II SA/Kr 1063/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Tarnowie E. B. sprawy ze skarg G. K. i R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 maja 2014 r., znak: [...] w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia skargi oddala. Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia 7 kwietnia 2014 r. nr [...] działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz art. 104 § 1 K.p.a. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji fotowoltaicznej o mocy 792 KWp w miejscowości W., gm. [...]" na działce nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 2 grudnia 2013 r. inwestor PV "G" Sp.z.o.o z siedzibą w T. zwróciła się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację opisanego wyżej przedsięwzięcia. Wnioskowana inwestycja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., Wydział Spraw Terenowych w T., pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T., pismem z dnia 9 stycznia 2014 r. stwierdzili, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Burmistrz Miasta i Gminy [...] na mocy postanowienia z dnia 28 stycznia 2014 r. odstąpił od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Pismem z dnia 6 lutego 2014 r. inwestor wniósł zmiany do treści zawartej w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. W związku z tym Burmistrz Miasta i Gminy [...] pismem z dnia 20 lutego 2014 r. wystąpił z wnioskiem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Wydział Spraw Terenowych w T. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. o ponowne wyrażenie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz określenie ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., Wydział Spraw Terenowych w T. oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. stwierdzili, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Burmistrz Miasta i Gminy [...] postanowieniem z dnia 18 marca 2014 r., odstąpił od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Organ ustalił, że planowana inwestycja polegać będzie na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 792 kWp na działce nr ew. [...] w miejscowości W., gm. [...], powiat [...], województwo [...]. Powierzchnia ww. działki, na której planuje się budowę przedmiotowej instalacji fotowoltaicznej wynosi 2,83 ha, z czego powierzchnia zabudowy farmy fotowoltaicznej wyniesie 1,35 ha (co stanowi 47,7% całkowitej powierzchni działki). Pozostała część terenu zostanie zagospodarowana zielenią niską i drzewami. Zakłada się montaż ok. 3300 szt. paneli fotowoltaicznych (każda o mocy 240 - 260 Wp), na konstrukcji stalowo - aluminiowej, niezwiązanej trwale z gruntem. W skład projektowanej instalacji wchodzić będą: polikrystaliczne moduły fotowoltaiczne, wbijana konstrukcja wolnostojąca nietrwale związana z gruntem, drogi wewnętrzne, linie kablowe, przyłącze elektroenergetyczne, transformator, falowniki oraz inne niezbędne elementy infrastruktury związane z budową i funkcjonowaniem farmy fotowoltaicznej. Konstrukcje nośne złożone będą z elementów aluminiowe - metalowych i posadowione metodą wbijania do gruntu. Instalacja farmy fotowoltaicznej nie wymaga utwardzenia gruntu pod konstrukcjami paneli oraz pomiędzy nimi w czasie budowy oraz eksploatacji. Najbliższa zabudowa zlokalizowana jest w odległości ok. 80 m od strony wschodniej. Pole paneli fotowoltaicznych nie będzie miało wpływu elektromagnetycznego na otaczające środowisko oraz ludzi - wartość natężenia pola magnetycznego w powietrzu dla instalacji fotowoltaicznych nie przekracza poziomu dopuszczalnego określonego w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Panele fotowoltaiczne nie wymagają chłodzenia mechanicznego i nie emituj ą hałasu. Do prac instalacyjnych oraz serwisowych zaangażowane będą specjalistyczne jednostki zewnętrzne. W związku z eksploatacją elektrowni fotowoltaicznej nie będzie generowany hałas. Na etapie realizacji przedsięwzięcia nie dojdzie do przekroczenia wartości dopuszczalnych pod względem akustycznym. Hałas generowany będzie wyłącznie na etapie realizacji inwestycji, w porze dziennej przez okres nie dłuższy niż l miesiąc. Głównym źródłem hałasu będą samochody dostawcze, a także koparki i wibromłot przez okres ok. 10 dni. Zgodnie z ewidencją gruntów, teren przeznaczony pod budowę przedmiotowej instalacji fotowoltaicznej stanowi grunty rolne IV klasy bonitacyjnej. W północnej części działki (na której nie planuje się montażu instalacji) występuje zieleń wysoka. W pobliżu planowanej inwestycji przepływa potok [...] - ok. 680 m (na zachód od działki inwestycyjnej) i potok [...] - ok. 830 m (na wschód od działki inwestycyjnej). Inwestycja zlokalizowana jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Zgodnie z § 3 ust. l pkt 3 uchwały Sejmiku Woj. na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] zakazuje się likwidacji i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub napraw urządzeń wodnych. Przytoczony powyżej zakaz likwidacji zadrzewień dotyczy wszelkich zadrzewień: "zarówno pojedyncze drzewo lub krzew rosnące wśród pól, jak i ich skupiska są zadrzewieniami w rozumieniu definicji ustawowej i nie ma znaczenia, czy pochodzą z samosiewu i czy znalazły odzwierciedlenie w ewidencji gruntów". Wobec powyższego, realizacja przedmiotowej inwestycji nie może wiązać się z likwidacją ani niszczeniem zadrzewień śródpolnych - instalację (farmę fotowoltaiczną) należy zaprojektować w taki sposób, aby nie doszło do likwidacji lub zniszczenia zardzewień o charakterze zadrzewień śródpolnych istniejących na części działki przeznaczonej pod budowę przedmiotowej farmy fotowoltaicznej. Zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], zgodnie z § 3 ust. 2 ww. uchwały Sejmiku Woj. [...], nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których prowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na ochronę przyrody obszaru lub, dla których nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W trakcie prowadzonego postępowania do Urzędu Miejskiego wpłynęły wnioski od mieszkańców, wyrażających swój niepokój i sprzeciw co do planowanej inwestycji. Największe zastrzeżenia wnoszone przez mieszkańców dotyczyły lokalizacji inwestycji w centrum miejscowości W., w niewielkiej odległości od zabudowy jednorodzinnej. Mieszkańcy wyrazili także swoje obawy odnośnie samej farmy fotowoltaicznej, jej wpływu na środowisko i zdrowie ludzi, w związku z oddziaływaniem pola magnetycznego. Zgodnie z zapisami w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia materiały budowlano - montażowe oraz elementy prefabrykowane będą posiadały atesty oraz będą odpowiadały normom. Ogniowo fotowoltaiczne polikrystaliczne wykonane jest z wykrystalizowanego krzemu. Zgodnie z zapisami w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia wystąpienie ryzyka zanieczyszczenia środowiska gruntowo - wodnego można ograniczyć do minimum poprzez odpowiedni nadzór nad pracami konstrukcyjnymi, w tym w szczególności nad przygotowaniem, wyrównaniem i utwardzeniem terenu. Zważywszy na stan faktyczny oraz prawny w mniejszej sprawie zaistniała podstawa do wydania rozstrzygnięcia o środowiskowych uwarunkowaniach, a to na podstawie norm przywołanych w podstawie prawnej decyzji. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli G. K., C. M., R. G. i B. L.. G. K., C. M., R. G. zarzucili organowi naruszenie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz naruszenie przepisów procedury administracyjnej w zakresie dotyczącym zebrania i oceny materiału dowodowego. Skarżący w szczególności podnieśli, że inwestycja będzie realizowana w centrum wsi, wśród zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej, a ponadto wskazali, iż w postępowaniu powinno się uwzględnić potencjalne elektromagnetyczne oddziaływanie przedsięwzięcia oraz kwestię stosunków wodnych w zakresie możliwości uszkodzenia sieci drenarskiej i związane z tym niebezpieczeństwo zanieczyszczenia środowiska gruntowo- wodnego. Ponadto zarzucono organowi, iż nie zbadał czy inwestycja będzie miała wpływ na obszar Natura 2000 i Obszar Chronionego Krajobrazu [...]. B. L. z kolei zarzuciła organowi, iż nie została uznana za stronę postępowania mimo, iż jest właścicielką działki nr [...], która jest położona blisko terenu inwestycji. Zaznaczyć należy, że w niniejszym postępowaniu rozpoznano odwołania G. K., C. M. i R. G.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że jak wynika z przedstawionej przez inwestora Karty informacyjnej przedsięwzięcia z lutego 2014 r. teren przeznaczony pod inwestycję jest obecnie użytkowany rolniczo (uprawa zbóż i kukurydzy). Teren ten nie jest wpisany do rejestru zabytków, a w otoczeniu przedsięwzięcia brak jest gatunków chronionych prawem. Przedmiotem przedsięwzięcia jest elektrownia fotowoltaiczna o mocy 792 kWp, którą tworzą następujące elementy: polikrystaliczne moduły fotowoltaiczne (w liczbie max 3.300 szt. o mocy 240- 260 kWp każdy), wbijana konstrukcja wolnostojąca nietrwale związana z gruntem, drogi wewnętrzne, linie kablowe, przyłącze elektroenergetyczne, transformator, falowniki i inne niezbędne elementy infrastruktury związane z budową i eksploatacją parku ogniw fotowoltaicznych. Panele połączone w grupy przyłączone będą do kontenerowej stacji transformatorowej kablami elektroenergetycznymi. Stacja transformatorowa za pomocą przyłącza elektroenergetycznego będzie oddawać energię wy produkowaną za pomocą paneli fotowoltaicznych do zewnętrznej sieci elektroenergetycznej 15 kV, która przebiega przez przedmiotową działkę, a słup przyłączeniowy zostanie określony przez miejscowy zakład energetyczny. Powierzchnia jaką zajmie stacja transformatorowa to ok 20 m2. W sumie cała powierzchnia zabudowy wyniesie 1,35 ha i będzie realizowana na gruntach rolnych o klasie IV. Przedsięwzięcie będzie usytuowane poza obszarami wodno- błotnymi, obszarami o płytkim zaleganiu wód gruntowych, poza obszarami wybrzeży oraz obszarami górskimi. Inwestycja nie będzie też oddziaływać na tereny leśne i obszary objęte strefą ochronną ujęć wody. W opinii sanitarnej z dnia 10 marca 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. wskazał, że w czasie eksploatacji farma fotowoltaiczna nie będzie emitowała zanieczyszczeń oraz ponadnormatywnego hałasu do środowiska, jak również nie będzie powodowała ścieków i odpadów. Natężenie pola dla instalacji modułów fotowoltaicznych nie przekroczy standardów emisyjnych w zakresie oddziaływania elektromagnetycznego. Z kolei w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. organ ochrony środowiska stwierdził, iż na terenie planowanej inwestycji nie występują gatunki i siedliska przyrodnicze chronione na mocy Dyrektywy Ptasiej lub Dyrektywy Siedliskowej. W niniejszej sprawie istotną kwestią jest to, że działka objęta wnioskiem znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Jak ustalono, planowana inwestycja nie będzie powodować ponadnormatywnej uciążliwości dla środowiska, nie będzie miała wpływu na cenne siedliska przyrodnicze, nie będzie wiązać się też z likwidacją ani zniszczeniem zadrzewień śródpolnych. Dlatego też inwestycja ta nie będzie realizowana wbrew zakazom określonym w przywołanej wyżej uchwale Sejmiku Województwa z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] w części położonej w Województwie. Burmistrz Miasta i Gminy [...] po uprzednim zakwalifikowaniu planowanego przez inwestora przedsięwzięcia do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przeanalizował w sposób dokładny na podstawie dołączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz podanych wyżej postanowień organów opiniujących -wszelkie wymienione w art. 63 ust. 1 uwarunkowania. Następnie wydane zostało postanowienie z 18 marca 2014 r. o nienałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Konsekwencją tego jest wydanie - zgodnie z art. 84 ustawy decyzji z 7 kwietnia 2014 r., w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Analiza kwestionowanej decyzji każe stwierdzić, że organ I instancji w sposób szczegółowy odniósł się do każdego z określonych w art. 63 ust. 1 ustawy uwarunkowań. W odwołaniu strony szczególnie zaakcentowały kwestie wpływu przedsięwzięcia na stan wód gruntowych i możliwość uszkodzenia sieci drenarskiej. W Karcie informacyjnej (str. 21) wskazano, iż elektrownia fotowoltaiczna będzie wykorzystywać odnawialne źródło energii- energię słoneczną nie będzie zaś emitować bezpośrednio zanieczyszczeń do środowiska, a tym samym nie wpłynie na stan zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego, gleby oraz wód. Elektrownia solarna stanowi bowiem nieemisyjne źródło energii, ryzyko zanieczyszczenia środowiska wodno-gruntowego zostanie ograniczone na etapie realizacji, poprzez odpowiedni nadzór nad pracami konstrukcyjnymi. Z kolei na etapie funkcjonowania elektrowni, nie przewiduje się powstania ścieków technologicznych. Jak już to wskazano wyżej, przewidziano, aby eksploatacja sprzętu mechanicznego niezbędna do realizacji przedsięwzięcia była prowadzona w taki sposób, aby wyeliminować możliwość zanieczyszczenia gruntu oraz wód gruntowych produktami ropochodnymi. I tak, podczas tankowania sprzętu używanego przy budowie wykorzystane zostaną maty absorpcyjne zapobiegające ewentualnym przeciekom substancji szkodliwych, z kolei magazynowanie olejów smarów i materiałów niezbędnych do eksploatacji i konserwacji sprzętu, w celu minimalizacji niebezpieczeństwa zanieczyszczenia środowiska wodno- gruntowego, będzie odbywało się poza miejscem realizacji prac. Przewidziano także realizację szczelnych mis olejowych pod transformatorami, które będą w stanie zmagazynować 100 % oleju w razie awarii. Co do zaś podnoszonego przez strony problemu odprowadzania wód opadowych w Karcie informacyjnej (str.24) zastrzeżono, iż ścieki deszczowe będą oprowadzane na teren zieleni w obrębie działek do których inwestor posiada tytuł prawny. Wody opadowe oraz roztopowe nie będą narażone na kontakt z substancjami niebezpiecznymi. Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła G. K., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 K.p.a. poprzez podzielenie stanowiska organu I instancji i w konsekwencji utrzymanie decyzji pierwszo instancyjnej w mocy mimo jej wadliwości polegającej na naruszeniu: art. 10 K.p.a. poprzez niedochowanie gwarancji wynikających z zasady czynnego udziału stron w postępowaniu przez co naruszone zostały prawa strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego, art. 61 § 4 K.p.a. poprzez brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania wszystkich osób będącymi stronami postępowania, art. 8 K.p.a. poprzez oparcie decyzji na opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nieodnoszącej się w swej treści do stanu faktycznego sprawy, art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący wszystkich wniosków stron postępowania; - art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieuwzględnienie uwarunkowań wskazanych w powołanym przepisie bądź to poprzez brak odniesienia się do niektórych z nich jak też poprzez brak wyczerpującej i wszechstronnej analizy wskazanych uwarunkowań, opartej na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym; - art. 33 ust. 1 ustawy poprzez niedochowanie obowiązku podania bez zbędnej zwłoki do publicznej wiadomości informacji o wszczęciu postępowania w tym między innymi wskazania sposobu i miejsca składania uwag i wniosków oraz wyznaczenia jednocześnie 21 dniowego terminu ich składania; - art. 37 pkt 2 ustawy poprzez niepodanie w uzasadnieniu decyzji podjętej w pierwszej instancji w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa w postępowaniu. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że fakt złożenia nowej karty informacyjnej przedsięwzięcia świadczy o tym, że w istocie doszło do wszczęcia nowego postępowania administracyjnego. O fakcie złożenia nowej karty informacyjnej strona skarżąca nie została poinformowana. W międzyczasie Burmistrz Miasta i Gminy [...] w dniu 18 marca 2014 r. ponownie wydał postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji, a następnie dopiero 19 marca 2014 r. poinformował o zakończeniu postępowania dowodowego. Tym samym zostało naruszone prawo strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego art. 10 § 1 K.p.a. Zdaniem strony skarżącej organ administracyjny zarówno pierwszej jak i drugiej instancji stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko naruszył art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Nie odniesiono się do kwestii usytuowania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu gęstości zaludnienia, nie dokonano pełnej analizy możliwości negatywnego oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego na zdrowie ludzi i zwierząt również nie dokonano w żadnym zakresie oceny potencjalnego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na istniejące w pobliżu pasieki pszczół chociaż wniosek w tej kwestii został zgłoszony przez uczestników postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła również R. G. i domagał się uchylenia decyzji SKO w [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 2 i § 3 K.p.a. polegające w szczególności na: - niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o odmowie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przez przedmiotową inwestycję pomimo jej wadliwości; - niedostatecznym wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności niewzięcie pod uwagę faktu, że inwestycja jest planowana na obszarze chronionym i w centrum miejscowości W.; - braku pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dowolne przyjęcie, że wykonanie na terenie Parku Krajobrazowego tak dużej inwestycji nie będzie miało wpływu na charakter tego parku i jego faunę i florę; - braku odniesienia się w decyzji do zarzutów odwołania co do wniosków, ustaleń i zapewnień składanych przez Burmistrza Miasta i Gminy wobec mieszkańców; - całkowitego zlekceważenia potrzeby przeprowadzenia badań co do oddziaływania tej inwestycji na ludzi i oparcie się w tym zakresie na ogólnikowych stanowiskach sanepidu i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., odnoszących się tylko do ogólnikowego oddziaływania takich farm na zdrowie ludzi; - dowolności w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zarówno pismo sanepidu jak i ochrony środowiska przywołują tylko argumentację z karty informacyjnej przedsięwzięcia bez jakiegokolwiek odniesienia się do realiów inwestycji. Z pism tych wynika, że powyższe stanowiska zapadły bez obecności przedstawicieli tych instytucji w terenie i przeprowadzeniu badan czy pomiarów, a także ustaleń co do znajdującej się na przedmiotowej nieruchomości fauny i flory. Ponadto zbagatelizowano uwagi stron postępowania, że planowana inwestycja ma być zlokalizowana na obszarze chronionego Krajobrazu [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi G. K. i R. G. i prowadzić je dalej pod wspólną sygnaturą II SA/Kr 1063/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest decyzja organów administracji określająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pod nazwą budowa instalacji fotowoltaicznej o mocy 792 KWp w miejscowości W., gm. [...]. Budowa instalacji fotowoltaicznych jest przedsięwzięciem zaliczonym do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko a zatem przedsięwzięć, dla których uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane. Tytułem wstępu wskazać należy, iż jak wynika z samego brzmienia art. 71 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej; ustawa) celem wydania decyzji środowiskowej jest ustalenie warunków środowiskowych uregulowań dla planowanego przedsięwzięcia tj. ram w jakich planowane przedsięwzięcie może być realizowane w sposób bezpieczny dla środowiska i jak najmniej w to środowisko ingerująco. Sama decyzja środowiskowa nie przesądza jeszcze czy inwestycja, dla której określa warunki realizacji (z uwagi na konkretne uwarunkowania środowiskowe) będzie mogła być w przyszłości zrealizowana. Jest to pierwszy etap procesu inwestycyjnego poprzedzający możliwość uzyskania przez inwestora decyzji umożliwiającą mu realizację zamierzenia. Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych jest wiążąca dla organów procedujących na dalszych etapach procesu inwestycyjnego (art. 86 ustawy). Postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych prowadzone jest z udziałem społeczeństwa, ale dotyczy to jedynie tych przedsięwzięć, która mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ale dopiero od momentu wydania postanowienia ustalającego konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 grudnia 2013 r. II SA/Kr 1126/13). Wynika to z brzmienia art. 79 ust 1 ustawy, który mówi iż przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, oraz art. 80 ust 1 ustawy stanowi 1. Jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Ponieważ przedmiotowe zamierzenie jest zaliczone do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko należy przyjąć, iż powinno być ono prowadzone bez udziału społeczności lokalnej a stanowiska tej społeczności nie miał obowiązku uwzględnić w wydanej przez siebie decyzji organ prowadzący to postępowanie. Na marginesie wskazać należy, iż nawet w sytuacji prowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa, negatywna postawa lokalnej społeczności wobec zamierzenia inwestycyjnego nie może samoistnie przesądzać o odmowie wydania decyzji środowiskowej. Organ winien jedynie stanowisko to uwzględnić przy określeniu warunków środowiskowych dla planowanego przedsięwzięcia tj. ram w jakich przyszła inwestycja może być realizowana. Negatywne stanowisko społeczeństwa może jedynie wpłynąć na konkretne uwarunkowania i wymogi danej inwestycji, co winno znaleźć wyraz w konkretnych zapisach decyzji nakładających na inwestora dodatkowe obowiązki mające przeciwdziałać, tudzież ograniczać negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, nie może jednakże stanowić podstawy do odmowy określenia uwarunkowań środowiskowych (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r. II SA/Łd 886/12 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 19 grudnia 2013 r. IV SA/Wa 1092/13). Fakt, iż w niniejszym postępowaniu zapewniono jednak udział społeczeństwa, co znalazło swój wyraz choćby w wyznaczeniu rozprawy administracyjnej na wniosek 105 zainteresowanych, którzy wniosek ten podpisali a także ustosunkowanie się do zgłoszonych problemów w samej decyzji świadczy jedynie o dobrej woli organu w tym zakresie, bo jak mowa o tym wyżej organ nie miał prawnego obowiązku by postępowanie w tym zakresie prowadzić. Zdaniem sądu zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem. Podnieść w tym miejscu należy, iż w odróżnieniu od decyzji środowiskowych wydanych po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, decyzje wydawane bez przeprowadzania tej oceny nie mają ustawowo określonej sztywnej formy. W przeciwieństwie do postanowień art. 82 ust. 1 ustawy, przepis art. 84 ust. 1 wskazuje jedynie na konieczność stwierdzenia w takiej decyzji, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (co zostało już zresztą stwierdzone w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy). Z kolei przepis ust. 2 tego artykułu mówi o potrzebie dołączenia do decyzji charakterystyki przedsięwzięcia. W zakresie uzasadnienia przepis art. 85 ust 2 pkt 2 przesądza jedynie, iż uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać; w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedmiotowa decyzja oba te warunki spełnia zawiera wyrzeczenie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania dla środowisko oraz zawiera informacje zakresie, rodzaju i skali możliwego oddziaływania na elementy środowiska, Pogląd jakoby decyzja ta decyzja powinna zawierać analogiczne rozstrzygnięcia jak te które zawiera decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (vide Krzysztof Gruszecki; Komentarz do art.84 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) jest poglądem chybionym Gdyby bowiem byłoby to zamiarem ustawodawcy aby rozstrzygnięcia takie znalazło się w decyzji środowiskowej wydanej bez przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, to takie zapisy znalazły by się w ustawie analogicznie jak ma to miejsce w przypadku regulacji zawartej w art. 80 i art. 82 ustawy. Ustawodawca świadomie rozróżnia dwa typy decyzji środowiskowej (w tym także jej treści) przewidując większy stopień związania wnioskodawcy warunkami ustalonymi w decyzji środowiskowej - w zależności od stopnia możliwości ingerencji danego przedsięwzięcia w środowisko. Większe niż wymaga to ustawa związanie inwestora warunkami określonymi w decyzji środowiskowej byłoby działaniem nie mającym umocowania w obowiązującym prawie a zatem działaniem nielegalnym. W tym stanie prawnym decyzja organu I instancji i utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego pozostają w zgodzie z obowiązującymi przepisami, skargi zaś nie zawierają usprawiedliwionych zarzutów. W szczególności wskazać należy, iż zmiany naniesione przez inwestora w karcie informacyjnej nie stanowiły, iż wszczęte zostało nowe postepowanie administracyjne. Inwestor ma prawo w ramach toczącego się postępowania dokonywać korekt. Pogląd jakoby korekta taka wszczynała nowe postępowanie jest poglądem wadliwym. Organ ma jedynie obowiązek korektę tą uwzględnić, także jeżeli chodzi o procedurę w jakich dana decyzja jest wydawana np. uzyskać nowe opinie czy uzgodnienia. W niniejszej sprawie organ natomiast wymagane prawem opinie po dokonaniu korekty karty informacyjnej uzyskał. Strony zostały także (po dokonaniu korekty karty informacyjnej) powiadomione o zakończeniu postępowania w sprawie, możliwości zapoznania i wypowiedzenia się w sprawie zebranych materiałów (pismo z 19 marca 2014 r.). Na marginesie podnieść należy, iż nawet zasadny zarzut naruszenia przez organ art. 10 K.p.a. nie jest podstawą do uchylenia decyzji, chyba że strona wykaże iż uchybienie to miało wpływ na wynik postępowania, poprzez uniemożliwienie jej dokonania czynności która miałaby lub mogła mieć wpływ na rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie skarżące skarżąca G. K. takich okoliczności nie wskazuje. Zarzuty dotyczące treści decyzji są nieuzasadnione. Treść decyzji i jej uzasadnienie pozostają w zgodzie z obowiązującym prawem o czym mowa wyżej. Zarzut naruszenia art. 63 ust 1 jest bezzasadny, gdyż zaskarżona decyzja jest decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia co do którego nie stwierdzono obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko a nie decyzją wydaną w ramach przeprowadzenia takiej oceny. Także zarzuty dotyczące nie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego jest bezzasadne gdyż jak mowa o tym wyżej, organ przeprowadził postępowanie dowodowe w pełnym a nawet przekraczającym ustawowe wymogi zakresie tj. dopuszczając społeczeństwo do udziału w tym postępowaniu w sytuacji, kiedy postępowanie nie dotyczyło inwestycji dla której stwierdzono by obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Do kwestii protestu okolicznej ludności w związku z planowaną inwestycją sąd odniósł się już we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia. Na koniec wskazać należy, iż decyzja organu I instancji aczkolwiek w sentencji mówiąca o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie jest decyzją wydaną w oparciu w oparciu o przepis art. 63 ust 2 (która zresztą tu niezaskarżalny charakter) ale decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia - co wynika dobitnie z jej uzasadnienia oraz wskazanej podstawy prawnej i aczkolwiek sąd dopatruje się pewnej wadliwości, ze względu fakt, iż decyzja w sentencji nie wskazuje na określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia a na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (co mogło być mylące z uwagi na brzmienie art. 63 ust 2 ustawy) to jednak wadliwość ta w żaden sposób nie wpłynęła na rozstrzygnięcie sprawy. Nie stanowiła zatem podstawy do uchylenia tej decyzji. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.