II SA/Bd 749/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2014r. sprawy ze skargi E.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Wnioskiem z dnia 27 maja 2008 r. R. A. zwrócił się o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji - elektrowni wiatrowej o mocy do 600 kW posadowionej na wieży o wysokości 50 m, wraz z urządzeniami służącymi do przesyłu energii elektrycznej na działce o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości H. - gmina I. K. Decyzją z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Burmistrz Gminy i Miasta I. K. ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] r., Burmistrz Gminy i Miasta I. K. na wniosek wznowił postępowanie w sprawie zakończonej w/w ostateczną decyzją. W dniu 10 sierpnia 2009 r. A. O., E. K. i L. K. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (SKO) z wnioskiem o unieważnienie decyzji z dnia [...] r. W uzasadnieniu wskazali, że przedmiotowa decyzja w sposób rażący narusza art. 51 ust. 1 w związku z art. 6 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. SKO decyzją z dnia [...] r., stwierdziło nieważność w/w decyzji. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Gminy i Miasta I. K. umorzył z urzędu postępowanie (jako bezprzedmiotowe) w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. Organ I instancji wydał kilka decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Ostatnią wydaną przez organ I instancji decyzją w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji jest decyzja Nr [...] z dnia [...] r. Od niej odwołanie złożyli L. K., A. O. i E. P. W swych jednobrzmiących odwołaniach wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołujący wskazali na negatywny wpływ posadowionej elektrowni wiatrowej zarówno na środowisko, jak i zdrowie i życie ludzi. Realizacja inwestycji spowoduje obniżenie wartości nieruchomości odwołujących. Decyzja została wydana w oparciu o obliczenia z raportu z roku 2008, zamiast na aktualnych pomiarach hałasu. Zapis pkt 3 i ppkt 6 i ppkt 13 decyzji o niepogorszeniu standardów jakości środowiska jest nieprawdziwy, gdyż w ocenie odwołujących, oddziaływanie elektrowni negatywnie wpływa na samopoczucie mieszkańców, a monotonna praca wiatraka wywołuje depresję. Bliskie sąsiedztwo elektrowni wiatrowej uniemożliwi odwołującym w pełni wykorzystanie przeznaczenia ich ziemi poprzez ograniczenia narzucone przez strefę ograniczonego użytkowania; uniemożliwi to im rozbudowę gospodarstwa i jego rozwój. Mimo, że ich gospodarstwa znajdują się w znacznej odległości od wiatraka, to i tak większość czasu spędzają w polu. Obszar I. K. i okolice H. są wpisane jako obszar o wysokich walorach przyrodniczych i krajobrazowych, a planowane przedsięwzięcie spowoduje obniżenie tych walorów. SKO decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wskazało, że w spornej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U 2012, poz. 647 z późn. zm.) wraz z przepisami wykonawczymi i przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie SKO wniosek inwestorski - po jego uzupełnieniu - spełnia wymogi z art. 52 ustawy zaś organ I instancji ustalił pełny krąg stron postępowania i zapewnił im udział w postępowaniu na każdym jego etapie. Organ odwoławczy uznał również, że projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez osobę do tego uprawnioną i podlegał uzgodnieniom z organami wskazanymi w ustawie (art. 53 ust. 4 pkt 1-11 ustawy), tj. z [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych we W. - postanowienie z dnia [...] r. i Starostą W. - postanowienie z dnia [...] r. Dodatkowo decyzja została pozytywnie zaopiniowana na podstawie przepisów odrębnych przez: Wojewódzki Sztab Wojskowy w B. (z dnia [...] r.) i Szefa Służby Ruchu Lotniczego w W. (bez uwag), Wojewodę [...] (z dnia [...] r. bez uwag) Szefostwo Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych (z dnia [...] r. bez zastrzeżeń). Organ I instancji - zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy - dokonał również analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której obszerne wnioski zawarł w uzasadnieniu decyzji. Decyzja zawiera Załącznik Nr 1, w postaci mapy z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, o której mowa w art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy. Mapa ta spełnia wymogi wynikające z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W aktach sprawy znajduje się także analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanowiąca Załącznik Nr 2 do decyzji, wykonana na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588). Kolegium wskazało, że organ I instancji prawidłowo dokonał kwalifikacji prawnej planowanej inwestycji w postaci elektrowni wiatrowej jako "urządzenia infrastruktury technicznej". W tym zakresie organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu pierwszej instancji, że przedmiot postępowania mieści się w pojęciu "urządzeń infrastruktury technicznej", o których mowa w art. 61 ust. 3 ustawy. Skoro więc uznaje się, że elektrownie wiatrowe należą do urządzeń wymienionych z art. 61 ust. 3 ustawy, tym samym nie stosuje się do nich ust. 1 pkt 1 i 2 tego artykułu, a więc nie bada się w stosunku do nich spełnienia zasady zachowania tzw. dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. Jednak zdaniem SKO przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu w korelacji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) nie przewidują zwolnienia z obowiązku przeprowadzenia analizy w zakresie pozostałych warunków. W takiej sytuacji analiza, o której mowa w rozporządzeniu winna zostać przeprowadzona w sposób ograniczony, tj. brak jest wtedy podstaw do wydania jej części graficznej z uwagi na fakt, że wyznaczenie obszaru analizowanego służy wyłącznie ocenie zachowania warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. zasady dobrego sąsiedztwa. SKO uznało, że prawidłowo organ ograniczył się do zbadania pozostałych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy. W odniesieniu do spełnienia tych warunków Kolegium wskazało, że warunek III (art. 61 ust 1 pkt 3 ustawy) istniejące i projektowane uzbrojenie terenu - został zachowany. Inwestor wskazał we wniosku, że charakter inwestycji powoduje, że media typu: woda, odprowadzanie ścieków, ogrzewanie nie będą potrzebne. Inwestycja wymagać będzie zaopatrzenia w energię elektryczną - zgodnie z już uzyskanymi warunkami dystrybutora sieci. Natomiast odpady stałe w postaci smarów i olejów technologicznych utylizowane będąc zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 12 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 z późn. zm.); materiał odpadowy powstały w trakcie robót ziemnych zostanie wywieziony przez firmę instalująca elektrownię wiatrową na składowisko odpadów. Warunek IV (art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Projekt decyzji o warunkach zabudowy zawierający określenie lokalizacji inwestycji został pozytywnie uzgodniony przez organ właściwy do ochrony gruntów rolnych i leśnych, tj. przez Starostę W. Warunek V (art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy) zgodność z przepisami odrębnymi. Jak wynika z decyzji, inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, i nie koliduje z zadaniami rządowymi, ani samorządowymi. Uzasadnienie analizy zawiera wskazanie konkretnych przepisów prawa, z którymi została zbadana zgodność planowanej inwestycji. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu SKO wskazało, że planowane przedsięwzięcie spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w takiej sytuacji, zgodnie z treścią art. 56 ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące negatywnego wpływu posadowionej elektrowni wiatrowej zarówno na środowisko, jak i zdrowie i życie ludzi oraz twierdzenia, że obszar I. K. i okolice H. są wpisane jako obszar o wysokich walorach przyrodniczych i krajobrazowych, a planowane przedsięwzięcie spowoduje obniżenie tych walorów SKO uznało, że nie zasługują one na uwzględnienie. SKO podało, że odwołujący nie przedłożyli także żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Kwestie oddziaływania na środowisko naturalne, w tym na zdrowie ludzi były przedmiotem badania w odrębnym postępowaniu, zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, przez Burmistrza Gminy i Miasta I. K. Organ wydając zaskarżoną decyzję, dysponował m.in. raportem oddziaływania na środowisko, który został przedłożony, wraz z pozostałymi wymaganymi dokumentami, organom uzgadniającym. Organ zobowiązany był również wziąć pod uwagę treść m.in. art. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska zawierającego zasadę przezorności. Odnosząc się do zarzutu potencjalnego obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich w związku z realizacja inwestycji, Kolegium wskazało, że kwestie ewentualnego wpływu na wartość sąsiednich nieruchomości w związku z realizacją inwestycji nie są przedmiotem aktualnie prowadzonego postępowania. W odniesieniu do zarzutów, iż punkty 3 i ppkt 6 i ppkt 13 decyzji są nie spełnione, ponieważ oddziaływanie elektrowni wpływa negatywnie na samopoczucie okolicznych mieszkańców, a monotonna praca wiatraka doprowadza mieszkańców do depresji, a bliskie sąsiedztwo elektrowni wiatrowej uniemożliwi odwołującym w pełni wykorzystanie przeznaczenia ich ziemi poprzez ograniczenia narzucone przez strefę ograniczonego użytkowania to SKO wskazało, że w decyzji o warunkach zabudowy nakłada się na inwestora szereg obowiązków mających na celu ochronę interesów osób trzecich. Skarżąca E. P. złożyła do tutejszego Sądu skargę wnosząc o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach i zarzuciła zaskarżonym decyzjom naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie: art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (przez przyjęcie, że wszczęcie postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest możliwe z urzędu. Jak wynika z decyzji Kolegium, "w związku z wyeliminowaniem wskazanej decyzji z obrotu prawnego, organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w celu wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia", gdy tymczasem, wszczęcie postępowania wymaga wniosku strony, który winien spełniać wymogi ustawowe wynikające z art. 52 ust. 2 ustawy. Nawet jeśli doszło do stwierdzenia nieważności decyzji to organ nie powinien sam z urzędu wszczynać postępowania, tylko czekać na inicjatywę inwestora. Oznacza to, że Kolegium nie powinno utrzymać w mocy zaskarżonej decyzji, tylko ją uchylić, a postępowanie umorzyć, art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235) poprzez uwzględnienie treści decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, która nie została dołączona do wniosku. Skarżąca uważa, że brak było w ogóle wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy, a decyzja środowiskowa wygasła z uwagi na upływ terminu jej obowiązywania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w skardze, wskazało, że jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że wszczęcie postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest możliwe z urzędu, to że użyte przez Kolegium sformułowanie odnośnie wszczęcia postępowania jest wprawdzie błędne, lecz ta zwykła omyłka nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, które zapadło w spornej sprawie. Określenie sposobu wszczęcia postępowania jako " z urzędu" nie ma bowiem znaczenia dla prawidłowości i legalności wydanej decyzji. W istocie bowiem, na skutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] r. Burmistrz I. K. prowadził dalsze postępowanie w celu wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia na wniosek inwestora z dnia 27 maja 2008 r. W odniesieniu do kolejnego zarzutu SKO podało, że ustawa z dnia 3.10.2008 r. (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ) weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r. (art. 174), a zgodnie z jej art. 155, przepisów ustawy zobowiązujących podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w odniesieniu do podmiotów posiadających decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wydane na podstawie przepisów dotychczasowych. W sytuacji, gdy ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody została wydana w dniu [...] r., a więc jeszcze pod rządami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) to przepisy ustawy z dnia 3.10.2008 r. (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ) - w tym wskazany przez skarżącą art. 72 ust. 1 pkt 3 - nie mają w ogóle zastosowania w spornej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego, nie wkraczając przy tym w uprawnienia organów administracji do orzekania bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu. Przede wszystkim stwierdzić należy, że materialnoprawną podstawę prowadzonego przez organy postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.). Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję wydaje się na skutek wniesienia wniosku, którego obligatoryjne elementy wymienia art. 52 ust. 2 ustawy. Natomiast zgodnie z art. 60 ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Poprzez art. 64 ustawy, zastosowanie znajdzie również odpowiednio zapis art. 53 ust. 3-5a ustawy tj.: art. 53 ust. 3 ustawy, który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Natomiast według art. 53 ust. 4 decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z organami wskazanymi w ust. 4. Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (ust. 5 ). W świetle art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W odniesieniu do zarzutu podniesionego w skardze, tj. naruszenia art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że wszczęcie postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest możliwe z urzędu, należy stwierdzić, że SKO w uzasadnieniu swojej decyzji użyło takiego zwrotu, lecz nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie, które zapadło w spornej sprawie. Zawarte w decyzji określenie sposobu wszczęcia postępowania "z urzędu" nie ma bowiem znaczenia dla prawidłowości i legalności wydanej decyzji. W wyniku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] r. Burmistrz I. K. prowadził dalsze postępowanie w celu wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, tj. budowie jednego generatora energii wiatrowej (elektrownia wiatrowa) o mocy do 600 kW, posadowionej na wieży o wysokości 50 m wraz z urządzeniami służącymi do przesyłu energii elektrycznej na działce o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości H. - gmina I. K. Jednakże podkreślenia wymaga, że organ I instancji nie wydał postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu, lecz prowadził je w oparciu o wniosek inwestora z dnia 27 maja 2008 r., uzupełniony dnia 13 sierpnia 2013 r. Potwierdza to również treść decyzji Burmistrza z dnia [...] r. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, iż w niniejszej sprawie jest brak wniosku inwestora, gdyż wniosek pierwotnie przez niego złożony nadal wiązał organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Złożenie wniosku o podjęcie określonych w nim czynności obliguje organ administracji publicznej do wszczęcia postępowania administracyjnego, które w zależności od wyników poczynionych ustaleń wyjaśniających, dadzą podstawy do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji lub postanowienia (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 lipca 2008 r., II SAB/Łd 6/2008, LexPolonica nr 2081992 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że Burmistrz - jako organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy - był zobligowany prowadzić postępowanie w tym przedmiocie. Wniosek w ocenie organów spełniał bowiem wszystkie wymogi formalne wynikające z art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co oznaczało, że wszczyna on postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 61 K.p.a. treść żądania wniosku wiąże organ i wyznacza ramy postępowania (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2011 r. VII SA/Wa 1188/2011, LexPolonica nr 3941459, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem, twierdzenie skarżącej, iż SKO nie powinno utrzymać w mocy zaskarżonej decyzji, tylko ją uchylić, a postępowanie umorzyć nie może zasługiwać na uwzględnienie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ) poprzez uwzględnienie treści decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, która nie została dołączona do wniosku, należy przede wszystkim wskazać, że inwestor uzyskał na planowane przedsięwzięcie ostateczną decyzję Burmistrza I. K. z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. W opinii skarżącej decyzja ta wygasła (po upływie 4 lat), a organ I instancji wydając swoją decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wydał ją na podstawie niekompletnego wniosku. Sąd pragnie wskazać, że przepis art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obecnie nie przewiduje załączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla danej inwestycji. Natomiast obowiązek taki wynika z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3.10.2008 r., zgodnie z którym, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże istotne w przedmiotowej sprawie jest to, że ww. ustawa z dnia 3.10.2008 r. zgodnie z art. 174, weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r. natomiast według jej art. 155, przepisów ustawy zobowiązujących podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w odniesieniu do podmiotów posiadających decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wydane na podstawie przepisów dotychczasowych. W rozpoznawanej sprawie ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody została wydana w dniu [...] r., a więc jeszcze pod rządami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) zatem przepisy ustawy z dnia 3.10.2008 r. - w tym wskazany przez skarżącą art. 72 ust. 1 pkt 3 - nie mają w ogóle zastosowania w przedmiotowej sprawie. Dotyczy to również przepisu art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3.10.2008 r. mówiącego o tym, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Złożenie wniosku powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b. Reasumując powyższe należy stwierdzić, że skarżąca wskazała na naruszenie przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3.10.2008 r., które zgodnie z art. 155 tejże ustawy jak wyżej przedstawiono nie miały w niniejszej sprawie zastosowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.