II GSK 1672/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "W. C. M." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1773/14 w sprawie ze skargi "W. C. M." Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania w sprawie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "W. C. M." Spółki z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia dniu 5 marca 2015 r. oddalił skargę "W. C. M." Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia 14 sierpnia 2014 r., w przedmiocie odwołania w sprawie rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Dyrektor Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił postępowanie prowadzone w trybie konkursu ofert w rodzaju: leczenie stomatologiczne w zakresie świadczenia ogólnostomatologicznego dla dzieci i młodzieży do ukończenia 18 roku życia na okres od 1 lipca 2014 r. do 30 czerwca 2018 r. W postępowaniu złożone zostały 4 oferty: W. C. M. sp. z o.o. w W., Marii K. – S., A. R. – M. i C. Z. T. sp. z o.o. Rozstrzygnięcie postępowania nastąpiło w dniu 16 maja 2014 r., a informacja o wynikach została opublikowana na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej Oddziału Funduszu w K.. Do zawarcia umowy został wybrany skarżąca spółka. W wyniku wniesionego przez M. K. odwołania Dyrektor Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K., decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., odwołanie to oddalił wskazując, że Komisja konkursowa dokonała wyboru ofert w kolejności zgodnej z uzyskaną pozycją w wygenerowanym automatycznie Rankingu końcowym. Uwzględnione zostały oferty, które w rankingu zajęły pozycje 1 i 2, uzyskując odpowiednio liczby punktów oceny oferty od 62,613 do 61,899. Oferta odwołującej się uplasowała się na pozycji 3, uzyskując ocenę punktową 61,071. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pracowni rtg organ stwierdził, że nie doszło w tym zakresie do naruszenia prawa, gdyż zgodnie z załącznikiem nr 2 (tabela nr 1) do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia stomatologicznego (Dz.U. z 2013 r., poz.1462) rentgenodiagnostyka jest jednym ze świadczeń gwarantowanych, do których każdy ubezpieczony pacjent ma prawo. Świadczenia te mogą być realizowane przez świadczeniodawców, którzy mają podpisaną umowę z Małopolskim Oddziałem NFZ w K. i posiadają własny sprzęt, lub przez podwykonawcę. Posiadanie aparatu rtg, zgodnie z zarządzeniem nr 3/2014/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z 23 stycznia 2014 r. w sprawie określania kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej było kryterium dodatkowo ocenianym, za które oferta złożona w przedmiotowym zakresie mogła uzyskać 7,5 pkt. Organ wskazał, że Komisja dokonała sprawdzenia dokumentów potwierdzających uprawnienie W. C. M. sp. z o.o. do wykonywania rentgenodiagnostyki wydanych przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. W odniesieniu do lokalizacji przy ul. R. [...] w W. organ podał, że spółka przedstawiła umowę o podwykonawstwo na wykonywanie zdjęć rentgenowskich. W przypadku lokalizacji przy ul. Sz. [...] oferent odpowiedział na zapytanie w sprawie rtg lub radiowizjografu, że nie posiada tego typu sprzętu, i dlatego nie zostały mu przyznane punkty z tego tytułu. Organ wskazał również, że obowiązujące przepisy nie wyodrębniają gabinetów szkolnych, jako osobnej grupy miejsc udzielania świadczeń, wobec czego komisja konkursowa nie prowadziła odrębnej weryfikacji ze względu na fakt, czy gabinet spółki znajdował się na terenie placówki szkolno-wychowawczej czy też nie. Ponadto, na etapie konkursu nie dokonuje się weryfikacji godzin otwarcia poszczególnych placówek szkolnych ani nie ustala się czy gabinety mają osobne wejścia, dlatego brak było podstaw do odrzucenia oferty spółki W. C. M. z lokalizacją przy ul. Sz. [...]. Odnośnie zarzutu dotyczącego serwisowania sprzętu, organ stwierdził, że przepisy regulujące postępowanie konkursowe nie stawiają takiego warunku. Posiadanie umowy serwisowej na sprzęt nie był natomiast warunkiem rankingującym, opisanym w zamówieniu. Objętą skargą decyzją z [...] sierpnia 2014 r., wydaną wskutek wniosku M. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Dyrektor Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. uchylił swoje poprzednie rozstrzygnięcie. Organ uznał za zasadny zarzut odwołującej się dotyczący niezapewnienia przez W. C. M. sp. z o.o. w lokalizacji przy ul. R. [...] w W. aparatu rtg lub radiowizjogramu na dzień złożenia oferty. Stwierdził, że udzielona na etapie konkursu odpowiedź spółki w sprawie urządzeń rtg nie odpowiadała stanowi faktycznemu i prawnemu, gdyż decyzje administracyjne dotyczące udzielenia zezwolenia podwykonawcy Centrum na posiadanie i stosowanie rtg zostały wydane dopiero w dniu 2 lica 2014 r., a więc po zakończeniu postępowania konkursowego. Organ wskazał w tym zakresie, że wymagania dotyczące sprzętu muszą być spełnione w dniu złożenia oferty. Pozostałych podniesionych przez odowołującą się zarzutów organ nie podzielił. Sąd I instancji oddalając skargę W. C. M. sp. z o.o. na tą decyzję stwierdził, że istota sprawy sprowadzała się do kwestii skuteczności uzyskania przez podwykonawcę skarżącej spółki zezwolenia na uruchomienie pracowni rtg i stosowanie aparatu rtg, wymaganego zdaniem uczestnika, przepisem art.4 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy Prawo atomowe. Sąd wskazał, że z ustaleń stanu sprawy wynikało, iż zezwolenie na rzecz podwykonawcy B. J., wydane zostało ostatecznie przez Małopolskiego Inspektora Sanitarnego w dniu 2 lipca 2014 r. Pozytywna opinia odnośnie projektu gabinetu rentgenowskiego wydana została przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w dniu 2 kwietnia 2012 r., a przeprowadzone w lutym 2014 r. testy potwierdziły możliwość uruchomienia sprzętu rtg, jednakże koniecznym było uzyskanie zezwolenia przewidzianego art 5 ust. 4 ustawy Prawo atomowe. Uzyskanie decyzji po dniu otwarcia ofert oznaczało zdaniem Sądu I instancji, że w dniu rozstrzygnięcia konkursu ofert, podwykonawca przedstawiony przez W. C. M. nie posiadał uprawnień do wykonywania rentgenodiagnostyki, a tym samym brak było podstaw do przyznania dodatkowych 7, 5 punktów. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podała art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). "W. C. M." Spółka z o.o. w W., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, art. 140 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez przyjęcie, że spółka nie spełniała warunku dodatkowego zgodnie z pkt 2.6 załącznika nr 3a do zarządzenia prezesa NFZ nr 77/2013/DSOZ z dnia 12 grudnia 2013 r. dla arkusza oceny zakresu świadczeń: "Świadczenia ogólnostomatologiczne – aparat RTG – w lokalizacji (...)" i uznanie tym samym, że Dyrektor Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] ww. przepisu nie naruszył, podczas gdy skarżąca spełniła ten warunek poprzez zawarcie umowy z podwykonawcą, która została załączona do złożonej przez skarżącą oferty. Skarżąca w związku z powyższym prawidłowo udzieliła odpowiedzi na pytanie ofertowe zawarte w Ankiecie nr 1.4.1.1. "Czy oferent zapewnia aparat rtg (...)" w lokalizacji; 2. prawa materialnego, art. 139 ust. 3 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej przez NFZ, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca nie spełniała warunku dodatkowego ocenianego w pkt 2.6 załącznika nr 3a do zarządzenia Prezesa NFZ 77/2013/DSOZ z dnia 12 grudnia 2013 r. dla arkusza oceny z zakresu świadczenia: "Świadczenia ogólnostomatologiczne – aparat RTG – w lokalizacji (...)" i uznanie tym samym, że Dyrektor Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] ww. przepisu nie naruszył, podczas, gdy skarżąca spełniała ten warunek poprzez zawarcie umowy z podwykonawcą, która została załączona do złożonej przez skarżącą oferty, a w związku z tym udzieliła twierdzącej odpowiedzi na pytanie zawarte w Ankiecie nr 1.4.1.1. "Czy oferent zapewnia aparat rtg (...)" w lokalizacji; 3. prawa materialnego, art. 4 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 4 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe, poprzez – mimo braku wyjaśnienia czy podwykonawca skarżącej spółki miał obowiązek uzyskać zezwolenie na uruchomienie aparatu RTG Planmeca Prostyle – uznanie, że na podstawie ww. przepisów koniecznym było uzyskanie przez wnioskodawcę zezwolenia przed złożeniem oferty przez skarżącą i uznanie, iż istotą zaskarżonej decyzji jest kwestia skuteczności uzyskania przez podwykonawcę skarżącej zezwolenia na uruchomienie pracowni rtg i stosowania aparatu rtg przed złożeniem oferty, podczas gdy kluczowa kwestię stanowi wyjaśnienie czy w ogóle istniał obowiązek uzyskania ww. pozwolenia przed datą złożenia przedmiotowej oferty. Podnoszą te zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w K. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Dyrektor Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Mając na uwadze treść podniesionych zarzutów i ich motywację zawartą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w kontekście kontroli zakwestionowanej decyzji Dyrektora Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ, jakiej dokonał Sąd I instancji oddalając w konsekwencji skargę strony, stwierdzić należy, że kluczową w sprawie była kwestia posiadania na dzień zakończenia konkursu w rodzaju leczenie stomatologiczne w zakresie świadczenia ogólnostomatologicznego dla dzieci i młodzieży do ukończenia 18 roku życia, uprawnień podwykonawcy strony skarżącej do wykonywania badań RTG. Istotą sprawy, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, była kwestia skuteczności uzyskania przez podwykonawcę W. C. M. B. J. zezwolenia na uruchomienie pracowni RTG i stosowanie aparatu RTG zgodnie z wymogami określonymi w ustawie Prawo atomowe oraz momentu, kiedy nabycie uprawnień przez podwykonawcę miało faktycznie miejsce. Jak bowiem stanowi art. 4 ust. 1 pkt 5 i 6 powołanej ustawy Prawo atomowe, wykonywanie działalności związanej z narażaniem polegającym na uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące, uruchamianiu pracowni, w których mają być stosowane źródła promieniowania jonizującego, w tym pracowni rentgenowskich wymaga zezwolenia albo zgłoszenia w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej (...). Zezwolenie, o którym mowa w przywołanym przepisie, a więc na uruchamianie i stosowanie aparatów rentgenowskich do celów diagnostyki medycznej, wydaje państwowy wojewódzki inspektor sanitarny – art. 5 ust. 4 omawianej ustawy. Stosowanie zaś do art. 5 ust. 7a ustawy, wydanie, odmowa lub cofnięcie zezwolenia następuje w drodze decyzji administracyjnej. Analiza powołanych przepisów w sposób jednoznaczny wskazuje, że uruchomienie pracowni rentgenowskiej oraz korzystanie z aparatów rentgenowskich między innymi do celów diagnostycznych wymaga uzyskania zezwolenia – decyzji. Dopiero posiadanie odpowiedniej decyzji przez podmiot chcący prowadzić działalność diagnostyczną z użyciem aparatury rentgenowskiej, jak podwykonawca strony skarżącej, uprawnia go do prowadzenia diagnostyki medycznej z użyciem aparatury wytwarzającej promieniowanie jonizujące. W stanie faktycznym niniejszej sprawy niespornym, nie kwestionowanym przez stronę, była okoliczność, że na dzień przystąpienia do konkursu (17 marca 2014 r.) jak również na dzień jego zakończenia (16 maja 2014 r.) oraz pierwszy dzień obowiązywania umowy o świadczenia usług medycznych (1 lipca 2014 r.), B. J. prowadząca I. S. P. L. w Dz. S. (podwykonawca) nie posiadała decyzji (zezwoleń) uprawniających ją do prowadzenia pracowni oraz uruchamiania i stosowania urządzeń RTG. Uprawienia te nabyła dopiero z dniem 2 lipca 2014 r., mocą decyzji Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego – decyzje nr [...] i [...]. Tym samym w wymienionych datach nie miała ona wymaganego prawem zezwolenia na prowadzenie tak pracowni rentgenowskiej jak i korzystania z posiadanego urządzenia rentgenowskiego. W konsekwencji jako podwykonawca W. C. M. w zakresie świadczenia usług medycznych (diagnostyki rentgenowskiej), nie posiadający wymaganego prawem zezwolenia, nie gwarantowała na dzień przystąpienia przez stronę skarżąca do spornego konkursu, udzielania świadczeń opieki zdrowotnej stanowiących jeden z elementów objętych konkursem przemawiający za wyborem, oceną, ofert złożonych organowi NFZ. Wobec powyższego nie jest zasadny zarzut postawiony przez kasatora w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej, albowiem jak już wskazano na podwykonawcy spoczywał obowiązek uzyskania pozwolenia w drodze decyzji na prowadzenie pracowni i korzystania ze sprzętu RTG zaś strona skarżąca powinna była co najmniej przed zakończeniem postępowania konkursowego wykazać, że gwarantuje wykonanie zadeklarowanego w ofercie świadczenia prowadzania diagnostyki medycznej z zastosowaniem aparatu rentgenowskiego. Jak trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, w chwili przystępowania do konkursu strona skarżąca spełniała tylko jeden z dwóch warunków w tym zakresie, a mianowicie wykazała możliwość wykonywania badań RTG poprzez podwykonawstwo na podstawie umowy z dnia 2 stycznia 2010 r., zawartej z B. J. o udzielanie lekarskich świadczeń zdrowotnych. Strona nie spełniał natomiast drugiego z warunków. Nie posiadała, pośrednio od podwykonawcy, potwierdzonej prawnie możliwości uruchomienia i stosowania aparatu RTG do celów diagnostycznych jak i uruchomienia (prowadzenia) pracowni, a więc świadczenia usługi diagnostycznej w zakresie stomatologii. Powyższe rozważania co do konieczności wykazania przez stronę uprawnień do prowadzenia diagnostyki stomatologicznej – rentgenowskiej potwierdzających złożone oświadczenie w ankiecie konkursowej odnośnie zapewnienia przez oferenta aparatu RTG lub radiowizjografu w lokalizacji (pytanie 1.4.1.1.), stanowią podstawę negatywnej oceny pozostałych zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, zarzutu naruszenia art. 140 ust. 1 i art. 139 ust. 3 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotne w z w. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (...). Oba zarzuty, z punktu 1 i 2 skargi kasacyjnej, sprowadzają się bowiem do zakwestionowania, zaaprobowanego przez Sąd I instancji stanowiska organu, o niespełnieniu przez stronę dodatkowego warunku z zakresu świadczenia ogólnostomatologicznego – aparatu RTG. Skarżąca kasacyjnie wywodzi, że samo przedłożenie, potwierdzającej złożone w ankiecie pod wskazanym punktem oświadczenia w tym przedmiocie, umowy z podwykonawcą dysponującym lokalem i sprzętem do wykonywania diagnostyki rentgenowskiej było wystarczające do pozytywnej oceny tej części oferty i w konsekwencji uzyskania dodatkowej punktacji, która miała niewątpliwy wpływ na wybór oferty i podpisanie umowy o udzielanie świadczeń ogólnostomatologicznych. Strona wywodzi przy tym, że stan sprawy w chwili składania oferty, związany z uzyskaniem przez podwykonawcę pozytywnych opinii co do pracowni rentgenowskiej wraz z posiadanym prze niego sprzętem, był wystarczającą przesłanką do pozytywnego uznania tej części ankiety, która dotyczyła dostępu do aparatury RTG. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Przepis art. 140 ust. 1 ustawy o świadczeniach, określa, że przedmiot zamówienia opisuje się w sposób jednoznaczny, wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty. Przepis art. 139 ust. 3 pkt ustawy, stanowi natomiast, że ogłoszenie zawiera w szczególności wymagane kwalifikacje zawodowe i techniczne świadczeniodawców z uwzględnieniem Polskich norm wprowadzających normy europejskie (...). Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (...), w § 2 ust. 1 pkt 3 wskazuje, że w ogłoszeniu o konkursie ofert zamieszcza się kwalifikacje zawodowe osób udzielających świadczenie opieki zdrowotnej i warunki techniczne udzielania świadczeń (...), w tym wymagania w zakresie pomieszczeń, sprzętu, aparatury niezbędnych przy udzielaniu świadczeń opieki zdrowotnej. Mając na uwadze treść pytania sformułowanego w punkcie 1.4.1.1. ankiety oraz unormowania prawne wiążące się rodzajem świadczenia, którego pytanie to dotyczyło, za prawidłowe uznać należy stanowisko organu wyrażone w decyzji i powtórzone w odpowiedzi na skargę kasacyjną, które to Sąd I instancji zasadnie zaaprobował. Pytanie postawione w powołanym punkcie 1.4.1.1. ankiety brzmiało: "czy oferent zapewnia aparat rtg (...) w lokalizacji". Skoro dotyczyło on zapewnienia dostępu do sprzętu rentgenowskiego, to choćby w sposób dorozumiany należało je powiązać z obowiązkami wynikającymi z ustawy Prawo atomowe, a więc z posiadaniem zezwolenia na posługiwanie się urządzeniem rentgenowskim oraz miejscem, w którym można, zgodnie z przepisami, takie badanie przeprowadzić. Sformułowanie pytania ankiety jakie przyjął organ, w odniesieniu do omawianej usługi diagnostyki rentgenowskiej nie mogło być poczytane jako niewystarczające do uznania, że istniała potrzeba potwierdzenia posiadania przez oferenta lub podmiot z nim powiązany (podwykonawcę) stosowanego zezwolenia umożlwiającego w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa do posługiwania się urządzeniem jonizującym w odpowiednio do tego przystosowanym miejscu – lokalu. Innymi słowy, brak było podstaw do przyjęcia, w świetle treści pytania ankiety, że złożenie samego oświadczenia o dostępie do urządzenia RTG, bez potwierdzenia uprawnień do jego wykorzystania, wystarczyło do pozytywnego zaopiniowania tej części ankiety, dzięki czemu oferent mógł uzyskać dodatkową punktację swojej oferty. Jak już wskazano i co zasadnie stwierdził tak organ jak i Sąd I instancji, oferta skarżącego C. tylko częściowo wypełniała wymóg zapewnienia aparatu RTG i to wyłącznie w zakresie złożonego oświadczenia w ankiecie, które wskazywało na potencjalny tak w dniu składania oferty jak i dniu zakończenia postępowania konkursowego, dostęp do tego typu aparatury. Jak słusznie podniósł w odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, oferent – skarżąca, deklarując spełnienie warunku, którego dotyczyło pytanie ankiety, musiał mieć nie tylko faktyczną ale również prawną możliwość realizacji świadczenia przy użyciu aparatu RTG. Posiadanie pozytywnej opinii przez podwykonawcę strony skarżącej co do pracowni i aparatu RTG nie przesądzało o możliwości z ich wykorzystania w ramach ewentualnie pozytywnego dla strony zakończenia postępowania konkursowego. Możliwość taką przewidywało wyłącznie posiadanie przez podwykonawcę stosownego zezwolenia, które ten uzyskał dopiero po zakończeniu postępowania konkursowego. Reasumując, w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, strona skarżąca udzieliła w ankiecie odpowiedzi twierdzącej o zapewnieniu aparatu RTG wyłącznie w sposób wskazują na istnienie możliwości świadczenia takiej usługi. Oświadczenie nie znajdowało jednak umocowania w stanie prawnym, potwierdzającym nie tylko możliwość faktyczną ale i prawną do zapewnienia aparatu RTG w ramach świadczenia ogólnostomatologicznego. Nie spełniła ona tym samym omawianego wymogu gwarantującego w chwili zawarcia umowy realizacji świadczenia usługi medycznej – diagnostyki rentgenowskiej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.