II SA/Gl 648/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K.B., H.B. i I.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności 1) uchyla zaskarżone postanowienie i orzeka, że nie podlega ono wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] roku, znak: [...] Prezydent Miasta K. przekształcił w prawo własności prawo użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Gminy K. oznaczonego jako działka nr [...], km [...], obręb L., o powierzchni 799 m². Prawo to zostało przekształcone w ½ części na rzecz H. B., w ¼ części na rzecz K. B. oraz w ¼ części na rzecz I. B. dotychczasowych współużytkowników wieczystych tej nieruchomości. Decyzją tą udzielono dotychczasowym współużytkownikom wieczystym przedmiotowej działki 20 % bonifikaty od opłat należnych z tytułu przekształcenia ich prawa w prawo własności i określono łączną opłatę z tego tytułu w kwocie 52 152 zł. Obowiązkiem uiszczenia należnej opłaty obciążono dotychczasowych użytkowników wieczystych w częściach odpowiadających ich udziałom w nabytym prawie własności. Na wniosek tych osób rozłożono także należne od nich opłaty na 20 rat rocznych. Wierzytelność z tytułu opłat za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wraz z należnymi odsetkami został zabezpieczona hipoteką przymusową ustanowioną na przedmiotowej nieruchomości. Decyzja z dnia [...] r. została podjęta na podstawie przepisów art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 1 ust. 1 art.4 ust. 1-4, 6, 7 pkt 2, 13 i 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 83), art. 104 k.p.a. oraz uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zgody na udzielanie bonifikat od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W jej uzasadnieniu organ zaś podał, że zgodnie z zapisami ujawnionymi w księdze wieczystej nr [...] H. B. nabył przedmiotową nieruchomość na podstawie umowy użytkowania wieczystego zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] r. Rep. "A" nr [...] oraz postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] r. , sygn.. akt [...]. Natomiast K. B. oraz I. B. nabyły po ¼ udziałów w tym użytkowaniu wieczystym na podstawie zwartej w formie aktu notarialnego umowy darowizny z dnia [...] r. Rep. "A" nr [...] Wnioskiem z dnia 7 stycznia 2014 r. M. B., reprezentowany przez adwokata J. N., wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., za pośrednictwem Prezydenta Miasta K., o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w celu uchylenia wskazanej na wstępie decyzji Prezydenta Miasta K. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, że rodzice wnioskodawcy A. i J. B. zasiedzieli z dniem [...] r. udziały (każdy po ¼ części) w użytkowaniu wieczystym nieruchomości, której prawo własności w drodze tej decyzji ostatecznej nabyli H. B. oraz K. B. i . B. Stwierdzono następnie, że w [...] roku A. i J. B. rozpoczęli bowiem budowę domu jednorodzinnego na działce przy ul. [...] w K., której właścicielem był wówczas Skarb Państwa, a jej wieczystym użytkownikiem H. B. W wybudowanym przez nich budynku w [...] r. uzyskali oni zameldowanie na pobyt stały i od chwili zamieszkania ponosili wszelkie koszty utrzymania tego budynku oraz korzystali z nieruchomości w sposób niezakłócony. W [...] roku A. i J. B. zezwolili H. B. oraz jego rodzinie zamieszkanie na parterze wybudowanego przez nich budynku, a sami zamieszkali z dziećmi na jego piętrze. J. B. zmarł w 2001 roku , zaś jego spadkobiercami ustawowymi są jego dzieci M. B., D. S. oraz B. Q. Wnioskujący o wznowienie postępowania podał, że sprawa o stwierdzenie zasiedzenia przez A. i J. B. udziału w prawie użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości został wszczęta w dniu [...] r. w Sądzie Rejonowym K. – W. w K. pod sygnaturą [...]. Do zasiedzenia doszło jednakowoż z mocy samego prawa w dniu [...] r. i gdyż wtedy zostały spełnione jego ustawowe przesłanki. Wnioskodawca podał także, że uczestnikami postępowania o stwierdzenie zasiedzenia są obok niego oraz A. B., D. S. i B. Q. także H. B., K. B. i I. B. M. B. wskazał następnie , że ani on, ani także A. B., D. S. i B. Q. nie zostali zawiadomieni o wszczęciu i prowadzeniu postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności mimo, że stosownie do art. 28 k.p.a. przysługiwał im status strony postępowania. Decyzja Prezydenta Miasta K. dotyczyła bowiem bezpośrednio ich interesów prawnych, bowiem nabyli oni przez zasiedzenie udziały w użytkowaniu wieczystym oraz prawie własności nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. O wydaniu decyzji dowiedzieli się zaś dopiero 19 grudnia 2013 r. kiedy to Miasto K., uczestnik postępowania o zasiedzenie, doręczyło im tę decyzję za pośrednictwem Sądu Rejonowego. Tym samym należało przyjąć, że M. B., A. B., D. S. i B. Q. bez swojej winy nie wzięli udziału w tym postepowaniu, co doprowadziło do złamania zasady wyrażonej w art. 10 k.p.a., a zatem spełniona została przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...], Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego jego ostateczną decyzją z dnia [...] r. znak: [...]. W uzasadnieniu podał, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynikało, iż współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położonej przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], byli H. B., K. B. oraz I. B. Następnie organ ten po przytoczeniu brzmienia art. 28 k.p.a. stwierdził, że przez wskazany w tym przepisie interes prawny należy rozmieć interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, istniejący w określonych okolicznościach faktycznych, stanowiący przesłankę zastosowania określonego przepisu prawa materialnego. Istotą jego jest zatem istnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Zdaniem organu do czasu zakończenia postępowania sądowego podmiotom wskazanym we wniosku nie przysługują żadne prawa do nieruchomości stanowiącej przedmiot postępowania, nie są oni bowiem jej użytkownikami wieczystymi, nie posiadają także innych praw rzeczowych do tej nieruchomości, co potwierdza aktualny stan prawny określony w dziale II KW nr [...] prowadzonej dla nieruchomości przy ul. [...]. Mając powyższe na uwadze organ I instancji przyjął, że wniosek o wznowienie postępowania pochodził od podmiotu niebędącego stroną tego postepowania. Zażalenie na to postanowienie wniósł M. B., zastępowany przez adwokata J. N. wskazując, że jest ono bezzasadne, bowiem nabył on z mocy prawa wraz A. B., D. S. i B. Q. ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Gminy K. Celem toczącego się postępowania nieprocesowego jest zaś jedynie potwierdzenie tego stanu prawnego przez sąd. Oznacza to, że miał on interes prawny, o którym organ administracji powinien rozstrzygnąć w formie decyzji. Żalący się dodał, że Prezydent Miasta K. jako uczestnik postępowania w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości przy ul. [...] miał niewątpliwie świadomość tego faktu , a mimo to nie zawiadomił go o wszczęciu postępowania oraz nie zawiadomił o tym A. B., D. S. oraz B. Q. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości oraz wznowiło postępowanie zakończone decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności stwierdził, że prawidłowo organ I instancji uznał się za właściwy do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego jego decyzją z dnia [...] bowiem wydał on w tej sprawie decyzję w ostatniej instancji, a we wniosku nie były podnoszone okoliczności wskazane w art. 150 § 2 k.p.a. lecz przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Dokonując oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia organ II instancji uznał je jednak za wadliwe. Mając na uwadze pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r. , II OSK 191/2, stwierdził, że postanowienie w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych należy ograniczyć tylko do przypadków, gdy jednostka żądająca wszczęcia postępowania nie powołuje się na swój interes prawny. Ustalenie bowiem czy sprawa dotyczy interesu prawnego jednostki może nastąpić wyłącznie w toku postępowania. Tym samym skoro wnioskodawca powołał się na swój interes prawny związany z udziałem w postępowaniu w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania przedmiotowej nieruchomości w prawo jej własności to okoliczność czy podmiotowi temu przysługiwał przymiot strony tego postępowania może być badana po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że krąg stron postępowania nie został ustalony, a ustalenie to jest powinnością organu I instancji. Kolegium zanalizowało także pogląd zawarty w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 grudnia 2011 r., zgodnie z którym organy rozpatrujące podanie o wznowienie postępowania są uprawnione do weryfikacji przymiotu strony w stosunku do podmiotu wnoszącego podanie o wznowienie postępowania w pierwszej jego wstępnej fazie. Zasada ta zgodnie z tym wyrokiem doznaje jednak poważnego ograniczenia w sytuacji gdy podmiot składający podanie o wznowienie jako przesłankę swojego wniosku wskazuje art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W takiej bowiem sytuacji badanie posiadania przymiotu strony winno zostać przeprowadzone po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Mając na względzie przedstawione poglądy oraz argumenty podniesione we wniosku o wszczęcie postępowania uznać należało Zdaniem SKO stwierdzić, że uprawnionym i uzasadnionym było wznowienie postępowania, a nie odmowa jego wszczęcia. Uprawnieniem organu po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania było następnie również rozważenie zasadności jego zawieszenia z uwagi na przesłankę wynikającą z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Z takim orzeczeniem nie zgodzili się H. B., K. B. oraz I. B., którzy wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie SKO w K. Zarzucili jego wydanie z naruszeniem przepisów postępowania regulujących właściwość organu uprawnionego do wszczęcia postepowania oraz wydanie "decyzji" o wznowieniu postępowania pomimo braku stwierdzenia, iż zainteresowanym przysługiwało uprawnienie strony. Skarżący zarzucili, iż do wznowienia postępowania doszło z naruszeniem zarówno przepisów prawa formalnego, co do właściwości organu uprawnionego do podjęcia takowego rozstrzygnięcia, jak również bez uprzedniego stwierdzenia, że faktycznie M. B. domagający się wznowienia postępowania posiada przymiot strony. Skarżący nie zgodzili się z poglądem SKO, że wznowienie postepowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 może nastąpić bez stwierdzenia zasadności złożonego wniosku, bowiem żądanie takie może zostać zgłoszone wyłącznie przez stronę postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie i odwołało się do argumentacji, jaką zaprezentowało w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi SKO stwierdziło, że nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności w ocenie organu II instancji w sytuacji gdy okazało się, że składający wniosek o wznowienie postępowania powołał się na swój interes prawny należało wznowić postępowanie. Zasadnym było więc uchylenie w całości postanowienia organu I instancji odmawiającego wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] roku i wznowienie postępowania w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie pod względem jego zgodności z prawem, jak nakazuje art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), nie podzielił wszystkich jej zarzutów. Przechodząc do analizy prawnej zaskarżonego aktu w pierwszym rzędzie stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie zapadło w trybie postępowania wznowieniowego. Postępowanie to uregulowane zostało przepisami art. 145 – 153 k.p.a. i ma na celu usuwanie wad, jakimi są obarczone ostateczne decyzje administracyjne i postanowienia, od których przysługiwało zażalenie czy wręcz eliminację takich orzeczeń z obrotu prawnego w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek takiego rozstrzygnięcia. Kodeks postępowania administracyjnego uzależnia możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną od wystąpienia dwóch przesłanek pozytywnych oraz braku w sprawie przesłanek negatywnych. Przesłanki pozytywne to rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną oraz zaistnienie jednej z podstaw prawnych wznowienia wskazanych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i 145 b § 1 k.p.a. Do przesłanek negatywnych należy zaś zaliczyć przesłankę terminu, określoną w art. 146 § 1 i art. 145a § 2 i art. 145 b § 2 k.p.a. oraz przesłankę przewidywanej możliwości wydania w wyniku wznowienia postępowania wyłącznie decyzji, która w swej istocie odpowiadałaby decyzji dotychczasowej. Wznowienie postępowania zgodnie wreszcie z art. 147 k.p.a. następuje z urzędu lub na żądanie strony. Orzekające w sprawie organy obu instancji zgodnie z wnioskiem uczestnika postępowania M. B. rozważały możliwość wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem jedną z przesłanek, których zaistnienie obliguje organ do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest przypadek gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Skład orzekający Sądu podziela pogląd organu drugiej instancji, że kwestia czy podmiot żądający w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowienia postępowania administracyjnego legitymuje się interesem prawnym uzasadniającym jego udział w charakterze strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją powinna zostać co do zasady wyjaśniona w toku wznowionego postępowania. Stosownie bowiem do art. 149 § 2 k.p.a. dopiero postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy. Zasada ta jednak musi doznać ograniczeń, jeżeli już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do jego uwzględnienia. W szczególności będzie to miało miejsce gdy wniosek ten pochodzi od osoby, która w dacie jego składania nie może wykazać, iż przysługiwał jej przymiot strony postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Taka sytuacja miała zaś miejsce w przypadku kontrolowanej sprawy. Stosownie bowiem do przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (j.t. Dz. U. z 2012r. poz. 83) – dalej zwanej ustawą o przekształceniu - stronami postępowania toczącego się w jej trybie są osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi (bądź współużytkownikami wieczystymi) nieruchomości lub są następcami prawnymi tych podmiotów z wyłączeniem przypadków wskazanych w art. 1 pkt 1b tej ustawy, albo spełniają wymogi wynikające z art. 1 ust. 4 tej ustawy. Fakt dysponowania w dniu [...] r. prawem użytkowania wieczystego nieruchomości wskazanej we wniosku o przekształcenie tego prawa w prawo własności winien zaś zostać wykazany przez użytkownika wieczystego w oparciu o wpis w księdze wieczystej. W szczególności mieć tutaj trzeba na uwadze okoliczność, że stosownie do art. 27 zd. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej. Wpis do księgi wieczystej tego prawa w przypadkach wskazanych w tym przepisie ma zatem charakter konstytutywny. Przepis ten co prawda nie odnosi się przypadków nabycia użytkowania wieczystego z mocy prawa ( np. w drodze zasiedzenia), gdyż wówczas wpis do księgi wieczystej będzie miał charakter deklaratoryjny, jednakowoż nie ulega wątpliwości, że dopiero ujawnienie tego prawa w księdze wieczystej wyłącza stosowanie domniemania prawnego z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 707). Zgodnie z tym przepisem należy bowiem przyjmować, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Dodać trzeba, że podstawą wpisu do księgi wieczystej prawa użytkowania wieczystego nabytego z mocy prawa stanowi bądź to wydane w trybie nieprocesowym prawomocne postanowieniem sądu o stwierdzeniu zasiedzenia tego prawa bądź też ostateczna decyzja administracyjna stwierdzająca nabycie użytkowania wieczystego z mocy prawa. Postanowienie sądu o stwierdzeniu zasiedzenia czy decyzja administracyjna stwierdzające nabycie użytkowania wieczystego z mocy prawa mają także, podobnie jak wpis do księgi wieczystej charakter deklaratoryjny. Nie oznacza to jednak, że podmiot składający w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, którą w trybie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. przekształcono prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zwolniony jest z obowiązku wykazania, że był w dniu [...] r. oraz w dacie wydania tej decyzji użytkownikiem wieczystym tej nieruchomości, albo spełniał wymogi wynikające z art. 1 ust. 3 lub ust. 4 tej ustawy. Wykazanie posiadanego prawa użytkowania wieczystego nie może opierać się zaś jedynie na wskazaniu okoliczności faktycznych mających dowodzić nabycia go z mocy prawa w drodze zasiedzenia. Organ administracji publicznej nie jest uprawniony bowiem do oceny czy doszło do nabycia użytkowania wieczystego w tym trybie. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie winno zostać zatem poparte dokumentami, a to aktualnym odpisem księgi wieczystej, w której zostało ujawnione to prawo, bądź prawomocnym postanowieniem sądu, czy wreszcie decyzją ostateczną stwierdzającą nabycie tego prawa. Tym samym skoro z treści wniosku złożonego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wynikało, że podmiot domagający się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją przekształcającą prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nie dysponował żadnym z wyżej wskazanych dokumentów zasadnym było wydanie przez właściwy organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W opisanej sytuacji brak było bowiem podstaw do wznowienia i prowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia. W konsekwencji trzeba stwierdzić, że zaskarżone postanowienie Kolegium zapadło z naruszeniem art. 149 § 1 i § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Na marginesie dodać należy, że w przypadku współużytkowania wieczystego nieruchomości z żądaniem przekształcenia go w prawo własności winni wystąpić wszyscy współużytkownicy wieczyści, a w przypadku gdy co najmniej jeden z nich zgłosi sprzeciw wobec złożonego wniosku o przekształcenie właściwy organ zawiesza postępowanie i w takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 199 Kodeksu cywilnego. W przypadku, jeśliby zatem doszło do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności z pomięciem części współużytkowników wieczystych nieruchomości wówczas taką decyzję należałoby uznać jako wydaną z rażącym naruszeniem art. 2 ust. 1 ustawy o przekształceniu, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności takiej decyzji w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Gdyby zaś prawomocnym postanowieniem sądu doszło do stwierdzenia zasiedzenia przez uczestników postępowania części prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości należałoby wówczas rozważyć czy do wydania przez Prezydenta Miasta K. decyzji z dnia [...] roku, znak: [...], nie doszło także z rażącym naruszeniem przepisów art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 2 k.p.a. Za niezasadny Sąd uznał natomiast zarzut skarżących dotyczący wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów o właściwości organów. W szczególności podzielić należało w całej rozciągłości stanowisko SKO w K., że właściwym do orzekania w kontrolowanej sprawie w I instancji był Prezydent Miasta K. Organ ten wydał bowiem w sprawie decyzję w ostatniej instancji, a w związku ze wskazaną we wniosku przesłanką wznowienia postępowania brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 150 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu organ II instancji rozpatrujący zażalenie na postanowienie odmawiające wznowienia postępowania był także uprawniony do wydania postanowienia reformatoryjnego opartego na przepisie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 140 k.p.a. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania przez organ rozpatrujący zażalenie na postanowienie oparte na przepisie art. 149 § 3 k.p.a. nie powoduje bowiem przeniesienia na ten organ kompetencji (dewolucji uprawnień) do przeprowadzenia postępowania wskazanego w art. 149 § 2 k.p.a. Wskazania dotyczące dalszego postępowania po wydaniu wyroku wynikają wprost z treści tego uzasadnienia. W przypadku zatem, jeżeli w toku ponownego rozpatrywania sprawy nie wystąpią nowe okoliczności faktyczne uzasadniające wznowienie postępowania SKO w K. utrzyma w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ pouczy wnoszącego zażalenie o innych prawnych możliwościach wzruszenia decyzji Prezydenta Miasta K. decyzji z dnia [...] roku. W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. ) - dalej zwanej p.p.s.a. - uchylił zaskarżone postanowienie. O niewykonalności zaskarżonego orzeczenia do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku orzeczono po myśli art. 152 p.p.s.a. Należne skarżącym koszty postępowania - obejmujące wpis od skargi, wynagrodzenie dla zawodowego pełnomocnika oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa - Sąd ustalił w oparciu o przepisy art. 200, art. 202 § 2 , art. 205 § 2 oraz 209 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).