III SA/Gd 696/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 12 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w dniu 16 lipca 2013 r. wydał rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu Z. N. ze służby z dniem 25 sierpnia 2013 r. W decyzji podano, że Z. N. jest uprawniony do nagrody rocznej za 2013 r. we wskazanym wymiarze. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie "k.p.a.") decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wydanego rozkazu wskazano, że Z. N. prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w G. z dnia 8 stycznia 2013 r. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów w związku ze służbą w Policji. Termin zwolnienia ze służby został ustalony na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, tj. po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na interes służby oraz interes społeczny, wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny realizowany wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone w w/w ustawie. W odwołaniu od ww. rozstrzygnięcia Z. N. wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 43 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędnie przyjętą datę upływu 12 miesięcy od czasu zaprzestania służby z powodu choroby. Podał, że w czasie jego niezdolności do służby Komendant Powiatowy Policji decyzjami z dnia 19 grudnia 2012 r., 18 stycznia 2013 r. oraz 1 lutego 2013r. powołał komisję do otwarcia magazynu uzbrojenia Komendy Powiatowej Policji, której zadaniem było otwarcie magazynu w jego obecności, celem dokonania kontroli ewidencji magazynu i m.in. przekazania go wyznaczonym osobom. W związku z tym odwołujący twierdził, że do dnia 1 lutego 2013r. pełnił obowiązki głównego magazyniera magazynu uzbrojenia KPP w K.i pomimo choroby wykonywał czynności służbowe na polecenie i w określonym zakresie. W następstwie rozpatrzenia ww. odwołania Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia 5 września 2013 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.127 § 2 i art. 268a k.p.a. utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Odnosząc się do dotychczasowego przebiegu postępowania organ odwoławczy podał, że w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby, jeżeli w postępowaniu przeprowadzonym przez komisję lekarską ustalono, że policjant jest niezdolny do służby. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Komisja lekarska orzeczeniem z dnia 8 stycznia 2013 r. orzekła, że Z.N. jest całkowicie niezdolny do służby w Policji. Został on zwolniony z zajęć służbowych z dniem 25 stycznia 2013 r. do dnia zwolnienia ze służby, a na zwolnieniach przebywał nieprzerwanie od 25 sierpnia 2012 r. do 29 maja 2013 r. Później ze zwolnień lekarskich nie korzystał. W tej sytuacji należało uznać, że sam fakt stwierdzenia w orzeczeniu komisji lekarskiej całkowitej niezdolności do służby jest równoznaczne z korzystaniem przez policjanta ze zwolnienia lekarskiego i wystarczające do zastosowania art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Zwolnienie policjanta ze służby nastąpiło z dniem 25 sierpnia 2013 r. Za bezzasadny organ uznał zarzut wykonywania przez policjanta służby do dnia 1 lutego 2013 r. Z. N. był bowiem uwzględniony w decyzjach powołujących komisje do otwarcia magazynu jedynie jako osoba, w obecności której otwierano magazyn uzbrojenia. W związku z tym pobrał klucze od magazynu, ale nie był w składzie komisji i nie przewidziano dla niego innych czynności do wykonania. Było natomiast wskazane, aby policjant był obecny przy czynnościach otwierania magazynu uzbrojenia - o co sam zabiegał, gdyż pełnił funkcję magazyniera głównego magazynu uzbrojenia i ponosił solidarną odpowiedzialność wraz z magazynierem rezerwowym za prowadzenie gospodarki uzbrojenia. W ocenie organu działano w jego interesie, dbając o rzetelność przeprowadzanych czynności i by uniknąć ewentualnych ujemnych konsekwencji dla magazyniera głównego. Ponadto dokonana analiza listy obecności w służbie Z. N. w grudniu 2012 r. i styczniu 2013 r. wskazywała, że w tym okresie policjant przebywał na zwolnieniach lekarskich i nie podejmował czynności służbowych. Nie podpisywał także w tym czasie listy obecności, co zapewne by zrobił, gdyby wykonywał zadania służbowe. Organ zaprzeczył twierdzeniom strony o aktywnym pełnieniu obowiązków magazyniera do dnia 1 lutego 2013 r. uznając, że nie doszło do przerwania stanu zaprzestania służby z powodu choroby w okresie trwającym do 1 lutego 2013 r. Zaprzestanie służby miało miejsce od dnia 25 sierpnia 2012 r. W tej sytuacji zwolnienie policjanta ze służby w dniu 25 sierpnia 2013 r. nie naruszyło art. 43 ust. 1 ustawy o Policji i przewidzianego w nim okresu ochronnego. Nadanie decyzji klauzuli natychmiastowej wykonalności uzasadnione było z kolei ważnym interesem służby. W interesie społecznym było niezwłoczne zwolnienie funkcjonariusza Policji, w stosunku do którego prawomocnie orzeczono całkowitą niezdolność do służby. Z.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. rozkaz personalny (decyzję) Komendanta Wojewódzkiego Policji, domagając się uchylenia orzeczeń organów obu instancji. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 43 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji oraz art. 57 § 3 i 4 k.p.a. Skarżący twierdził, że podejmował czynności służbowe w trakcie zwolnienia lekarskiego po dniu 25 sierpnia 2012r. albowiem w dniu 10 września 2012r. wykonywał służbowe czynności magazyniera, w dniu 20 grudnia 2012r. uczestniczył w otwarciu magazynu uzbrojenia, wydaniu dokumentacji, przyjmowaniu amunicji do magazynu oraz sprawdzaniu dokumentacji dotyczącej rozchodu amunicji, w dniu 1 lutego 2013 r. był natomiast obecny przy komisyjnie przeprowadzonej inwentaryzacji i przekazaniu magazynu. Podał, że po dniu 28 maja 2013r. nie przedkładał zwolnień lekarskich, mimo kontynuowania leczenia, bowiem zastosował się do stanowiska działu kadr KPP w K., że po orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej nie musi przedkładać dalszych zwolnień lekarskich. W ocenie skarżącego nie można było liczyć okresu zaprzestania przez niego służby od dnia 25 sierpnia 2012r., ponieważ podjęcie służby w dniu 10 września 2012r. przerwało okres zwolnienia lekarskiego, a okresów przebywania na zwolnieniach lekarskich przedzielonych okresami pełnienia służby nie należy łączyć. Początek okresu ochronnego przewidzianego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji rozpoczął się 2 lutego 2013 r., wobec czego upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby nastąpi z dniem 1 lutego 2014r., a zwolnienie ze służby możliwe jest z dniem 2 lutego 2014r. Skarżący podniósł też, że Komendant Powiatowy Policji mógł przejąć magazyn pod nieobecność funkcjonariusza w oparciu o pkt 79 Rozdziału IX Instrukcji w sprawie gospodarowania uzbrojeniem i sprzętem techniczno-bojowym w Policji. Jeżeli Komendant nie przejął magazynu broni zgodnie z instrukcją, a czynności związanych z przyjmowaniem, wydawaniem i rozliczaniem amunicji dokonywał w okresie zwolnienia lekarskiego skarżący, to oznacza, że skarżący podejmował służbę, która przerywała bieg terminu wskazanego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący zakwestionował ponadto wskazaną przez organ datę zwolnienia ze służby, bowiem zgodnie z art. 57 § 3 k.p.a. zwolnienie ze służby powinno nastąpić z dniem 26 sierpnia 2013r., a nie jak wskazał organ – z dniem 25 sierpnia 2013r. Wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r. wydanym w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 885/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji. W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd wskazał m.in., że spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do tego, z jakim dniem należało zwolnić skarżącego ze służby w Policji. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Z kolei zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. W realiach sprawy komisja lekarska orzeczeniem z dnia 8 stycznia 2013 r. uznała, że skarżący jest całkowicie niezdolny do służby w Policji. Skarżący na zwolnieniach lekarskich przebywał zaś nieprzerwanie od 25 sierpnia 2012 r. Co istotne, ww. nie zgłosił pisemnego wystąpienia ze służby. W związku z powyższymi okolicznościami i w świetle ww. regulacji normatywnej skarżący powinien być w ocenie Sądu zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji z dniem 26 sierpnia 2013 r. Sąd wskazał przy tym, że przy ponownym rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy winien wyjaśnić czy możliwe jest przyjęcie innego dnia zaprzestania przez skarżącego służby z powodu choroby, wobec jego twierdzeń podniesionych przed sądem - na etapie skargi - o pełnieniu przez niego służby w dniu 10 września 2012 r. Organ odwoławczy miał mieć też na uwadze, że w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że utrzymuje ona w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji dotyczący zwolnienia skarżącego ze służby i przyznania mu nagrody rocznej za 2013 r. Zatem w razie konieczności organ winien był rozważyć czy ustalenie prawidłowej daty zwolnienia skarżącego ze służby nie pociąga za sobą konieczności dokonania korekty wymiaru tego świadczenia. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego wydanego przez organ pierwszej instancji Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 12 czerwca 2014 r. nr [...]: - uchylił zaskarżony rozkaz personalny nr [...] wydany przez Komendanta Powiatowego Policji w części dotyczącej daty, z którą Z. N. zostaje zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji i określił tę datę na dzień 26 sierpnia 2013 r.; - uchylił zaskarżony rozkaz personalny nr [...] wydany przez Komendanta Powiatowego Policji w części dotyczącej określenia wysokości uprawnień do nagrody rocznej za 2013 rok i ustalił te uprawnienia w wysokości 7/12 plus 26/30 razy 1/12 podstawy wymiaru za 2013 rok. W pozostałym zakresie zakwestionowany rozkaz personalny pozostawiony został w mocy. W podstawie prawnej wydanej decyzji organ odwoławczy przywołał art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 2 i art. 268a ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Komendant Wojewódzki Policji przedstawił w sposób szczegółowy dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Organ ponownie wskazał, że w świetle art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby, jeżeli w postępowaniu przeprowadzonym przez komisję lekarską ustalono, że policjant jest niezdolny do służby. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. W realiach sprawy komisja lekarska orzeczeniem z dnia 8 stycznia 2013 r. orzekła, że Z. N. jest całkowicie niezdolny do służby w Policji. Został on zwolniony z zajęć służbowych z dniem 25 stycznia 2013 r. do dnia zwolnienia ze służby, a na zwolnieniach przebywał nieprzerwanie od 25 sierpnia 2012 r. do 29 maja 2013 r. Później ze zwolnień lekarskich nie korzystał. W tej sytuacji należało uznać, że sam fakt stwierdzenia w orzeczeniu komisji lekarskiej całkowitej niezdolności do służby jest równoznaczne z korzystaniem przez policjanta ze zwolnienia lekarskiego i wystarczające do zastosowania art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Zwolnienie policjanta ze służby winno zaś nastąpić z dniem 26 sierpnia 2013 r. Za bezzasadny uznano zarzut wykonywania przez policjanta służby do dnia 1 lutego 2013r. Z. N. był uwzględniony w decyzjach powołujących komisje do otwarcia magazynu jedynie jako osoba, w obecności której otwierano magazyn uzbrojenia. W związku z tym pobrał klucze od magazynu, ale nie był w składzie komisji i nie przewidziano dla niego innych czynności do wykonania. Było natomiast wskazane, aby policjant był obecny przy czynnościach otwierania magazynu uzbrojenia - o co sam zabiegał, gdyż pełnił funkcję magazyniera głównego magazynu uzbrojenia i ponosił solidarną odpowiedzialność wraz z magazynierem rezerwowym za prowadzenie gospodarki uzbrojenia. Ponadto dokonana analiza listy obecności w służbie Z. N. w grudniu 2012 r. i w styczniu 2013 r. wskazywała, że w tym okresie policjant przebywał na zwolnieniach lekarskich i nie podejmował czynności służbowych. Nie podpisywał także w tym czasie listy obecności, co zapewne by zrobił, gdyby wykonywał zadania służbowe. Organ zaprzeczył twierdzeniom strony o aktywnym pełnieniu obowiązków magazyniera do dnia 1 lutego 2013 r. uznając, że nie doszło do przerwania stanu zaprzestania służby z powodu choroby w okresie trwającym do 1 lutego 2013 r. Zapisy książki pobierania kluczy od magazynu uzbrojenia nie potwierdzają bowiem twierdzeń strony. Brak jest w nich bowiem zapisów świadczących by to odwołujący brał klucze do magazynu w okresie od chwili nieprzerwanego przebywania na zwolnieniach lekarskich. Twierdzenie odwołującego o pełnieniu służby w dniu 10 września 2012 r. nie jest więc poparte żadnymi dowodami. Na liście obecności w okresie od dnia 25 sierpnia 2012 roku widnieje zapis "C" oznaczający przebywanie policjanta na zwolnieniu lekarskim. Pełnienia służby w ww. okresie nie potwierdza nadto zeszyt ewidencji kluczy od pokoju nr 46 ani książka wydawania broni. Podobnie wygląda analiza listy obecności w miesiącach grudniu 2012 r. i styczniu 2013 r., gdyż książka wydawania broni nie zawiera jakiejkolwiek wzmianki o czynnościach wykonywanych przez odwołującego. Powyższego zapatrywania nie zmienia obecność odwołującego przy otwarciu magazynu uzbrojenia w dniach 20 grudnia 2012 i w dniu 1 lutego 2013 r. Wykonywanie poleceń w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego wbrew temu co twierdził odwołujący nie zawsze musi oznaczać, iż bieg zwolnienia zostaje przerwany a dany policjant pełni służbę. Reasumując własne rozważania organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanym przypadku nie doszło do przerwania zaprzestania służby z powodu choroby w okresie trwającym do dnia 1 lutego 2013 r. Okres ten rozpoczął natomiast swój bieg w dniu 25 sierpnia 2012 r. W tej sytuacji uzasadnione było zatem zwolnienie policjanta ze służby z dniem 26 sierpnia 2013r. W zakresie daty zwolnienia ze służby zakwestionowany rozkaz personalny podlegał więc weryfikacji. Orzekając w zakresie nagrody rocznej za 2013 rok Komendant Wojewódzki Policji oparł się z kolei na regulacjach prawnych obowiązujących w okresie, za który nagroda była przyznawana (to jest na art. 110 ust. 1 - 3 i ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji w brzmieniu przed mniej korzystną dla odwołującego nowelizacją obowiązującą od dnia 1 czerwca 2014 r.). W skardze na ww. decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Z.N. wniósł o uchylenie wydanych w jego sprawie rozstrzygnięć. Komendantowi Wojewódzkiemu Policji skarżący ponownie zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 43 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji oraz art. 57 § 3 – 4 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że o pełnieniu przez skarżącego służby w dniu 10 września 2012 r. świadczą karty rozchodu amunicji oraz Książka Ewidencji Sprzętu w użytkowaniu [...] i [...]. Ponadto do otwarcia magazynu w dniu 10 września 2012 r. nie została powołana żadna komisja. W tym bowiem dniu to skarżący był jedyną osobą wykonującą czynności magazyniera a zatem czynności o charakterze służbowym. W tym świetle trudno zatem uznać, że czynności służbowe podejmowane przez skarżącego w dniach 10 września i 20 grudnia 2012 r. jak i w dniu 1 lutego 2013 r. były zdarzeniami nadzwyczajnymi czy incydentalnymi. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., Nr 287 poz. 1687 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji - policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, przy czym zgodnie z art. 43 ust.1 zwolnienie policjanta ze służby nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Komisja lekarska orzeczeniem z dnia 8 stycznia 2013 r. uznała, że skarżący jest całkowicie niezdolny do służby w Policji. Skarżący nie zgłosił pisemnie wystąpienia ze służby. Tak więc skarżący powinien być zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy, a zwolnienie to nie może nastąpić - w myśl art. 43 ust. 1 ustawy - przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez niego służby z powodu choroby. Skarżący przebywał na zwolnieniach lekarskich nieprzerwanie od 25 sierpnia 2012 r. do 29 maja 2013 r. Rozstrzygnięcie organów dotyczące zwolnienia policjanta było już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie o sygn. III SA/Gd 885/13. W wyroku z dnia 13 marca 2014 roku Sąd dokonał oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego i zawarł wskazania co do dalszego postępowania, które z mocy art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiążą zarówno organ jak i Sąd ponownie rozpoznający sprawę. Wskazać należy, że skarżący twierdził w toku postępowania przed organami, że do 1 lutego 2013 r. pełnił służbę, bowiem wykonywał czynności służbowe w dniu 20 grudnia 2012r. i w dniu 1 lutego 2013 r., zaś w skardze w sprawie o sygn. III SA/Gd 885/13 podniósł dodatkowo, że czynności służbowe wykonywał także w dniu 10 września 2012 r. Sąd w ww. wyroku podzielił stanowisko organów, że wbrew twierdzeniu skarżącego, nie wykonywał on czynności służbowych w dniach 20 grudnia 2012 roku i w dniu 1 lutego 2013 roku. Sąd ten ustalił na podstawie materiału dowodowego sprawy, "że skarżący pełnił funkcję magazyniera głównego magazynu uzbrojenia Komendy Powiatowej Policji w K. Tak skarżący, jak i magazynier pomocniczy przebywali na długotrwałych zwolnieniach lekarskich. Pod koniec 2012 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Prewencji KPP w K. skontaktował się telefonicznie ze skarżącym w celu ustalenia, czy i kiedy możliwy jest powrót skarżącego do służby po zwolnieniu lekarskim. Skarżący nie był w stanie takiej daty wskazać, jednak twierdził, że chciałby uczestniczyć w otwarciu magazynu z uwagi na odpowiedzialność materialną i że może w każdej chwili się zgłosić, po uprzednim telefonicznym powiadomieniu go dzień wcześniej. Komendant Powiatowy Policji w dniu 19 grudnia 2012 r. wydał decyzję w sprawie powołania komisji do otwarcia magazynu uzbrojenia w dniu 20 grudnia 2012 r., następnie w dniu 18 stycznia 2013 r. decyzję o otwarciu magazynu w dniu 21 stycznia 2013 r., i w dniu 1 lutego 2013 r. decyzję uchylającą decyzję z dnia 18 stycznia 2013 r. i powołującą komisję do otwarcia magazynu uzbrojenia w dniu 1 lutego 2013 r. W obu decyzjach – z dnia 19 grudnia 2012 r. i z dnia 1 lutego 2013 r. wyraźnie wskazano, jakie czynności mają wykonać powołane komisje , przy czym skarżący w skład tych komisji nie wchodził. Jak wynika z w/w decyzji komisje miały dokonać czynności w obecności skarżącego.". Sąd uznał ponadto, "że powoływana przez skarżącego treść punktu 79 rozdziału IX Instrukcji, stanowiącej załącznik do decyzji nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 6 lipca 2005 r. w sprawie gospodarowania uzbrojeniem i sprzętem techniczno- bojowym w Policji , wbrew stanowisku skarżącego potwierdza stanowisko organu, że skarżący w omawianych dniach nie pełnił służby, a jedynie na własną prośbę uczestniczył w dokonywanych tego dnia czynnościach. Obie decyzje dotyczące powołania komisji oparte były na treści przywołanego punktu 79, który przewiduje otwarcie magazynu uzbrojenia w czasie nieobecności magazyniera przez wyznaczoną komisję, która sporządza protokół z komisyjnego otwarcia magazynu z wyszczególnieniem wykonanych czynności i operacji magazynowych. Skoro skarżący korzystał ze zwolnienia lekarskiego i nie pełnił służby, to był "nieobecny" w rozumieniu tego punktu instrukcji. W przypadku pozostawania skarżącego na służbie nie byłoby żadnej potrzeby powoływania komisji, a magazyn uzbrojenia zostałby otwarty jedynie przez skarżącego jako magazyniera, w myśl treści punktu 78 instrukcji, z którego wynika, że magazyn uzbrojenia otwiera tylko magazynier odpowiedzialny za przechowywany sprzęt. Tak więc wydane przez Komendanta Powiatowego Policji decyzje nie były wiążące dla skarżącego, a jedynie - jak zasadnie przyjął organ odwoławczy - uwzględniały fakt, że skarżący chciał uczestniczyć przy czynnościach komisji mimo pozostawania na zwolnieniu lekarskim. Ponadto zauważyć należy, że komisje miały dokonać otwarcia magazynu uzbrojenia nie jedynie dla uzyskania do niego dostępu, ale także w celu wykonania określonych czynności. Otwarcia magazynu i innych czynności dokonywały powołane komisje. Obecności skarżącego przy wszystkich czynnościach, ewentualnego pobrania kluczy od magazynu czy podpisania sporządzonych w tych dniach dokumentów nie można, wbrew stanowisku skarżącego, utożsamiać z wykonywaniem czynności służbowych. Obecność skarżącego przy czynnościach komisji w przedmiotowych dniach była dobrowolna, skarżący, korzystający ze zwolnienia lekarskiego, nie musiał, a chciał w tych czynnościach uczestniczyć, wobec czego nie może obecnie skutecznie twierdzić, że wykonywał w tych dniach obowiązki służbowe.". Ponadto Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, "że o tym, iż skarżący nie pozostawał na służbie świadczy dodatkowo fakt, że nie podpisywał on listy obecności. Bezzasadne jest w tej sytuacji stanowisko skarżącego, że początek okresu ochronnego przewidzianego w art. 43 ust. 1 ustawy rozpoczął się dla niego w dniu 2 lutego 2013 r.". Sąd natomiast uznał za zasadny zarzut błędnego ustalenia daty zwolnienia skarżącego ze służby przy przyjęciu przez organy, że skarżący zaprzestał służby w dniu 25 sierpnia 2012 r., czyli w pierwszym dniu zwolnienia lekarskiego. Jednak kwestię tę nakazał oceniać nie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego a na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zawarł rozważania prowadzące do sposobu obliczenia terminu i podał, że "w myśl art. 112 k.c. termin oznaczony w miesiącach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a termin przyjęty przez organy jako dzień zaprzestania przez skarżącego służby z powodu choroby rozpoczynał się w dniu 25 sierpnia 2012 r., to błędnie przyjęto jako datę zwolnienia skarżącego ze służby dzień 25 sierpnia 2013 r. zamiast 26 sierpnia 2013 r.". Przy ponownym rozpatrzeniu odwołania, Sąd ten związał organ odwoławczy zaprezentowaną oceną prawną i nakazał wyjaśnienie czy możliwe jest przyjęcie innego dnia zaprzestania przez skarżącego służby z powodu choroby, wobec jego twierdzeń podniesionych przed sądem - na etapie skargi - o pełnieniu przez niego służby w dniu 10 września 2012 r. oraz w wypadku wystąpienia takiej konieczności (przy ewentualnym ustaleniu innej daty zwolnienia ze służby, rozważenie konieczności dokonania korekty wymiaru nagrody rocznej za 2013 r. Co istotne, od wyroku tego skarżący nie złożył skargi kasacyjnej. Zatem jak wcześniej podano zarówno organ odwoławczy jak i Sąd ponownie rozpoznający niniejszą sprawę, związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. III SA/ Gd 885/13. Tak więc po ww. wyroku należało jedynie ustalić czy w istocie, tak jak twierdził skarżący podjął on czynności służbowe w dniu 10 września 2012 roku – przebywając na zwolnieniu lekarskim. Potwierdzeniem pełnienia przez skarżącego służby w dniu 10.09.2012r. miały być karty rozchodu amunicji bowiem skarżący twierdził, że w tym dniu wydawał amunicję oraz Książki Ewidencji Sprzętu w użytkowaniu [...] i [...]. Podkreślić należy, że z dołączonych do akt sprawy ww. dokumentów nie wynika, że to skarżący w dniu 10 września 2012r. wydawał amunicję. Ze wskazanych przez skarżącego dokumentów wyłącznie wynika, że w tym dniu wydawana była amunicja -9 razy 19 Parabellum w ilości 100 sztuk wraz z listą wyników strzelania. Z kolei jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej 28 lipca 2014r. przez Inspektor Zespołu Kadr i Szkolenia KPP w K. J. S. Książka Ewidencji Sprzętu w użytkowaniu [...] zawiera ponumerowane strony 1 do 98, znajduje się w niej skorowidz z nazwą sprzętu i nr strony. Na każdej stronie wpisana jest nazwa sprzętu, urządzenia (zgodnie z przypisanym nr strony w skorowidzu) znajdują się również rubryki z l.p., datą zapisu, nazwa dokumentu, numer dokumentu, data dokumentu, w użytkowaniu, w magazynie, stan ogólny. W w/w książce nie ma żadnych podpisów osób prowadzących oraz nazwisk osób upoważnionych do prowadzenia wymienionej książki. Na ostatniej stronie widnieją zapisy od roku 2008, uzgodniono stany z ewidencją główną data i podpis osoby z ramienia KWP i przedstawiciela KPP w K. Podpis skarżącego widnieje przy zapisach z dni: 24.09.2008r., 15.12.2009r., 30.12.2010r., 14.10.2011r. oraz 29.12.2011r. Ostatnie zapisy na poszczególnych stronach ww. książki datowane są: od strony 2 do 21 opatrzone datą 31.12.2011r., z określeniem: "cyt. "stan na dzień 31.12.2012r", strona 22 cyt." stan na dzień 31.12.2011r., przeniesiono na stronę 23", strona 23 opatrzona datą 04.01.2013 roku rozchód za pismem E.2355-1/12 z dn. 20.12.2012r., strony 23 – 44 opatrzone datą 31.12.2012 r. z określeniem cyt. "stan na dzień 31.12.2012 r.", strona 45 omyłkowy wpis – bez daty, podpis nieczytelny; strony 46 – 60 opatrzone datą 31.12.2012 r. z określeniem cyt. "stan na dzień 31.12.2012 r.."; strona 61 opatrzona datą 31.12.2010 r. cyt." stan na dzień 31.12.2010 r. przeniesiono str. 62 – bez podpisu ; strona 62 opatrzona datą 04.01.2013 roku rozchód za pismem [...] z dn. 20.12.2012 r.; strona 63 – 64 opatrzone datą 31.12.2012 r. z określeniem cyt. "stan na dzień 31.12.2012 r.", strona 65 nie zapisana, strony 66 – 68 opatrzone datą 31.12.2012 r. z określeniem cyt. "stan na dzień : 31.12.2012 r.", strony 69 – 98 czyste, nie zapisane.". Książka ewidencji sprzętu w użytkowaniu KPP K., P - 210/08 zarejestrowana 13 lutego 2008 roku, rozpoczęta dnia 29.01.2008 roku zawiera ponumerowane strony od 1 do 101, znajduje się w niej skorowidz z nazwą sprzętu i nr strony. Na każdej stronie wpisana jest nazwa sprzętu, urządzenia (zgodnie z przypisanym nr strony w skorowidzu) znajdują się również rubryki z l.p., datą zapisu, nazwa dokumentu, numer dokumentu, data dokumentu, w użytkowaniu, w magazynie, stan ogólny (ilość przychodu, rozchodu, stan, wartość) w zawieszeniu. W/w książce nie ma żadnych podpisów osób prowadzących oraz nazwisk osób upoważnionych do prowadzenia wymienionej książki. Ostatnie zapisy w w/w książce: "na stronach 1 – 4 to data 31.12.2012 roku z określeniem cyt. "stan na dzień 31.12.2012 r.", strona nr 5 to data 31.12.2009 roku z określeniem cyt. "stan na dzień 31.12.2009 r.", strony 6 – 20 opatrzone datą 31.12.2012 roku z określeniem cyt. "stan na dzień 31.12.2012 r.", strona 21 do data 31.12.2010 roku z określeniem cyt. "stan na dzień 31.12.2010 r.", strona 22 to data 31.12.2009 roku z określeniem cyt. "stan na dzień 31.12.2009 r.", strony 23 – 25 to data 30.12.2008 roku z określeniem cyt. "stan na dzień 30.12.2008 r.", strony 26 – 59 to data 31.12.2012 roku z określeniem cyt. "stan na dzień: 31.12.2012r." na stronie nr 60 widnieje cyt. "wpis omyłkowy materiałów (kajdanki jednorazowe)" nieczytelny podpis bez daty, strony 61 – 63 to data 31.12.2012 roku z określeniem cyt. "stan na dzień 31.12.2012r.", strona 64 cyt. "wpis omyłkowy (obcinaki do kajdanek jednorazowych nieczytelny podpis bez daty), strona 65 stan na dzień 31.12.2010 r. przeniesiono str 50 z zapisem ten sam typ podpis N. Strona 66 to data 31.12.2012 roku z określeniem cyt. "stan na dzień 31.12.2012 r.", strona 67 cyt. "wpis omyłkowy (kaseta metalowa) bez podpisu i bez daty, strony 68 – 70 ostatnia data zapisu to dzień 28.06.2012 roku mówiące o przyjęciu na stan sprzętu (bez podpisu osoby wprowadzającej). Strony 71 – 101 czyste nie zapisane.". Skarżący w żaden sposób nie podważył wiarygodności powyższych zapisów. W tej sytuacji brak podstaw do ustalenia, że w dniu 10 września 2012 roku skarżący podjął czynności służbowe. Zapisy książki pobierania kluczy od magazynu uzbrojenia świadczą jedynie o tym, że skarżący pobierał klucze gdy był przy otwieraniu i zamykaniu magazynu, wówczas gdy na mocy decyzji z dnia 19 grudnia 2012r. i 1.02.2013r. czynności miały wykonać powołane komisje w obecności skarżącego. Pełnienia służby we wrześniu nie potwierdza zeszyt ewidencji kluczy od pokoju nr 64 ani książka wydawania broni. Brak możliwości podjęcia czynności służbowych w dniu 10 września 2012 roku wynika również z oświadczenia samego skarżącego, złożonego przed Sądem w dniu 13 listopada 2014r. Wynika z niego, że nie mógł on przebywać na terenie komendy w czasie zwolnienia lekarskiego. Dopiero gdy zażądał dokumentu legalizującego jego obecność w jednostce w czasie zwolnienia lekarskiego, stało się to możliwe na podstawie decyzji o powołaniu komisji. Wówczas jak wynika z akt sprawy, mógł być obecny przy czynnościach komisji, na własną prośbę – co podkreślił Sąd w wydanym wcześniej wyroku. W świetle powyższych ustaleń, dodatkowym argumentem popierającym stanowisko organu, że w tym dniu skarżący nie pozostawał w służbie jest fakt nie podpisania listy obecności. Reasumując stwierdzić należy, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wykonał wskazania wynikające z uzasadnienia wyroku w sprawie III SA/Gd 885/13 a Sąd ponownie rozpoznający sprawę nie znalazł podstaw do uznania, że decyzja ta nie odpowiada prawu. Mając zatem na uwadze powyższe rozważania, Sąd na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.