I OZ 1122/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1304/14 o odmowie dopuszczenia B. W. do udziału w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi Gminy Miasto Z. na zarządzenie Starosty T. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia obowiązujących projektów organizacji ruchu postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. odmówił B. W. dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi Gminy Miasto Z. na zarządzenie Starosty T. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia obowiązujących projektów organizacji ruchu. W motywach orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że uzasadniając wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu B. W. podniósł, że jest właścicielem nieruchomości nr [...] oraz współwłaścicielem nieruchomości usytuowanych w Z. przy ul. Z. i posiada interes prawny w dopuszczeniu go do niniejszego postępowania, gdyż obecny projekt organizacji ruchu na tej ulicy w istotny sposób utrudnia mu korzystanie z nieruchomości. W okresie od lipca 2007 do stycznia 2014 r. Straż Miejska w Z. przeprowadziła 181 interwencji w związku z jego parkowaniem przy tej ulicy. Wnioskodawca w całości poparł stanowisko Starosty T., zdecydowanie wypowiadając się przeciwko czynnościom podejmowanym przez Gminę Miasta Z. Oceniając dopuszczalność udziału wnioskodawcy w charakterze uczestnika w niniejszym postępowaniu, Sąd I instancji uwzględnił, że dotyczy ono zarządzenia starosty w przedmiocie unieważnienia obowiązującej organizacji ruchu. Jak wskazał NSA w uchwale z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt l OPS 14/13 (publ. http:orzeczenia.nsa.gov.pl), prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika odpowiednio z przepisów - art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz - art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Przy czym przyjmuje się, że przepis art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym upoważnia do zaskarżenia również zarządzeń starosty. Zdaniem Sądu, legitymację do uczestniczenia w tym postępowaniu należało więc oceniać przy uwzględnieniu odrębnych zasad regulujących legitymację skargową w sprawach skarg na uchwały organów jednostek samorządowych, które stanowią lex specialis w stosunku do regulacji ogólnej wyrażonej w art. 33 P.p.s.a., odnoszącej się do klasycznego postępowania administracyjnego. Wśród warunków, które muszą zostać spełnione, aby można było wnieść skargę na uchwałę rady powiatu do sądu administracyjnego, art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013r, poz. 295 ze zm.) przewiduje między innymi wymóg wykazania naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia. Odnosząc ten warunek do niniejszej sprawy Sąd uznał, że dopuszczone do udziału w tej sprawie mogłyby zostać wyłącznie podmioty, które wykazały, że ich interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżonym zarządzeniem starosty. Zaistnienia takiej sytuacji wnioskodawca w niniejszej sprawie nie wykazał. Przeciwnie, jako uzasadnienie swojego udziału w niniejszym postępowaniu wnioskodawca wskazał, że to dotychczas obowiązujący projekt organizacji ruchu na ul. Z. w Z. w sposób istotny utrudnia mu korzystanie z jego nieruchomości położonej przy tej ulicy. Wnioskodawca uważa zatem, że zaskarżone zarządzenie starosty jest zgodne z prawem i nie narusza jego interesów prawnych. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył B. W., który podnosząc zarzut naruszenia art. 33 § 2 P.p.s.a. oraz art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym, domagał się jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 33 § 2 P.p.s.a., udział w charakterze uczestnika postępowania może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Z powyższej regulacji wynika, że o możliwości przystąpienia do postępowania decyduje legitymowanie się interesem prawnym. Postępowanie w niniejszej sprawie toczy się na skutek skargi Gminy Miasto Z. na zarządzenie Starosty T. w przedmiocie unieważnienia obowiązujących projektów organizacji ruchu na ul. Z. w Z. Specyfika postępowania w sprawie zarządzania ruchem na drogach publicznych sprawia, iż istotnemu zawężeniu podlega w nich krąg stron postępowania. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji legitymację do uczestniczenia w tym postępowaniu oceniać należy przy uwzględnieniu odrębnych zasad regulujących legitymację skargową w sprawach skarg na uchwały organów jednostek samorządowych – w tym przypadku art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. W tym kontekście, trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że nie ma podstaw do uznania bezpośredniego związku między sferą praw i obowiązków wnoszącego zażalenie a zaskarżonym zarządzeniem. B. W. nie legitymuje się w rozpoznawanej sprawie interesem prawnym, o którym mowa w art. 33 § 2 P.p.s.a. O istnieniu interesu prawnego przesądza norma prawa materialnego i istnienia takiej normy materialnoprawnej – jak prawidłowo oceniono w zaskarżonym postanowieniu – w tym przypadku nie wykazano. Interes prawny powinien być konkretny i realny, a związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną wnioskodawcy a zaskarżonym zarządzeniem musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień bądź obowiązków. Od interesu prawnego należy natomiast odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak wykazać, że wskutek wydania zaskarżonego aktu doszło do zmiany jego sytuacji prawnej. Podnoszona przez B. W. kwestia utrudnień w parkowaniu związana z obecnym projektem organizacji ruchu, której następstwem były wielokrotne interwencje Straży Miejskiej podejmowane wobec wnioskodawcy, nie może stanowić oparcia dla legitymacji procesowej w niniejszej sprawie. Słusznie przy tym zauważył Sąd I instancji, że B. W. w istocie zainteresowany jest oddaleniem skargi wniesionej przez Gminę Miasto Z. i utrzymaniem w mocy zaskarżonego zarządzenia, natomiast w sądownictwie administracyjnym nie jest znana instytucja interwenienta ubocznego. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie