II GZ 13/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 583/14 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M.A. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. postanowieniem z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 583/14 odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi przez M.A. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na niezawinione niedochowanie terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu I instancji wykazana przez skarżącego okoliczność – przekonanie o odebraniu decyzji w dniu [...] r. – nie uprawdopodabnia braku jego winy w uchybieniu terminu. Wskazał, iż zarówno w nauce prawa jak i orzecznictwie do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczanie się inną osobą. Skarżący jednakże nie powołał się na żadne z tych okoliczności, które faktycznie przesądzałyby o braku jego winny w uchybieniu terminowi. Na powyższe orzeczenie zażalenie złożył skarżący, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, iż nie udowodnił on braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji i Restrukturyzacji Rolnictwa w Ł. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przywrócenia terminu na złożenia skargi na powyższą decyzję. Argumentując podał, że w wyniku złego samopoczucia był przekonany, że decyzję odebrał w dniu [...} r., a mając na uwadze, że 30 - dniowy termin do jej wniesienia upływał w dzień wolny od pracy ([...] r.), to zasadne i w terminie było jej złożenie w dniu [...] r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całości okoliczności sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego doszedł do przekonania, że zażalenie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. W tym zakresie w pełni podziela argumentację Sądu I instancji, albowiem nie sposób uznać, że skarżący uchybił terminowi nie z własnej winy. Brak ten sąd ocenia w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Jak słusznie wskazuje Sąd I instancji samo przekonanie skarżącego o odebraniu decyzji w dniu [...] r. (podczas gdy, jak wynika z akt sprawy, nastąpiło to w dniu [...] r., przez samego skarżącego), nie może stanowić okoliczności uprawdopodabniającej braku jego winy. Skoro wydana decyzja niosła dla skarżącego negatywne skutki prawne, to powinien on należycie, ze szczególną dbałością o swoje interesy, podejmować wszelkie czynności niezbędne do ich zniwelowania. Ponadto zważyć należy, że wszelkie argumenty skarżącego, stanowią emanację jego twierdzeń, nie noszących śladu ich prawdopodobieństwa, zatem nie mogą stanowić podstawy do zmiany przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia Sądu I instancji. Z przyczyn powyższych, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.