I OSK 648/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1271/14 w sprawie ze skargi K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) postanawia sprostować w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1271/14 oczywistą omyłkę w ten sposób, że w miejsce daty postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie: "[...] maja 2015 r." wpisać datę: "[...] maja 2014 r."; 2) oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1271/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K. Ś., uchylił w pkt I, w trybie art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", wyrok tego Sądu z dnia 23 czerwca 2015 r. Jednocześnie, w pkt II Sąd oddalił skargę K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta Krakowa odmówił przyznania K. Ś. zasiłku celowego na zakup zasilacza do komputera. Decyzja ta została skutecznie doręczona stronie w dniu 23 lipca 2013 r. Od powyższej decyzji K. Ś. złożył odwołanie w dniu 7 lutego 2014 r. i jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie wskazując przyczyn uchybienia terminowi. W związku z powyższym w dniu 27 marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wezwało skarżącego o uzupełnienie wniesionego podania przez dostarczenie dokumentów wskazujących na przeszkody w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania – w terminie siedmiu dni. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 3 kwietnia 2014 r., pomimo tego skarżący nie wskazał żadnych przyczyn uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo skarżącego z dnia 9 kwietnia 2014 r., w którym odniósł się do innych kwestii niż te, o które organ wzywał (pismo dotyczyło m.in. odmowy przyznania zasiłku stałego, zasiłku okresowego, braku środków na zakup lekarstw, eksmisji z mieszkania). Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji została skarżącemu prawidłowo doręczona, toteż czternastodniowy termin na jej zaskarżenie upłynął w dniu 6 sierpnia 2013 r. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że aby przywrócić termin do wniesienia odwołania, skarżący powinien był uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Pomimo wezwania ze strony organu, skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nastąpiło bez winy skarżącego. Tym samym Kolegium nie znalazło podstaw do przywrócenia uchybionego terminu. Na powyższe postanowienie K. Ś. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił naruszenie art. 8, art. 87, art. 67 i art. 68 Konstytucji RP, jak również art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1 oraz 3-6, art. 8 ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 3 pkt 3 pkt 1 i 3, art. 16 ust. 2, art. 19 ust. 13, art. 24, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2 oraz art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2015 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Zarządzeniem Okręgowej Rady Adwokackiej w Krakowie wyznaczono dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokat M. S., którą zarządzeniem Sądu z dnia 19 maja 2015 r. powiadomiono o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 23 czerwca 2015 r. W dniu 19 czerwca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęło kolejne zarządzenie Okręgowej Rady Adwokackiej w Krakowie o zmianie pełnomocnika z urzędu w ten sposób, że w miejsce adwokat M. S. pełnomocnikiem z urzędu została wyznaczona adwokat K. D. Sąd nie zawiadomił tego pełnomocnika o terminie rozprawy. Na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone osobiście przez skarżącego obecnego na rozprawie, w tym o dopuszczenie jako dowodu w sprawie pliku zaświadczeń lekarskich. Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 23 czerwca 2015 r. wniósł K. Ś., w której zarzucił: 1) naruszenie art. 109 P.p.s.a., w zw. z art. 57 § 5 P.p.s.a. w związku z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, iż pełnomocnik z urzędu skarżącego został zawiadomiony w sposób prawidłowy o terminie rozprawy i braku odroczenia rozprawy, co wobec zmiany pełnomocnika z urzędu skarżącego przed terminem rozprawy doprowadziło do pozbawiania skarżącego możności obrony swoich praw, a w konsekwencji nieważności postępowania przed Sądem I instancji; 2) naruszenie art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 P.p.s.a.; 3) naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 22 października 2015 r. uwzględnił zarzut zawarty w pkt 1 skargi kasacyjnej. Okręgowa Rada Adwokacka w Krakowie dokonała zmiany pełnomocnika z urzędu i o zmianie tej Sąd został powiadomiony przed terminem rozprawy. Pomimo, iż zawiadomienie o rozprawie zostało doręczone pierwotnemu pełnomocnikowi z urzędu adwokat M. S., w zaistniałych okolicznościach nie zwalniało to Sądu z obowiązku ponownego zawiadomienia o rozprawie aktualnego – na dzień rozprawy – pełnomocnika z urzędu tj. adwokata K. D. Uznając za uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd skorzystał z uprawnień wynikających z art. 179a P.p.s.a. i uchylił zaskarżony wyrok. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji oddalił skargę wskazując, że skarżący we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazał, ani nawet nie zasygnalizował żadnego powodu uchybienia temu terminowi. W szczególności skarżący nie uprawdopodobnił, że do uchybienia terminu doszło bez jego winy. Sąd stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w sposób prawidłowy zareagowało na milczenie skarżącego w tym zakresie. Pismem z dnia 27 marca 2014 r. organ zwrócił się bowiem do skarżącego "o uzupełnienie wniesionego podania przez dostarczenie dokumentów wskazujących na przeszkody w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania". Kolegium w ww. piśmie nie wykorzystało kodeksowego sformułowania "wezwania do uzupełnienia braków podania", ale świadome sytuacji życiowej skarżącego wprost wskazało na możliwość przedłożenia odpowiednich dokumentów, które mogłyby być podstawą uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w uchybieniu terminów do wniesienia ww. odwołań. W ocenie Sądu, użyte przez organ sformułowanie stanowi prawidłowe wezwanie do uzupełnienia braków podania o przywrócenie terminu, którym to organ dodatkowo dał wyraz czuwania nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa (art. 9 k.p.a.), mając na względzie interes skarżącego (art. 7 k.p.a.) oraz jego indywidualne warunki. Organ podjął zatem wszelkie niezbędne kroki w celu umożliwienia skarżącemu uprawdopodobnienia, że do uchybienia ww. terminów do wniesienia odwołania doszło bez jego winy. Skarżący jednak nie ustosunkował się do tej inicjatywy organu w sposób, który mógłby zostać uznany za wykonanie dyspozycji art. 58 § 1 k.p.a. Sąd zauważył ponadto, że nawet gdyby skarżący – odpowiadając na wezwanie organu z dnia 27 marca 2014 r. – uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie zobligowane było do zbadania terminu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 58 § 2 zdanie pierwsze k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Z okoliczności sprawy może wynikać, że zdaniem skarżącego – wobec złożenia wniosku o przywrócenie terminu w dniu 7 lutego 2014 r. – przyczyna uchybienia terminu ustała najwcześniej na przełomie stycznia i lutego 2014 r. Tymczasem w aktach postępowań administracyjnych prowadzonych w sprawach skarżącego znajdują się dokumenty wskazujące, że skarżący brał czynny udział w postępowaniach administracyjnych w sprawach pomocy społecznej prowadzonych przez organy obu instancji w okresie poprzedzającym koniec stycznia 2014 r. Na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. Sąd dopuścił dowód z akt administracyjnych – tom VII - na okoliczność aktywności skarżącego w okresie pomiędzy datą otrzymania decyzji, od której wniósł odwołanie, a datą złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Sąd zwrócił uwagę na pisma skarżącego z dnia 28 sierpnia, 27 listopada oraz 18 grudnia 2013 r., w których skarżący zwracał się do pracowników organu I instancji o przedstawienie szeregu informacji. Co jednak najistotniejsze, skarżący był w stanie w dniu 3 sierpnia 2013 r. złożyć skutecznie odwołania od sześciu decyzji Prezydenta Miasta Krakowa w sprawach z zakresu pomocy społecznej. Okoliczności te potwierdzają decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2013 r., którymi rozpoznano złożone odwołania. Jednocześnie czynią bezzasadnymi zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego w okresie istotnym z punktu widzenia zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, czy też w dniach, w których otrzymał on wezwanie organu z dnia 27 marca 2014 r. Skarżący bowiem był w stanie w terminie 3 sierpnia 2013 r. złożyć odwołania od innych decyzji – nic zatem nie stało na przeszkodzie, by przed 6 sierpnia 2013 r. złożył również odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. To zaś oznacza, że sytuacja zdrowotna skarżącego nie miała decydującego znaczenia dla wyniku sprawy. Z tego powodu Sąd oddalił wniosek dowodowy z zaświadczeń lekarskich w oparciu o art. 106 § 3 P.p.s.a. W sprawie nie zachodziła konieczność wyjaśnienia wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego w badanym okresie, a dodatkowo pełnomocnik skarżącego nie wiedział, czy zaświadczenia lekarskie, które miały stanowić dowód, dotyczyły okresu istotnego z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy - od dnia 23 lipca 2013 r. tj. od daty doręczenia decyzji do dnia 7 lutego 2014 r. tj. do dnia złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Podniesiono również, że choć wobec skarżącego są prowadzone liczne postępowania administracyjne z zakresu pomocy społecznej, to jednak sama ta okoliczność nie może stanowić wystarczającego powodu przywrócenia terminu do złożenia pisma w postępowaniu administracyjnym. Oceniając brak winy w uchybieniu terminu bierze się bowiem pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Oznacza to, że przywrócenie terminu mogą uzasadniać wyłącznie obiektywne, występujące bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiały dokonanie czynności w przewidzianym terminie. Sąd I instancji uznał ponadto stawiane w skardze zarzuty naruszenia art. 8, art. 87, art. 67 i art. 68 Konstytucji RP, jak również art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1 oraz 3-6, art. 8 ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 3 pkt 3 pkt 1 i 3, art. 16 ust. 2, art. 19 ust. 13, art. 24, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2 oraz art. 100 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej za bezzasadne. W zaskarżonym postanowieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie konkretyzowało bowiem norm wynikających z tych przepisów. Zarzuty te są zatem nieadekwatne do kwestionowanego przez skarżącego rozstrzygnięcia, którego podstawę prawną stanowiły przede wszystkim przepisy art. 58 i art. 59 § 2 k.p.a. Tych zaś przepisów – ani innych norm regulujących materialne i procesowe podstawy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie naruszyło. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył K. Ś., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 P.p.s.a. polegające na oddaleniu wniosków dowodowych skarżącego z zaświadczeń lekarskich i uznanie sprawy za dostatecznie wyjaśnioną, podczas, gdy dopuszczenie i przeprowadzenie ww. dowodów miało istotne znaczenie dla wyjaśnienia sprawy; 2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe oddalenie skargi pomimo, że bezzasadnie odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. mimo, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji bezzasadnie oddalił wnioski dowodowe z zaświadczeń lekarskich skarżącego, przyjmując że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona. Z ww. dokumentów wynikała natomiast istotna dla sprawy okoliczność związana ze stanem zdrowia psychicznego skarżącego, co przekładało się w sposób bezpośredni na możliwość wywiązania się z wezwań Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co do sprecyzowania przyczyn uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., jak również uzasadniało same przyczyny uchybienia ww. terminowi. W konsekwencji zaświadczenia te wykazywały, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego było przedwczesne, a okoliczności sprawy uzasadniały przywrócenie terminu. Ponadto, zdaniem K. Ś., Sąd I instancji dokonał błędnej oceny terminu, kiedy miało dojść do ustania przyczyny uchybienia terminowi. Należało bowiem dokonać szczegółowej analizy czynności skarżącego w innych postępowaniach, które umożliwiłyby ustalenie, czy czynności te były prawidłowe zarówno pod względem merytorycznym, jak i interesem skarżącego, a w konsekwencji czy skarżący w okresie zaostrzonej choroby psychicznej był w stanie wnieść w terminie prawidłowo uzasadnione merytorycznie odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Skarżący miał ograniczoną, o ile nie wyłączoną całkowicie, zdolność do oceny i podejmowania zasadnych działań w swoim interesie. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt II i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie; 2) przyznanie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone w całości ani w części. Ponadto skarżący kasacyjnie, stosownie do art. 176 § 2 P.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu administracyjnym regulują przepisy art. 58-60 k.p.a. Jest to instytucja o charakterze procesowym mająca na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestników postępowania. Artykuł 58 § 1 i 2 k.p.a. określa cztery przesłanki, których kumulatywne spełnienie warunkuje przywrócenie terminu. Jedną z tych przesłanek jest złożenie wniosku (prośby) z zachowaniem ustawowego terminu. W myśl art. 58 § 2 zdanie pierwsze k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W pierwszej kolejności istotne dla oceny dochowania wskazanego terminu jest zatem ustalenie, kiedy ustała przyczyna jego uchybienia. W przypadku złożenia wniosku w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, organ zobowiązany jest następnie do zbadania czy spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 58 § 1 k.p.a., tj. czy zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w motywach zaskarżonego wyroku wskazał, że K. Ś. uchybił terminowi, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., bowiem brał czynny udział w innych postępowaniach administracyjnych w sprawach prowadzonych przez organy obu instancji w okresie poprzedzającym koniec stycznia 2014 r. Powoływane przez skarżącego okoliczności związane z jego stanem zdrowia w dacie wniesienia prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, czy też w dniach, w których otrzymał on wezwanie organu z dnia 27 marca 2014 r. nie mają zatem znaczenia dla sprawy. Z argumentacją taką należy się zgodzić. Jak wynika ze znajdujących się w aktach administracyjnych pism skarżący brał od sierpnia 2013 r. czynny udział w postępowaniach toczących się przed Prezydentem Miasta Krakowa oraz Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie, wnosząc w terminie odwołania od decyzji (w tym od sześciu decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2013 r.), a także składając do organów pomocy społecznej wnioski o udzielenie szeregu informacji. Powyższe okoliczności wskazują, że stan zdrowia skarżącego, pozwalający na aktywny udział w innych postępowaniach administracyjnych, umożliwiał stronie dokonanie czynności w sprawie niniejszej poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Ustaleń tych K. Ś. skutecznie nie podważył, bowiem argumenty skargi kasacyjnej zmierzały do wykazania, że nasilenie choroby psychicznej skarżącego nastąpiło w okresie bezpośrednio poprzedzającym wezwanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie do wyjaśnienia przyczyn uchybienia terminowi i uniemożliwiło ustosunkowanie się do tego wezwania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. wskazać należy, że celem postępowania dowodowego, o którym mowa w powołanym przepisie, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2574/14; z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1799/13; z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2589/12). Uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a., ma na celu umożliwienie sądowi skonfrontowanie z dokumentami prawidłowości ustaleń dokonanych w toku postępowania na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jeśli w sprawie istnieją istotne wątpliwości. Regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bowiem, że sąd rozpoznaje i rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy przedstawionych przez organ administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w zakresie, w jakim domagała się tego strona skarżąca. Ustanie przyczyny uchybienia terminu, jak właściwie wskazał Sąd I instancji nastąpiło w sierpniu 2013 r., a zatem brak było podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie nasilenia choroby psychicznej skarżącego w 2014 r. Wobec powyższego rozważania Sądu I instancji dotyczące braku uprawdopodobnienia winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania były zbędne, bowiem merytoryczna oceny wniosku o przywrócenie terminu może być dokonywana dopiero w sytuacji, gdy wniosek ten spełnia przewidziane prawem wymogi formalne. Rozważania Sądu I instancji miały jedynie na celu wykazanie, że nawet w przypadku teoretycznego przyjęcia, że skarżący zachował termin siedmiodniowy do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 58 k.p.a. to nie została spełniona kolejna przesłanka warunkująca przywrócenie terminu. Na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny sprostował w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, oczywistą omyłkę dotyczącą daty postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 P.p.s.a.