II SA/Wa 839/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2014 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] cofającą Z. K. pozwolenie na broń palną sportową. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż organ I instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. cofnął Z. K. pozwolenie na broń palną sportową w związku z ustaniem okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę do wydania pozwolenia na broń. Wymieniony nie dostarczył bowiem do organu dokumentów potwierdzających posiadanie odpowiednich kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji oraz nie dysponuje licencją Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (dalej jako PZSS) uprawniającą do udziału w sporcie strzeleckim. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik strony podniósł zarzuty jej wydania z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 1, 10 ust. 3 pkt 3, 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji i § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz. U. Nr 19, poz. 241), a także prawa procesowego, tj. art. 6, 7, 75 § 1, 77 § 1, 107 § 1 i 155 k.p.a. Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, jako oczywiście bezprzedmiotowego, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji. Pełnomocnik strony podniósł, iż jego mocodawca uzyskał pozwolenie na broń w 1996 r., po zdaniu stosownych egzaminów przed organami Policji i w związku z zaistnieniem okoliczności faktycznych uzasadniających uzyskanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Obecnie jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i czynnie uprawia strzelectwo sportowe (według regulaminów i zasad określonych przez [...] Towarzystwo Strzeleckie [...]), co potwierdza dokumentacja stowarzyszenia, a więc spełnia wymogi wynikające z treści art. 10 ustawy o broni i amunicji, bowiem ustawa ta nigdy nie nakładała obowiązku uzyskania licencji PZSS, a przepisy art. 10 odnoszą się do osób dopiero ubiegających się o wydanie pozwolenia na broń, a nie weryfikacji osób już to pozwolenie posiadających. Uznając zarzuty odwołania za bezzasadne, Komendant Główny Policji rozstrzygnięciem z dnia [...] marca 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w świetle art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności, które stanowiły podstawę do jego wydania. Pozwolenie na broń palną sportową było i jest wydawane w celu uprawniania strzelectwa sportowego (a więc zawodniczo, nie rekreacyjnie) i w tym właśnie celu Z. K. je otrzymał (art. 1 ust. 1 ustawy z 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych). Uprawianie strzelectwa w formie rekreacyjnej może się natomiast odbywać z użyciem broni stanowiącej własność klubu strzeleckiego lub strzelnicy (art. 29 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 11 pkt 2 ustawy o broni i amunicji). Organ odwoławczy zasygnalizował, iż warunki uprawiania sportu strzeleckiego (zawodniczo) uległy na przestrzeni lat zmianom, które ustawodawca uznał za zasadne. Obecnie uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania patentu, o czym jest mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji (wprowadzonym art. 65 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie - Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.), a do uprawniania strzelectwa sportowego niezbędna jest ponadto licencja właściwego polskiego związku sportowego. Na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie PZSS ma wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez Związek. Zatem to nie organy Policji "faworyzują", lecz określone uprawnienia Związek ten otrzymał od ustawodawcy, którego regulacjom podlegają także organy Policji. W sytuacji więc, gdy nastąpiła zmiana regulacji prawnych odnośnie sposobu uzyskiwania licencji związku sportowego i ich ważności, te nowe uregulowania należy odnosić do uprawnień wcześniej nabytych, tj. wcześniejsze uprawnienia należy badać przez pryzmat aktualnych regulacji prawnych. Stanowisko takie potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych wydane na gruncie znowelizowanych przepisów ustawy o broni i amunicji (przykładowo wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2177/12 – publik. orzeczenia.nsa.gov.pI). Zadaniem organów Policji, dla zachowania nabytego przez stronę prawa - pozwolenia na broń "sportową" - niezbędne było udokumentowanie, iż posiada ona odpowiednie kwalifikacje sportowe, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji oraz przedstawienie przez nią aktualnej (ważnej) licencji właściwego polskiego związku sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego, która potwierdzałaby, iż w jej przypadku nadal zachodzą ważne przyczyny posiadania broni. Jeszcze przed wszczęciem postępowania organ I instancji występował do strony i jej pełnomocnika o przedstawienie wymaganych dokumentów informując w nich także, iż nieprzesłanie wymaganych dokumentów może skutkować wszczęciem postępowania o cofnięcie jej pozwolenia na broń do celów sportowych. Ostatecznie dokumentów takich strona nie przedstawiła. Bezsporne jest zatem, iż Z. K. aktualnie nie posiada nawet kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów strzeleckich, czego nie zmienia zdawany w 1996 r. egzamin, bowiem przepis art. 10b ustawy o broni i amunicji jest jednoznaczny, a ponadto nie posiada aktualnej licencji właściwego polskiego związku sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego, do czego przyznawano i przyznaje się prywatną broń. Są to zatem okoliczności dające podstawę do stwierdzenia, że w przypadku wymienionego ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do przyznania mu pozwolenia na broń do celów sportowych, choć on sam — jak również jego pełnomocnik — się z tym wnioskiem nie zgadza. Uprawia on — jak podnosi jego pełnomocnik — czynnie sport strzelecki (choć nie posiada obecnie do tego kwalifikacji, skoro nie dysponuje ważnym patentem strzeleckim), ale nie jest to strzelectwo sportowe w ramach PZSS, mające charakter współzawodnictwa sportowego, lecz poza jego strukturami, a więc o charakterze rekreacyjnym. Takie zaś uprawianie sportu strzeleckiego może odbywać się z użyciem broni klubowej, a więc posiadanej na podstawie art. 29 ust. pkt 4 ustawy o broni i amunicji, bowiem przepis ten nie został uchylony. Strzelectwo organizowane w ramach PZSS ma charakter współzawodnictwa sportowego, którego reguły określone są m. in. w regulaminach przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych, licencji uprawniających kluby do udziału we współzawodnictwie w sporcie strzeleckim, regulaminach zawodów, itp. Tylko uprawianie takiego strzelectwa — wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji — stanowi ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych. W przepisie tym ustawodawca wskazał bowiem wprost jako ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych posiadanie licencji właściwego polskiego związku sportowego. Gdyby natomiast przyjąć sposób rozumowania pełnomocnika strony, należałoby dojść do wniosku, że ustawodawca stworzył dwie grupy osób mogących posiadać broń "sportową" — bez obowiązku uzyskania licencji zawodniczej oraz z takim właśnie obowiązkiem, w zależności od tego kiedy dana osoba uzyskała pozwolenie, co nie wydaje się właściwym wnioskiem. Oznaczałoby to bowiem, że wskazane wyżej poszczególne zmiany przepisów prawa dotyczące uprawiania sportu, w tym strzeleckiego, nie obejmują osób, które rozpoczęły jego uprawianie przed uchwaleniem tych zmian. Ustawodawca regulacji takich jednak nie wprowadził. Przeciwnie, zachowując mocą art. 52 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji ważność "starych pozwoleń, poddał ich posiadaczy nowym rozwiązaniom prawnym, także obowiązkom. Należy to odnieść również do kolejnych zmian przepisów prawa regulujących dysponowanie bronią do celów sportowych. Ponieważ strona bronią do tych celów dysponować już nie może, bowiem nie spełnia wymogów określonych przez ustawodawcę (brak licencji zawodniczej, a nawet patentu strzeleckiego) wnioskować należy, iż ustały okoliczności faktyczne, które zdecydowały o przyznaniu jej pozwolenia na broń sportową, a więc przeznaczoną do tych celów. A skoro nie może, a nawet nie zamierza podjąć działań, by ten stan zmienić, w interesie społecznym nie leży zachowanie stronie tego pozwolenia, bowiem racją tego interesu jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z potrzeb uzasadnionych celem, do którego broń ma być używana, nawet jeśli ze strony Z. K. nie istnieje żadne zagrożenie z tytułu posiadania broni dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niewątpliwie niecelowym jednak byłoby pozostawienie mu prawa do broni w sytuacji, gdy nie może jej używać do celu, w jakim uzyskał na nią pozwolenie - nie byłoby to korzystne z punktu widzenia pewności obrotu prawnego oraz celowości istniejącej reglamentacji administracyjnej dotyczącej dostępu do broni. Komendant Główny Policji stwierdził nadto, iż organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z regułami określonymi w art. 6, 7, 75 § 1, 77 § 1 k.p.a., jego decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a., a przepis art. 155 k.p.a., dotyczący trybu nadzwyczajnego, nie miał w sprawie zastosowania. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Z. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut naruszenia art. 1, art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Nadto § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz. U. Nr 19, poz. 241). Zarzucił również naruszenie art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i art. 155 k.p.a. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, iż skarżący w przeszłości zdał przed organami policji egzamin, którego wynik potwierdziły posiadane przez niego kwalifikacje sportowe. Podkreślił, że aktualny stan prawny zezwala organom Policji na przeprowadzenie takiego egzaminu, na taką formę potwierdzenia posiadanych kwalifikacji, w oparciu o powołane rozporządzenie z dnia 20 marca 2000 r. Wskazał też, że skarżący jest członkiem sportowego klubu strzeleckiego [...] i czynnie uprawia strzelectwo sportowe według reguł umownych obwiązujących w tym stowarzyszeniu. Pełnomocnik strony zakwestionował też wartość licencji z uwagi na to, że można ją uzyskać bez egzaminu po uiszczeniu stosownych opłat. Stwierdził, że art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni, ustanawiający potwierdzenia kwalifikacji strzeleckich, dotyczy osób ubiegających się o pozwolenie na posiadanie broni. Tymczasem skarżący, zdał wymagany egzamin, legalnie posiada broń sportową, jest członkiem zrzeszonym w sportowym klubie strzeleckim i czynie uprawia sport strzelecki w tym klubie, a więc legitymuje się ważną przyczyną dalszego posiadania broni sportowej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności. Skarga, analizowana w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd, podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Powyższy przepis daje możliwość organowi Policji, działającemu w ramach uznania administracyjnego, cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku ustania okoliczności stanowiących podstawę wydania pozwolenia. Uznaniowy charakter decyzji nakłada równocześnie na organ obowiązek wyczerpującego uzasadnienia swojego stanowiska. W niniejszej sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Skarżący otrzymał pozwolenie na broń palną sportową, w celu uprawiania strzelectwa sportowego, w 1996 r. po zdaniu stosownych egzaminów przed organami Policji. Przyczyną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową, wydanego w celu uprawiania strzelectwa sportowego, stał się brak licencji PZSS uniemożliwiający uprawianie sportu strzeleckiego w formach zakreślonych przepisami prawa. Wskazać należy, że materia pozwoleń na posiadanie broni sportowej została uregulowana w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z brzmieniem tych przepisów, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zaś za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego (dla pozwolenia na broń do celów sportowych). W świetle art. 10b powołanej ustawy, uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Tak więc warunkiem niezbędnym do uprawiania strzelectwa sportowego jest posiadanie aktualnego patentu strzeleckiego oraz licencji PZSS. Tymczasem, co w sprawie nie jest kwestionowane, skarżący nie legitymuje się ani licencją, ani patentem. Kwestią zaś oczywistą i niewymagającą dowodzenia jest to, że w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 3 cytowanej ustawy, mowa jest o aktualnej licencji związku sportowego, jaką winna legitymować się osobą posiadająca pozwolenie na broń palną do celów sportowych. Skarżący takiej licencji niewątpliwie nie posiada. Oznacza to, iż skarżący, pomimo iż spełnia inne przesłanki, również konieczne do posiadania pozwolenia na broń sportową, nie legitymując się aktualną licencją uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, przestał spełniać wymogi niezbędne do zachowania pozwolenia na broń palną sportową, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W tym miejscu odnieść się należy do zapisu art. 52 powołanej ustawy, zgodnie z którym zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Stwierdzić należy, że zapis ten oznacza, iż ustawodawca zagwarantował osobom, które uzyskały takie pozwolenia, na podstawie przepisów uprzednio obowiązujących, prawo do legalnego posługiwania się posiadaną bronią, nabytą na podstawie tego pozwolenia. Należy jednak wyjaśnić, iż gwarancja ta nie oznacza, iż osoby te nie są związane regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy. Uznanie, że posiadaczy "starych" pozwoleń nie dotyczy powyższy obowiązek, prowadziłoby w efekcie do nieograniczonego w czasie stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą i byłoby sprzeczne z celem nowej ustawy, która charakteryzuje się zaostrzonymi wymaganiami do uzyskania pozwoleń na broń. Celem bardziej rygorystycznych przepisów jest zwiększenie kontroli nad posiadaną bronią (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1086/06, publ. LEX nr 298189). Wskazać należy, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela wyrażony w powołanym wyżej wyroku pogląd. Dlatego za trafne należy uznać stwierdzenie organu, iż w sytuacji, gdy nastąpiła zmiana regulacji prawnych, odnośnie sposobu uzyskiwania licencji zawodniczych i ich ważności, te nowe uregulowania należy również odnosić do uprawnień nabytych wcześniej. Wcześniejsze uprawnienia należy więc badać przez pryzmat aktualnych regulacji prawnych. Skoro zatem, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, wymagane są stosowne dokumenty, potwierdzające fakt uprawiania sportu strzeleckiego, to obowiązkowi przedstawienia tych dokumentów podlega również osoba posiadająca pozwolenie na broń, wydane na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy. Niedopełnienie zaś tego obowiązku może skutkować, również dla tych osób, uznaniem organu, iż ustały okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń dla celów sportowych. W rozpoznawanej sprawie skarżący, pomimo sygnalizacji dokonanej przez organ Policji, nie przedstawił wymaganego dokumentu (licencji PZSS). Racjonalny ustawodawca, zachowując (art. 52 nowej ustawy) ważność dotychczasowych pozwoleń na broń (uzyskanych na podstawie dotychczasowych przepisów), objął je zarazem wynikającymi z tej ustawy obowiązkami. Nowelizacja ustawy o broni i amunicji, która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r. uzależniła uprawianie sportów o charakterze strzeleckim od posiadania odpowiednich kwalifikacji, potwierdzonych stosownym dokumentem, wydanym po przeprowadzeniu przez PZSS egzaminu, od przestrzegania obowiązujących w tym sporcie zasad bezpieczeństwa (art. 10b ust. 1 ustawy), a ponadto od uzyskania licencji zawodnika, wydanej przez ten związek. Dotyczy to wszystkich posiadaczy pozwoleń na broń do celów sportowych, niezależnie od tego, od kiedy je posiadają i nie ma to żadnego związku z terminowością pozwoleń i prawami nabytymi. Zgodnie z art. 9 ust. 6 ustawy, pozwolenia na broń, zatem także pozwolenia wydane przed jej wejściem w życie, są bezterminowe. W pełni zgodzić należy się z organem, że chcąc dalej realizować cel, tj. strzelanie w ramach współzawodnictwa sportowego (dla celów którego strona uzyskała pozwolenie) winna się ona legitymować dokumentami potwierdzającymi, iż ma kwalifikacje niezbędne do uprawiania strzelectwa sportowego (tj. patent, o którym mowa w art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji), a także bierze udział we współzawodnictwie sportowym (potwierdza to aktualna licencja PZSS). W dacie kiedy skarżący uzyskał pozwolenie na broń palną sportową, w ogóle nie obowiązywały patenty strzeleckie, a wydane później - zgodnie z przepisami art. 5 nieobowiązującej już ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej (Dz. U. Nr 85, poz. 726 ze zm.) - zachowywały ważność do czasu ich wygaśnięcia, ale nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2005 r. Zgodnie zaś z art. 78 również nieobowiązującej już ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.), z dniem 31 grudnia 2006 r. utraciły ważność licencje wydane na podstawie ustawy o kulturze fizycznej. Tym samym więc, nawet gdyby skarżący posiadał wydany w 2006 r. patent, czy licencję, dokument utracił ważność w dniu 31 grudnia 2006 r. Podkreślić należy, iż licencja strzelecka potwierdza, że dana osoba faktycznie uprawia strzelectwo w ramach rywalizacji sportowej, organizowanej przez PZSS, a nie tylko rekreacyjnie strzela z broni w ramach okazjonalnych spotkań towarzyskich, czy podczas lokalnych imprez kulturalnych. Uzyskanie licencji wymaga bowiem spełnienia określonych warunków, w tym uczestnictwa w ciągu roku w minimalnej, wskazanej przez PZSS, liczbie zawodów sportowych. Dlatego też jej brak oznacza, że posiadacz broni sportowej nie spełnia warunków, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustaw o broni i amunicji. Powyższe w pełni uzasadnia wydaną przez organy Policji decyzji w oparciu o przepis prawa, o którym mowa w art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Prawidłowo organ uznał, iż skarżący powinien legitymować się dokumentami potwierdzającymi, iż nadal uprawia zawodniczo strzelectwo sportowe, albowiem sama przynależność do stowarzyszenia sportowego nie może zostać uznana za wystarczającą. Zarzut naruszenia przez organy Policji przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 k.p.a., Sąd uznał za chybiony, bowiem organy Policji w przedmiotowej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy oraz dokonały wnikliwej oceny wszystkich zgromadzonych w ten sposób dowodów, w granicach swobodnej oceny dowodów. Zaś ostatni z powołanych przepisów, jak słusznie wskazał Komendant Główny Policji, dotyczy trybu nadzwyczajnego, który nie stanowił podstawy kwestionowanego rozstrzygnięcia, jak też nie mógł być w sprawie stosowany. Podkreślić również trzeba, że wskazana ocena materiału dowodowego znalazła swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. Trafnie więc organ uznał, że ustały okoliczności, które stanowiły podstawę przyznania skarżącemu prawa do posiadania broni palnej sportowej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 i art. 138 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.