II GZ 898/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 719/14 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowieniem z dnia 29 października 2014 r. o sygn. akt III SA/Łd 719/14 na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. odmówił P. B. wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd wskazał, że w skardze na powyższą decyzję P. B. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania i stwierdził, że decyzja ta, wydana na podstawie art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), dalej: u.t.d. na obecnym etapie postępowania nie posiada przymiotu wykonalności, gdyż – jak wynika treści art. 93 ust. 2 pkt 3 u.t.d. – decyzja ostateczna o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy nie podlega wykonaniu do czasu wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Zdaniem Sądu brak przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji uzasadniał odmowę uwzględnienia wniosku o jej wstrzymanie. W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) P. B. domagał się uchylenia postanowienia w całości. Argumentował, że Sąd błędnie zawiadomił go o terminie rozprawy, wyznaczonym na 5 listopada 2014 r., podczas gdy posiedzenie Sądu faktycznie odbyło się 29 października 2014 r. i na tym posiedzeniu Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak możliwości osobistego stawienia się i wypowiedzenia co do zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, skutkował jego nietrafnym nieuwzględnieniem przez WSA. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r. o sygn. akt III SA/Łd 719/14 WSA w Ł. oddalił skargę P. B. na decyzję GITD z dnia [...] czerwca 2014 r. Wyrok jest prawomocny od dnia 6 grudnia 2014 r. (vide: k. 34 verte akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wskazać należy, że P. B. domagał się wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2014 r., którą GITD nałożył na niego karę pieniężną 8.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W podstawie prawnej decyzji powołano m.in. art. 92a ust. 1 u.t.d., który pozwala organowi nałożyć na podmiot karę pieniężną wysokości od 50 do 10.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Stosownie do treści art. 93 ust. 2 pkt 3 u.t.d. decyzja ostateczna, wydana na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Zdaniem NSA powyższe rozwiązanie rodzi skutek, że: po pierwsze, organ nie może przystąpić do egzekucji kary pieniężnej nałożonej decyzją aż do czasu prawomocnego oddalenia skargi na tę decyzję, a po wtóre, w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji, sąd administracyjny winien rozstrzygnąć wniosek odmownie, bowiem decyzja nie podlega wykonaniu ex lege do czasu określonego cyt. przepisem. Podkreślenia wymaga, że na dzień złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i na dzień rozstrzygania wniosku przez Sąd I instancji decyzja GITD z dnia [...] czerwca 2014 r. nie podlegała wykonaniu na podstawie art. 93 ust. 2 pkt 3 u.t.d., gdyż skarżący wniósł na nią skargę do właściwego sądu administracyjnego, która wówczas nie została prawomocnie oddalona. Wobec tego, wydając postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji dnia 29 października 2014 r., Sąd nie naruszył prawa. Tego faktu nie zmienia w całości nietrafna argumentacja zażalenia. Okoliczność, że skarżący nie był wezwany na posiedzenie niejawne, na którym WSA ocenił wniosek, nie miała żadnego znaczenia dla losów wniosku. Jak bowiem wyżej wskazano, decyzja nie podlegała wykonaniu z mocy prawa, zatem WSA nie mógł orzec o jej wstrzymaniu. Jednakże w dacie rozpoznawania zażalenia przez NSA sytuacja uległa zmianie, ponieważ w aktach sprawy znajduje się prawomocny od dnia 6 grudnia 2014 r. wyrok WSA w Ł. z dnia 5 listopada 2014 r., oddalający skargę na decyzję GITD z dnia [...] czerwca 2014 r. Oznacza to, że ochrona tymczasowa przewidziana przepisem art. 93 ust. 2 pkt 3 u.t.d. dobiegła końca i zaskarżona decyzja podlega wykonaniu. Z tego samego powodu tj. z powodu prawomocnego zakończenia postępowania przed WSA w Ł., choć jednoinstancyjnego (brak uzasadnienia wyroku WSA z dnia 5 listopada 2014 r., brak skargi kasacyjnej) NSA nie mógł w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. udzielić P. B. ochrony tymczasowej. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.