II OSK 420/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1895/14 o odrzuceniu skargi G.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1895/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd I instancji wskazał, iż stosownie do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, zaś art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Sąd I instancji wyjaśnił, iż zarządzeniami przewodniczącego wydziału z dnia 12 września 2014 r. wezwano skarżącego do nadesłania 10 odpisów skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 24 września 2014 r., zatem termin do uzupełnienia braków upływał w dniu 1 października 2014 r. Jak wynika z dokumentacji księgowej, do dnia 16 października 2014 r. wpis nie został uiszczony. Skarżący nie nadesłał również odpisów skargi. Wobec nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braku formalnego skargi i nieuiszczenia wpisu pomimo dokonania wezwania Sąd I instancji działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył G.K. reprezentowany przez radcę prawnego. Postanowienie zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj.: - art. 65 § 1 i art. 67 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż zarządzenia przewodniczącego wydziału z dnia 12 września 2014 r., dotyczące nadesłania 10 odpisów skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego zostały skutecznie doręczone. Wskazując na powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto argumentację zawartą w powyższym zarzucie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Podstawy, na których oparto skargę kasacyjną zmierzają w istocie do podważenia zasadności odrzucenia skargi przez Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w sytuacji gdy zdaniem strony w sprawie nie wyjaśniono czy B.S. (tj. osoba która odebrała przesyłkę zawierającą wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi) był osobą upoważnioną do odbioru korespondencji skarżącego, a tym samym, czy zostały one skutecznie doręczone. Stwierdzić należy, iż ustalenia Sądu I instancji co do skuteczności doręczenia ww. wezwań jawią się co najmniej jako przedwczesne. Bowiem jak słusznie wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący G.K. w niniejszym postępowaniu występował jako osoba fizyczna. Skarżący wskazał w skardze adres do korespondencji S. nr [...],[...] - [...] Ł. Dwa zarządzenia przewodniczącego wydziału z dnia 12 września 2014 r. dotyczące wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych wniesionej skargi nie zostały skarżącemu doręczone osobiście. Na dowodzie doręczenia przesyłki brak jest podpisu skarżącego. Przesyłka została odebrana przez B.S. i jego podpis figuruje na dowodzie doręczenia przesyłki. Jak wynika z adnotacji na dowodach doręczenia przesyłka została wydana B.S., który upoważniony był do odbioru przesyłek pocztowych kierowanych na adres G.K. T.R. [...],[...] -[...] Ł. i "[...]" G.K. ul. Ż., [...]-[...] Ł. Powyższy fakt wynika jednoznacznie z pełnomocnictwa pocztowego nr [...] (k- 45 akt sądowych). Pełnomocnictwo powyższe dotyczyło odbioru korespondencji pocztowej związanej z prowadzoną przez G.K. działalnością gospodarczą. W tej sytuacji należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż powyższe upoważnienie nie uprawniało do odbioru korespondencji kierowanej na adres prywatny Pana G.K., to jest S., [...] - [...] Ł. Zatem Sąd I instancji nie zbadał powyższej okoliczności i nie ustalił czy B.S. był upoważniony do odbioru tej korespondencji. Stanowisko Sądu I instancji nie uwzględnia jednak, że doręczenie w trybie art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe ( Dz.U. z 2012 r. poz. 1529) może być dokonane przedstawicielowi ustawowemu adresata lub pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych lub na podstawie pełnomocnictwa pocztowego. Należy uznać, iż Operator Pocztowy za pośrednictwem którego przesyłka była dostarczana naruszył przepis art. 37 ust 2 pkt 5a wydając przesyłkę osobie nieuprawnionej do jej odbioru. Zaniechanie wyjaśnienia powyższej okoliczność budzi uzasadnione wątpliwości, co do poglądu Sądu I instancji o skuteczności doręczenia wezwań. Brak prawidłowego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych nie może powodować ujemnych skutków prawnych dla strony, które wynikają z przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a.