VI SA/Wa 3287/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2014 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), nałożył na P. Spółka Jawna, K. K., K. J. z siedzibą w R.– karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że wymierzona kara pieniężna jest sankcją za wykonywanie przewozu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez posiadania zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. W dniu [...] maja 2013 r. zatrzymano bowiem do kontroli na drodze krajowej nr [...] pojazd członowy, składający się z ciągnika marki [...] o nr rej. [...] (wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]), będący w dyspozycji P. Spółka Jawna, K. K.K. J. z siedzibą w R. Przedmiotem przewozu było drewno przerębowe – świerk w ilości 29,89 m3. W wyniku dokonanych pomiarów ustalono, że nacisk poszczególnych osi wyniósł (wyniki pomiarów pomniejszone o 2%, zaokrąglone do 0,1 t w górę): - pierwszej osi pojazdu silnikowego (tj. pojedyncza oś nienapędowa): 7,9 tony; - drugiej osi pojazdu silnikowego (tj. pojedyncza oś napędowa): 13,6 tony, - potrójnej osi nienapędowej naczepy przy odległości między osiami powyżej 1,3 m do 1,4 m: 24,5 tony. W związku z powyższym stwierdzono przekroczenie nacisków osi na drodze, po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 ton, o 3,6 tony (przekroczenie o 36%), przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 6 ton, ponad dopuszczalne dla tej kategorii pojazdów 40 ton, oraz przekroczenie dopuszczalnego nacisku na potrójną oś nienapędową o 0,5 tony. Organ zaznaczył, że w protokole kontroli w polu "przekroczenie" dla wyniku potrójnej osi nienapędowej błędnie podano 4,5 tony. Przy wyniku 24,95 t dla potrójnej osi nienapędowej, uzyskanym podczas dwukrotnego ważenia, po odjęciu 2% i zaokrągleniu do 0,1 t w górę, przekroczenie wyniosło 0,5 tony. Nie ma to jednak wpływu na wysokość kary pieniężnej z uwagi na przekroczenia innych parametrów. Ponadto w protokole kontroli w polu dotyczącym wymaganego zezwolenia błędnie zaznaczono pole "VI". Jednakże z uwagi na treść art. 64 ust. 2 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym , zgodnie z którym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II, przedmiotowy przewóz, biorąc pod uwagę uzyskane wyniki ważenia, nie mógł być wykonywany, nie mogło być także na ten przewóz wydane zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego. Tym samym, zdaniem organu, przejazd realizowany był z naruszeniem zakazu przewozu ładunku podzielnego dla zezwoleń kat. III-VII. Przedsiębiorstwo P. Spółka Jawna, K. K.K. J. z siedzibą w R. powyższą decyzję uczyniło przedmiotem odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wnosząc o jej uchylenie. Strona zarzuciła naruszenie art. 7 kpa, wskazując, że jednym z pojazdów podstawionych do odbioru drewna był pojazd o nr [...], na który zostało załadowane drewno ujęte w kwicie wywozowym o nr [...]. Jednakże kontrola drogowa dotyczyła zupełnie innego pojazdu członowego, składającego się z ciągnika marki [...] o nr rej. [...] (wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]), którym wykonywany był przewóz drewna na podstawie kwitu wywozowego o nr [...], a więc zupełnie innego dokumentu przewozowego. Strona zaznaczyła, że nie jest jej znana przyczyna, dla której na kwicie wywozowym o nr [...], okazanym do kontroli, załadowca nie zamieścił nr rej. [...], a więc pojazdu podstawionego pod załadunek. Przyjęty przez organ I instancji wniosek, jakoby strona dokonała przeładunku na inny pojazd, jest jedynie domysłem, niepotwierdzonym chociażby poprzez sprawdzenie podczas kontroli faktycznej ilości przewożonego drewna i porównania wyników kontroli z okazanym podczas jej przeprowadzania kwitem wywozowym o nr [...]. Organ kontrolny dysponuje środkami technicznymi, które umożliwiają zbadanie ilości przewożonego drewna. Podczas kontroli nie zbadano jednak ilości (objętości) przewożonego drewna, a jest ono specyficznym rodzajem ładunku, zaś jego waga uzależniona jest od wielu czynników, zważywszy że ładunek drewna pochodził z bardzo podmokłych terenów. Strona zaznaczyła, że nie naruszyła obowiązujących norm, bowiem prawidłowo dostosowała środek transportu i masę ładunku wynikającą z kwitu wywozowego załadowcy. Masa własna ciągnika wynosiła 8507 kg, a masa własna naczepy – 6987 kg, co daje razem masę własną zespołu pojazdów – 15494 kg. Waga załadowanego drewna – według rozporządzenia Ministra Środowiska i Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna (Dz. U. z 2012 r., poz. 536) – zgodnie z kwitem wywozowym o nr [...], wynosiła 29,89 m3 x 720 kg = 21520,8 kg. Całkowita masa zespołu pojazdów wraz z ładunkiem wynosiła więc 37014,8 kg, co oznacza – zdaniem strony – że w trakcie przewozu dochowano należytej staranności, stosując się do ww. rozporządzenia i art. 61 ust. 15 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W takiej sytuacji organ powinien zastosować art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. "a" i "b" ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 2 ust. 35a, art. 62 ust. 4, 4b, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, 3, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. "c", ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnych norm: - nacisk 7,9 t na pierwszej osi pojazdu (pojedyncza oś nienapędowa), - nacisk 13,6 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu – przekroczenie o 3,6 t (przekroczenie o więcej niż 20% od dopuszczalnej wartości, tj. o 36%), - nacisk 24,5 t na potrójnej osi nienapędowej naczepy – przekroczenie o 0,5 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2,08%), - łączna masa pojazdu członowego 46 t – przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 6 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 15%), - kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Zdaniem organu odwoławczego, na podstawie przeprowadzonych pomiarów organ I instancji prawidłowo stwierdził wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, tj. o wymiarach i rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI oraz o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Organ II instancji wskazał, że stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, za brak zezwolenia kategorii VII ustala się w wysokości: a) 500 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2.000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15.000 zł – w pozostałych przypadkach. Organ odwoławczy zaznaczył, że po drodze krajowej nr 63 mogą poruszać się pojazdy o nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t. Stwierdzone naruszenie ze względu na przekroczenie nacisku na pojedynczej osi pojazdu należało zakwalifikować jako brak zezwolenia kategorii VII. Zostały bowiem przekroczone naciski na drodze o dopuszczalnym nacisku osi pojedynczej do 11,5 t (przekroczenie o 36%), co skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł. Zdaniem organu II instancji, wyjaśnienia złożone przez stronę, jak również kopia kwitu wywozowego nie stanowią dowodów na dochowanie przez nią należytej staranności i nie mogą świadczyć o braku wpływu na powstanie naruszenia przy wykonywaniu przewozu drogowego. W opinii organu odwoławczego, strona dokonała przeładunku drewna wydanego przez N., a tym samym nie sposób przyjąć, że kontrolowanym pojazdem członowym przewożono wyłącznie drewno z kwitu wywozowego o nr [...], tj. w ilości 29,89 m3, pomijając przy tym fakt, że zostało ono zadysponowane na inny pojazd, a mianowicie na pojazd o nr rej. [...]. Zdaniem organu II instancji, podmiot wykonujący przejazd dokonał przeładunku drewna z jednego pojazdu na drugi w sposób powodujący naruszenie dopuszczalnych norm. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego P. Spółka Jawna, K.K. K. J. z siedzibą w R. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Strona podtrzymała swoje stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego, w tym: art. 75 § 1 i art. 77 kpa, poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy, które spowodowało wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego i wydanie nieprawidłowego rozstrzygnięcia; art. 107 § 1 w związku z art. 104 § 1 kpa, poprzez nieodniesienie się do wszystkich faktów i dowodów zgromadzonych w postępowaniu; art. 43 ust. 2 i art. 55a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1173 ze zm.), poprzez przyjęcie, że czynności polegające na załadunku nie zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami; art. 2 ust. 35a, art. 62 ust. 4 i 4b, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, 3 i 4 pkt 1 lit. "a" i "b", art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. "c" i ust. 2 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną interpretację tych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie; art. 61 ust. 15 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego niezastosowanie przy ustalaniu rzeczywistej masy przewożonego drewna; art. 41 ww. ustawy o drogach publicznych, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; naruszenie ww. rozporządzenia Ministra Środowiska i Ministra Gospodarki w sprawie określenia gęstości drewna. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawodawca ogranicza ruch pojazdów lub zespołów pojazdów, których naciski osi wraz z ładunkiem są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, wprowadzając w tym względzie konieczność uzyskania zezwolenia. Zgodnie z brzmieniem art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. W świetle art. 2 pkt 35a ww. ustawy, pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Z kolei w myśl art. 140aa ust. 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny i brak jest wymaganego zezwolenia, organ ma obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona. Zgodnie z art. 140ab ust. 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości: 1) 1.500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II; 2) 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI; 3) za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach. Ładunek nie może więc powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu (art. 61 ust. 1 ww. ustawy), zaś podmiot wykonujący przejazd zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi, niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż z treści art. 61 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, precyzującego, w jaki sposób należy dokonywać załadunku, wynika jednoznacznie, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 3 lit. "a" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 951 ze zm.), dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku (pojazdy członowe mające 5 lub 6 osi) dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy – 40 ton. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 lit. "b" ww. rozporządzenia, nacisk osi nie może przekraczać w przypadku potrójnej osi przyczep i naczep, przy odległości (d) między osiami składowymi pomiędzy 1,3 m a 1,4 m (1,3 < d Ł 1,4) – 24 tony. W niniejszej sprawie organ Inspekcji Transportu Drogowego ustalił, że pojazd strony skarżącej, przewożący w momencie kontroli ładunek drewna, przekraczał parametry wagowe w zakresie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę oraz w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Rodzaj i wielkość przekroczeń utrwalone zostały w protokole kontroli. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono: - nacisk 7,9 t na pierwszej osi pojazdu (pojedyncza oś nienapędowa), - nacisk 13,6 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu – przekroczenie o 3,6 t (przekroczenie o więcej niż 20% od dopuszczalnej wartości, tj. o 36%), - nacisk 24,5 t na potrójnej osi nienapędowej naczepy – przekroczenie o 0,5 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2,08%), - łączna masa pojazdu członowego 46 t – przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 6 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 15%), - kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Podkreślić należy, iż odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych norm jest odpowiedzialnością za skutek i ma charakter obiektywny. Odpowiedzialność ta nie jest oparta na zasadzie winy, a zatem sam wynik ważenia, potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych, wystarcza do nałożenia kary pieniężnej. Podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności, dotyczące zasad załadunku drewna, nie mogły być więc podstawą do wyłączenia jej odpowiedzialności. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu nie podlega uznaniu administracyjnemu, co oznacza, że organ nie ma możliwości miarkowania ich wysokości, w zależności od okoliczności danej sprawy, w tym przypadku od rodzaju przewożonego towaru. Okoliczności, na które powołuje się strona skarżąca, a które dotyczą sposobu ustalania objętości i masy drewna, same w sobie nie znoszą jej odpowiedzialności za powstanie naruszenia. Przepis art. 61 ust. 15 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym jest przepisem adresowanym do wszystkich podmiotów zajmujących się transportem drewna, bowiem to na jego podstawie ustalana jest rzeczywista masa przewożonego drewna, która nie może przekraczać dopuszczalnych norm. Zatem nie tylko na nadawcy, odbiorcy i załadowcy, ale także na przewoźniku spoczywa obowiązek dochowania należytej staranności, by ładunek nie stwarzał zagrożenia na drodze, oraz by nie przekraczał dopuszczalnych norm. Z art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1173 ze zm.) wynika, że nadawca, odbiorca lub inny podmiot wykonujący czynności ładunkowe jest obowiązany wykonać je w sposób zapewniający przewóz przesyłki towarowej zgodnie z przepisami ruchu drogowego i przepisami o drogach publicznych, a w szczególności niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdów lub przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi. W rozpoznawanej sprawie nie można jednak uznać, by zaistniały w niej stan faktyczny obciążał odpowiedzialnością załadowcę za naruszenie dopuszczalnych norm. Strona skarżąca sama wskazuje, że jednym z pojazdów podstawionych do odbioru drewna był pojazd o nr rej. [...], na który zostało załadowane drewno ujęte w kwicie wywozowym o nr [...]. Natomiast kontrola drogowa dotyczyła zupełnie innego pojazdu członowego, składającego się z ciągnika marki [...] o nr rej. [...] (wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]), którym wykonywany był przewóz drewna na podstawie kwitu wywozowego o nr [...], a więc zupełnie innego dokumentu przewozowego. Strona w swych wyjaśnieniach zaznaczyła, że nie jest jej znana przyczyna, dla której na kwicie wywozowym o nr [...], okazanym do kontroli, załadowca nie zamieścił nr rej. [...], a więc pojazdu podstawionego pod załadunek. W takiej sytuacji przyjęty przez organ I instancji wniosek, że strona dokonała przeładunku drewna z jednego pojazdu na drugi, jest uzasadniony. Organ II instancji w pełni zasadnie wskazuje, że strona dokonała przeładunku drewna wydanego przez N., a tym samym nie sposób przyjąć, że kontrolowanym pojazdem członowym przewożono wyłącznie drewno z kwitu wywozowego o nr [...], tj. w ilości 29,89 m3, pomijając przy tym fakt, że zostało ono zadysponowane na inny pojazd, a mianowicie na pojazd o nr rej. [...]. W ten sposób doszło do naruszenia dopuszczalnych norm. Należy przy tym wyjaśnić, że czym innym jest masa pojazdu, czym innym masa przewożonego nim ładunku, a czym innym sumaryczna masa pojazdu wraz z ładunkiem. Masę pojazdu otrzymuje się w wyniku ważenia samego pojazdu, masę ładunku, jakim jest drewno, ustala się jako iloczyn objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna, o czym mowa w art. 61 ust. 15 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska i Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna (Dz. U. z 2012 r., poz. 536), natomiast sumaryczną masę pojazdu wraz z ładunkiem stanowi suma obciążeń wszystkich osi pojazdu otrzymana poprzez ważenie pojazdu. Przekroczenie nacisków osi na drodze, po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 ton, o 3,6 tony (przekroczenie o 36%), przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 6 ton, ponad dopuszczalne dla tej kategorii pojazdów 40 ton, oraz przekroczenie dopuszczalnego nacisku na potrójną oś nienapędową o 0,5 tony uprawniało do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł. Zgodnie z treścią art. 64 ust. 2 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Biorąc pod uwagę uzyskane wyniki ważenia, przewóz nie mógł być wykonywany, nie mogło być także na ten przewóz wydane zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego, bowiem przejazd realizowany był z naruszeniem zakazu przewozu ładunku podzielnego dla zezwoleń kat. III-VII. W takiej sytuacji organ nie miał podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. "a" i "b" ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Wyjaśnienia złożone przez stronę, jak również kopia kwitu wywozowego nie stanowią bowiem dowodów na dochowanie przez nią należytej staranności i nie mogą świadczyć o braku wpływu na powstanie naruszenia przy wykonywaniu przewozu drogowego. W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.