I OZ 1205/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1759/14 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia oddalić zażalenie. B. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraża ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ zwolniony lokal może być przeznaczony innemu funkcjonariuszowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1759/14 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Nie wykazała zatem spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, iż skarżąca posiada prawo do innej nieruchomości. Okoliczności tej skarżąca nie kwestionuje, ani też nie wskazuje, by nie miała możliwości zamieszkania w tym lokalu, czy też by jej obecna sytuacja materialna uniemożliwiła jej nabycie tytułu prawnego do innego lokalu. W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie również podniesione okoliczności, iż wykonanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego spowoduje nieodwracalne konsekwencje, bowiem przedmiotowy lokal po jego opróżnieniu będzie mógł zostać przydzielony przez organ innej osobie. Okoliczności te nie stanowią, w ocenie Sądu, przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W przypadku korzystnego rozstrzygnięcia dla skarżącej, organ będzie zaś zobowiązany powyższą kwestię rozpatrzeć na nowo. Konkludując, Sąd stwierdził, że skoro skarżąca nie wykazała aby zaskarżona decyzja mogła doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to wniosek o wstrzymanie jej wykonania nie mógł być uwzględniony. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła B. J., wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy strona uprawdopodobniła możliwość wystąpienia przesłanki określonej w tym przepisie, tj. spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji zaistnienia przesłanek do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca powtórzyła dotychczasową argumentację co do możliwości przyznania lokalu mieszkalnego innemu funkcjonariuszowi jako konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała ponadto, że Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek nie powinien oceniać legalności samego aktu administracyjnego będącego przedmiotem zaskarżenia, powołując się na fakt, że skarżąca posiada inny lokal do zamieszkania, jak również analizować sytuacji materialnej skarżącej. Ponadto podała, że po otrzymaniu lokalu objętego zaskarżoną decyzją poczyniła w nim bardzo duże nakłady finansowe, które to nie zostały jej zrekompensowane przez organ. Wobec powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był w ocenie skarżącej usprawiedliwiony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przyjął, że wniosek strony nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wykazała bowiem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do niej w kontekście wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienia wystąpienia tych przesłanek nie stanowi powołana we wniosku jak i zażaleniu okoliczność, że wykonanie zaskarżonej decyzji o opróżnieniu lokalu skutkować może przydzieleniem tego lokalu innemu funkcjonariuszowi. Stwierdzić należy, że po pierwsze nie jest to bezpośredni skutek wykonania zaskarżonej decyzji, po drugie skarżąca nie wykazała istnienia bezpośredniego związku pomiędzy tym ewentualnym skutkiem a możliwością wystąpienia w stosunku do niej niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Niezasadne ponadto pozostają twierdzenia zawarte w zażaleniu, że Sąd pierwszej instancji rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie był uprawniony, aby powoływać się na fakt posiadania przez skarżącą innego lokalu i analizować sytuację materialną skarżącej. Wskazać bowiem trzeba, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób jednoznaczny wynika, iż kwestia posiadania prawa do innej nieruchomości była przedmiotem rozważania Sądu w kontekście spełnienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, nie zaś w kontekście oceny legalności zaskarżonej decyzji. Słusznie zatem Sąd uznał, iż powyższa okoliczność wynikająca z akt sprawy i niekwestionowana przez skarżącą ma wpływ na wynik postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu. Również odniesienie się do sytuacji materialnej skarżącej w relacji do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. było jak najbardziej uprawnione. Końcowo podnieść należy, że niezrozumiały pozostaje zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Sąd nie stosował bowiem tego przepisu, zaś podstawę odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowił art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Z podanych wyżej przyczyn, wobec braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.