czym wszczęto postępowanie reklamacyjne. Z pisma Poczty Polskiej S.A. z 30 grudnia 2015 r. wynika, że reklamacja została uznana za nieuzasadnioną. Jak wskazano w tym piśmie: "Reklamowana przesyłka została doręczona w dniu 2 listopada 2015 r. [...] Odbiór przesyłki pokwitował Jan Kokot. W załączeniu przekazujemy duplikat potwierdzenia odbioru"( karta nr 121 – akt sprawy). Wskazane pismo oraz załączony do niego duplikat potwierdzenia odbioru, nie stanowią – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - wystarczającego dowodu, pozwalającego stwierdzić w sposób niebudzący uzasadnionych wątpliwości, że pełnomocnik Skarżącej rzeczywiście odebrał przesyłkę we wskazanym przez Pocztę Polską dniu. Brak jest w aktach sprawy oryginału zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki lub innego dokumentu, zawierającego podpis adresata. Samo oświadczenie operatora pocztowego, że przesyłkę doręczono, nie poparte stosownymi dowodami, nie może stanowić jedynej podstawy ustaleń faktycznych, skutkujących w efekcie zamknięciem stronie drogi do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny drugiej instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały udowodnione okoliczności faktyczne, dające podstawę do zastosowania przez sąd administracyjny pierwszej instancji rygoru określonego w art. 178 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na postawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.