IV SAB/Wr 105/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w przedmiocie wydania decyzji "za wrzesień 2013 i (...) za październik 2013" oddala skargę. W dniu 9 czerwca 2014r. wniesiona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjna we Wrocławiu skarga K. S. (nosząca datę 7 maja 2014r.) na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w przedmiocie nie wydania decyzji na wniosek z września 2013r. i na wniosek z października 2013r., choć zdaniem skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] marca 2014r., Nr [...] nakazało organowi I-szej instancji zająć się tą kwestią. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. przekazując dokumentację dotyczącą postępowania w sprawie, stwierdził, że sprawa z wniosku skarżącej z września 2013r. dot. zasiłku celowego na zakup kuchenki elektrycznej zakończona został wydaniem przez tenże organ decyzji, a która została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego. K. S. zaskarżyła do Sądu decyzję organu odwoławczego, stąd sprawa jest w toku postępowania sądowego. Odnośnie zarzutu niewydania decyzji na wniosek skarżącej z października 2013r., a dot. zasiłku celowego na ogrzanie mieszkania i wody, w/w organ przekazując dokumentację dotyczącą postępowania w sprawie, wyjaśnił, że podczas wywiadu środowiskowego ustalono, że K. S. mieszkanie i wodę ogrzewa urządzeniami elektrycznymi, stąd przyznano wnioskodawczyni zasiłek na opłacenie energii elektrycznej. Przedmiotowa decyzja utrzymana została w mocy przez organ odwoławczy. Obecnie toczy się postępowanie sądowe, zainicjowane skargą w/w od opisanej wyżej decyzji organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej p.p.s.a. (Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.) - kontrola ta obejmuje również bezczynność organu. Rozpoznając merytorycznie skargę należy podnieść, że przyjęte zostało, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, M. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd.Prawnicze "Lexis-Nexis" (W-a 2005, str. 86). Wniesienie skargi na milczenie jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (por.J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Lexis-Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Podkreślić przy tym należy, że zgodnie zaś z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kontrola Sądu w takich sprawach sprowadza się więc do zbadania, czy rzeczywiście organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce. W sytuacji zatem, gdy Sąd uzna skargę za uzasadnioną, może zobowiązać organ administracji do wydania w określonym terminie decyzji, postanowienia lub aktu czy też dokonania czynności z zakresu administracji publicznej, jeśli organ ten nie uczynił tego mimo obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Istotne jest przy tym, że w sprawach skarg na bezczynność organów administracji, wojewódzki sąd administracyjny orzeka biorąc pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili wydawania orzeczenia. Aby zatem ocenić czy skarżony przez K. S. organ, tj. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. pozostaje w bezczynności, wskazać należy – jak to już wyżej Sąd podkreślił, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracyjnych sąd administracyjny orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w dacie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że skarga K. S. datowana na 7 maja 2014r., wniesiona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 9 czerwca 2014r. Z akt sprawy niewątpliwe wynika, że wnioskiem (podaniem) z dnia 2 września 2013r. skarżąca zwróciła się do organu I instancji o przyznanie jej zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności, odzieży, obuwia, środków czystości, na ogrzewanie mieszkania i wody, na opłacenie rachunków za energię elektryczną oraz na zakup kuchenki elektrycznej. W wyniku rozpatrzenie powyższego żądania skarżącej, organ I instancji wydał następujące decyzje: 1) decyzję z dnia [...] września 2013r., Nr [...] (k. 57), którą umorzono postępowanie w sprawie przyznania zasiłku okresowego od 1 do 30 września 2013r. ; 2) decyzję z dnia [...] września 2013r., Nr [...] (k. 59), którą postanowiono : - przyznać zasiłek celowy z przeznaczeniem na dofinansowanie zakupu żywności w kwocie 70,00 zł, - przyznać zasiłek celowy z przeznaczeniem na dofinansowanie zakupu odzieży w kwocie 60,00 zł, - przyznać zasiłek celowy z przeznaczeniem na dofinansowanie zakupu obuwia w kwocie 70,00 zł , - przyznać zasiłek celowy z przeznaczeniem na dofinansowanie zakupu środków czystości i higieny w kwocie 20,00 zł, - przyznać zasiłek celowy z przeznaczeniem na dofinansowanie pokrycia kosztów energii elektrycznej w kwocie 7,56 zł; 3) decyzję z dnia [...] września 2013r., Nr [...] (k. 61) orzekająca o odmowie przyznania skarżącej zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów energii elektrycznej w kwocie 279,20 zł 4) decyzję z dnia [...] października 2013r., Nr [...] (k. 5), którą postanowiono odmówić przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup kuchenki elektrycznej. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2013r., Nr [...]. Podkreślić przy tym należy, że jeżeli – tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji wydał przewidziany prawem akt, to oznacza, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i Sąd nie może uwzględnić skargi na podstawie art. 149 p.p.s.a.. Równocześnie wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w tym postępowaniu nie jest uprawniony do kontroli opisanych wyżej decyzji organu I instancji, jak i decyzji Kolegium , jako, że w niniejszym postępowaniu, Sąd uprawniony jest jedynie do zbadania, czy organ I instancji pozostawał w bezczynności, czy też nie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku (podania) skarżącej z dnia 2 września 2013r. w przedmiocie w nim wyżej opisanym. To, że skarżąca nie godzi się z rozstrzygnięciami tegoż organu, nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, gdyż w niniejszym postępowaniu, jak to już Sąd zauważył, tą kwestią zajmować się nie może. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącej w kwestii bezczynności organu I instancji, względem Jej wniosku (podania) z października 2013r., nie można również przyjąć, aby w/w organ I instancji pozostawał w bezczynności. Otóż z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca w miesiącu październiku złożyła w organie 3 (trzy) wnioski (podania) z określonymi żądaniami, tj. w dniu 1 października, w dniu 10 października i w dniu 15 października 2013r.. I tak podaniem z dnia 1 października 2013r. skarżąca zwróciła się o przyznanie zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego z przeznaczeniem zakup żywności, środków czystości, odzieży, na opłacenie rachunku za energię elektryczną oraz na zakup stołu i krzesła. (k.37). Z akt sprawy wynika, iż w przedmiocie opisanego wyżej żądania skarżącej z dnia 1 października 2013r., organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2013r., Nr [...] orzekł w przedmiocie zasiłku celowego (k.13), a decyzją, Nr [...] również wydaną w dniu [...] października 2013r. orzekł w przedmiocie zasiłku okresowego (k.15).. W wyniku zaś rozpoznania wniosku (podania) skarżącej z dnia 10 października 2013r. o przyznanie zasiłku celowego (k.43), organ I instancji wydał w dniu [...] października 2013r. dwie decyzje. I tak decyzją Nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2013r., Nr [...] – organ I instancji odmówił przyznania skarżącej zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup opału (k.11). Z kolei decyzją Nr [...] organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie przyznania pomocy finansowej w postaci zasiłku celowego na opłacenie zadłużenia za energię elektryczną w wysokości 150.00 zł oraz bieżącego rachunku w wysokości 50.00 zł (k.7). Również organ I instancji nie pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku (podania) skarżącej z dnia 15 października 2013r. z żądaniem przyznania zasiłku celowego na opłacenie zaległego rachunku za energię elektryczną oraz bieżącego rachunku za energię elektryczną (k.46). Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzją z dnia [...] października 2013r., Nr [...] – organ I instancji umorzył postępowanie w przedmiocie określonym, a opisanym wyżej podaniem skarżącej z dnia 15 października 2013r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, a to na skutek wydania w dniu [...] grudnia 2013r. przez SKO w W. decyzji kasacyjnej o Nr [...], organ I instancji wydał w dniu [...] marca 2014r. kolejną decyzję Nr [...] w sprawie żądania skarżącej zawartego w w/w podaniu z dnia 15 października 2013r. W konsekwencji powyższych ustaleń nie można przyjąć, by organ I instancji pozostawał w bezczynności w sprawie opisanych wyżej wniosków (podań) skarżącej tak z miesiąca września, jak i z miesiąca października 2013r., skoro z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Z taką zaś sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącej, że w decyzji z dnia [...] marca 2014r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nakazało organowi I-szej instancji , cyt.: " zająć się bezczynnością " - podkreślić należy, że okoliczność ta nie ma znaczenia w niniejszej sprawie z tej to przede wszystkim przyczyny, że w/w decyzja Kolegium wydana została w innej sprawie, tj. w sprawie wniosków (podań) skarżącej z listopada i grudnia 2013r., gdy w niniejszej sprawie skarżąca we wniesionej do Sądu skardze zarzuca bezczynność organu I instancji w rozpatrzeniu Jej wniosków (podań) z września i października 2013r. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak wyżej. H.B.2.12.2014 r.