I OZ 955/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 779/14 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2014r., znak: [...] w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2014 r. orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w S., obręb [...] oznaczonej jako działka o nr [...] poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej. Jednocześnie ww. organ decyzją z tego samego dnia, znak[...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2014 r. o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości. Obie decyzje stały się przedmiotem wniesionej przez J. Z. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W ww. skardze zawarto wniosek o wstrzymanie decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 11 sierpnia 2014 r. skargi zostały rozdzielone w ten sposób, że skarga na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Bk 778/14, zaś skarga na decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...], w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Bk 779/14. Postanowieniem z dnia 22 października 2014 r. (sygn. akt I OZ 940/14) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia [...] sierpnia 2014 r., którym Sąd ten odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wydane w sprawie prowadzonej pod sygnatura akt II SA/Bk 778/14 i wstrzymał wykonanie tego orzeczenia. W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd Odwoławczy wskazywał, że już sama treść art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.) dalej "u.g.n." obligująca organ do wstrzymania wykonania tego rodzaju decyzji w przypadku jej zaskarżenia do sądu administracyjnego, powodowała, że Sąd Wojewódzki powinien był uwzględnić wniosek skarżącego w tym przedmiocie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania kontrolowanej w niniejszym postępowaniu decyzji uznając, że wniosek J. Z. nie mógł odnieść zamierzonego skutku bowiem nie został w należyty sposób uzasadniony. J. Z. we wniesionym na powyższe postanowienie zażaleniu, zakwestionował jego prawidłowość, zarzucając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku naruszenie: 1) art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż skarżący nie uprawdopodobnił, że nastąpi szkoda i nieodwracalne skutki w przypadku, gdy inwestor wkroczy na jego nieruchomość, w sytuacji, gdy z akt sprawy ewidentnie wynika, iż jest to nieruchomość rolna objęta programem ekologicznym oraz dotacjami unijnymi i jakiekolwiek odstępstwa od wcześniej złożonych deklaracji w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa spowodują dla skarżącego ogromne szkody w jego majątku, w sytuacji stwierdzenia niespełnienia warunków otrzymania wymienionej dotacji, 2) art. 61 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe uznanie, iż nieuchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności powoduje, iż inwestor może starać się o uzyskanie pozwolenia na budowę, które umocowuje go do wybudowania na nieruchomości skarżącego niedających się usunąć budowli elektroenergetycznych planowanej linii [...], a decyzja, w oparciu o którą zostaną wykonane budowle związane z przedmiotową inwestycją będzie podlegać stwierdzeniu nieważności i wyrządzi tym samym nieodwracalne skutki, 3) art. 9 u.g.n., w sytuacji, gdy przepis ten nakazuje wstrzymanie wykonalności decyzji z urzędu, w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w trybie art. 124 ust. 1 tej ustawy. Odpowiedź na zażalenie nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem takiego postępowania incydentalnego może być jednak orzeczenie pozostające w sferze zainteresowania sądu, zakreślonej wniesioną przez podmiot do tego uprawniony, skargą. W niniejszym jednak przypadku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku ponownie rozpoznał zawarty w skardze wniosek J. Z. o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie zaś wniosek o wstrzymanie wykonania kontrolowanej w niniejszym postępowaniu decyzji. Należy zaznaczyć, iż powyższe wynika nie tylko z treści sentencji zaskarżonego postanowienia, lecz również jego uzasadnienia. Rozpoznawanie więc wniosku o wstrzymanie orzeczenia niebędącego przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszym postępowaniu musi skutkować uchyleniem orzeczenia w tym przedmiocie. Rozpoznając ponownie przedmiotowy wniosek, Sąd Wojewódzki ustali jakiego orzeczenia on dotyczy, biorąc przy tym pod uwagę istniejący związek między decyzją w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości a decyzją w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, której wykonanie zostało wstrzymane w toczącym się równolegle postępowaniu. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.