II SA/Ke 841/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2014r. sprawy ze skargi H. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. 1. Rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Rozkazem personalnym z dnia 21 lipca 2014 r. Nr [...]Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr 364 Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia 9 czerwca 2014 r., którym zwolniono ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 2014 r. H.a B.a (dalej: skarżący, strona). 1.2. Podstawę prawną ww. rozstrzygnięcia stanowiły art. 41 ust. 2 pkt 8 i 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.; dalej "ustawa o Policji"). Z ustaleń faktycznych wynika, że wyrokiem z dnia 4 marca 2013 r. (sygn. akt [...] ) Sąd Rejonowy w Jędrzejowie VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we W. uznał st. sierż. H.a B.a winnym popełnienia zarzucanego czynu objętego zarzutem z punktu III aktu oskarżenia, polegającego na tym, że: "w 2007 roku daty bliżej nieokreślonej we W. przekazał osobie nieuprawnionej K. Ł. posiadaną przez siebie broń służbową stanowiącego przestępstwo określone w art. 263 § 3 kk." Na skutek wniesionej apelacji, Sąd Okręgowy w K. ponownie rozpoznał sprawę i w dniu 21 lutego 2014 r. wydał wyrok sygn. akt IX Ka [...] utrzymujący w mocy zaskarżony wyrok I instancji uznając apelację za oczywiście bezzasadną. W dniu 9 czerwca 2014 r. Komendant Miejski Policji w K. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990r. wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego zwolnił st. sierż. H.a B.a ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 2014r. Decyzji tej w oparciu o art. 108 K.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że z wyroku Sądu Rejonowego w Jędrzejowie VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we W. jednoznacznie wynika, że st. sierż. H. B. popełnił przestępstwo określone w art. 263 § 3 kk. W ocenie Komendanta Miejskiego Policji w K. fakt ten pozbawia policjanta przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, niezbędnego w świetle art. 25 ustawy o Policji do pełnienia służby w policji. 1.3. Rozpoznając powyższą sprawę w postępowaniu odwoławczym organ wskazał na art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostawienie w służbie. Sformułowanie zawarte w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy jednoznacznie wskazuje na to, że decyzje wydawane w przedmiocie zwolnienia, z uwagi na wystąpienie określonych we wskazanym przepisie podstaw, mają charakter decyzji uznaniowych. Oczywistość popełnienia przestępstwa jest kategorią obiektywną, a nie subiektywną i zachodzi wtedy, gdy wina i okoliczności popełnienia czynu są bezsporne i nie budzą żadnych wątpliwości. Drugi z kwalifikatorów przesłanki pozwalającej organowi zwolnić policjanta ze służby ma charakter uznania administracyjnego obejmującego prawo organu do oceny, czy popełniony czyn uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie. Organ wskazał, że bezspornym jest, że st. sierż. H. B. w 2007 roku daty bliżej nieokreślonej we W. przekazał osobie nieuprawnionej K. Ł. posiadaną przez siebie broń służbową. Powyższy czyn stanowi przestępstwo z art. 263 § 3 kk, a fakt jego popełnienia wynika wprost z treści prawomocnego wyroku z dnia 4 marca 2013 r., w którym na mocy art. 66 § 1 i 2 kk oraz art. 67 § 1 kk warunkowo umorzono postępowanie karne w stosunku do skarżącego. Organ wskazał, że bez znaczenia pozostaje fakt popełnienia przez policjanta czynu kilka lat wcześniej. Stwierdził jednocześnie, że prawomocne warunkowe umorzenie postępowania karnego świadczy o oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Organ II instancji stwierdził, że Komendant Miejski Policji w K. słusznie ocenił, że czyn jakiego dopuścił się st. sierż. H. B., biorąc pod uwagę wszelkie jego aspekty, uniemożliwia pozostanie wymienionego w służbie. Wskazał, że uzasadniona jest bowiem taka reakcja przełożonych, w sytuacji gdy policjant zostaje uznany winnym popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, związanego z udostępnieniem osobie nieupoważnionej broni służbowej. Skutki tego przestępstwa, wobec uznania winnym jego popełnienia funkcjonariusza Policji, uderzają w szeroko rozumiane dobro służby, w szczególności autorytet Policji jako formacji stojącej na straży bezpieczeństwa obywateli. Stwierdził, że organy uprawnione do podejmowania decyzji muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywne pojmowanie interesu konkretnego policjanta, ale mieć na względzie szerszy interes jednostki. Tymczasem z oceny czynu, który popełnił skarżący wynika, że przy jego popełnieniu wykazał się on wysokim stopniem nieodpowiedzialności a jego postawa mogła powodować poważne konsekwencje. Ciężar popełnionego przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa determinuje wymiar poniesionych konsekwencji. 1.4. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, dotyczących naruszenia art. 6 ust. 3 lit. c Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 10 Kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu udziału w postępowaniu, tj. składania wniosków dowodowych, przeglądania akt itp. oraz art. 7-9 Kpa poprzez prowadzenie postępowania pomimo, iż skarżący przebywał w zamkniętej placówce służby zdrowia, gdzie poddawany był leczeniu oraz nie miał możliwości opuszczenia placówki, co skutkowało odejściem przez organ od zasady wszechstronnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy, organ uznał, że nie zasługują one w całości na uwzględnienie. Podniósł, że organ administracji jest zobowiązany, zgodnie z art. 7 Kpa, podjąć niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W oparciu o art. 75 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przepis art. 80 Kpa reguluje, że organ administracji ocenia czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Prawo czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym jest przysługującym prawem strony, a nie jej obowiązkiem. Organ I instancji dołożył należytej staranności, aby zapewnić stronie powyższe uprawnienie, st. sierż. H. B. został powiadomiony o fakcie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby pismem z dnia 19 maja 2014 r. Jednocześnie pouczono go o przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym prawach, tj. możliwości zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego oraz do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, jednocześnie poinformowano policjanta o obowiązku informowania organu prowadzącego postępowanie zmianie miejsca zamieszkania/pobytu. Okoliczność pobytu odwołującego się w szpitalu nie ograniczała jej uprawnień z art. 10 k.p.a. bowiem w każdym stadium postępowania z uprawnień tych mógł korzystać przez ustanowionego pełnomocnika (art. 33 Kpa). Pobyt w placówce medycznej nie był spowodowany nagłą, nieprzewidzianą chorobą lecz był zaplanowany. W dniu 20 maja 2014 r. skarżący pisemnie poinformował bowiem, że od 27 maja 2014 r. będzie przebywał w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Szpitalu Specjalistycznym MSW w Jeleniej Górze. Okoliczności sprawy wskazują, że odwołujący się miał możliwość czynnego udziału i że z uprawnienia tego skorzystał, o czym świadczą chociażby składane w toku postępowania pisma procesowe. Jednocześnie organ podkreślił, że ważne jest, że podczas postępowania skarżący nie wskazał na żadne nowe okoliczności nieznane organowi, ani na konieczne dla ich stwierdzenia dowody, które mogłyby mieć wpływ na podstawowe ustalenie w sprawie, a mianowicie, że odwołujący się nie dopuścił popełnienia przestępstwa. W złożonych pismach procesowych strona nie deklarowała przedstawienia innych dowodów, pełnomocnik strony również nie przestawił w ocenie organu dowodów, które podważałyby popełnienie przez policjanta przestępstwa. Przy czym, jak wynika z dokonanych rozważań, zgromadzony już wcześniej przez organ materiał dowodowy, w szczególności wyroki doręczone odwołującemu się przez sąd, a więc w swojej treści (szczególnie uzasadnienia) w pełni mu znane, nie nasuwał wątpliwości co do popełnia przez skarżącego przestępstwa i nie wymagał już uzupełnienia poprzez dodatkowe przesłuchanie świadków. Stąd ten zarzut nie powiadomienia o przeprowadzeniu dowodów z przesłuchań świadków, nie może odnieść zamierzonego skutku. 1.5. Za całkowicie chybiony organ odwoławczy uznał zarzut wadliwego doręczenia stronie rozkazu personalnego. Przedmiotową decyzję przesłano stronie pod wskazany przez nią adres korespondencyjny, co wynikało z pouczenia zawartego przez Komendanta Miejskiego Policji w K. w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego. W sytuacji zgłoszenia przez policjanta innego adresu jego pobytu i przesłania przez organ decyzji na adres zamieszkania, czyniłoby tą czynność nieuzasadnioną. 1.6. Tym samym, w ocenie organu II instancji, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 10 § 1 Kpa, art. 78 § 1 Kpa oraz art. 81 Kpa, art. 95 § 1 Kpa, art. 73 Kpa, jak również art. 6 ust. 3 lit. c Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Ponadto organ I instancji podjął wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnie z art. 7 i art. 77 Kpa. Dokonana przez niego ocena dowodów nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 80 Kpa, a motywy rozstrzygnięcia zostały w sposób wyczerpujący przedstawione w uzasadnieniu decyzji. 1.7. Organ II instancji rozpatrując przedmiotową sprawę nie znalazł również podstaw do uchylenia nadanego zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 108 § 1 kpa decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu m. in. na interes społeczny. W powyższej sprawie interes ten, tożsamy z interesem służby, przejawia się koniecznością prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, a także faktem, że bezpieczeństwo i porządek publiczny winny być realizowane przez osoby przestrzegające prawo oraz spełniające warunki określone w art. 25 ustawy o Policji. W ocenie organu odwoławczego interes służby uzasadnia rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego. Waga i rodzaj przestępstwa popełnionego przez policjanta związanego z nieodpowiedzialnym i wysoce nagannym zachowaniem - udostępnieniem nieupoważnionej osobie broni służbowej "dla zabawy", musi rodzić poważne konsekwencje służbowe. Analiza zachowania st. sierż. H.a B.a opisana w zgromadzonych materiałach dowodowych wskazuje, że nie jest możliwe kontynuowanie służby w Policji przez ww. bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższy rozkaz personalny H. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 75 § 1, art. 78 § 1, 81 i art. 95 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu zgłaszania wniosków dowodowych i przeprowadzania dowodów w sprawie przed organem I instancji; 2. art. 73 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie stronie przeglądania akt sprawy w toku postępowania przed organem I instancji, a to z uwagi na - znany organowi tak I jak i II instancji - fakt pobytu skarżącego w zamkniętej placówce leczniczej SPZOZ - Szpitalu Specjalistycznym MSW w Jeleniej Górze, tj. miejscowości oddalonej o ponad 400 km od siedziby organu i pomimo złożenia do organu stosownej informacji i prośby o umożliwienie skarżącemu udziału w sprawie po zakończeniu leczenia szpitalnego pominięcia wniosku strony w tym zakresie. Organowi II instancji - w podanym wyżej zakresie - zarzut błędnej oceny stanu faktycznego i błędnej wykładni i zastosowania ww. przepisów, a to poprzez błędne uznanie przez organ II instancji - że skarżący miał możliwość czynnego udziału w sprawie, które to okoliczności skarżący mógł realizować poprzez ustanowionego w sprawie pełnomocnika (z pominięciem przez organ że pełnomocnictwo zostało udzielone po wydaniu przez organ I instancji rozkazu personalnego nr 364); -art. 7 kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej przez organ I instancji i niepodjęcie działań zmierzających do zaspokojenia słusznego interesu skarżącego; -art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów państwa, a mianowicie nie informowania w sposób właściwy o możliwości zapoznania się z aktami prowadzonej sprawy, jak również uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z aktami sprawy i składania wniosków dowodowych; -art. 9 kpa poprzez naruszenie zasady obowiązku udzielenia informacji, w szczególności w sytuacji kiedy pomimo stosownego wniosku (z 26 maja 2014 r.) o zamiarze udziału w postępowaniu i zaświadczenia lekarskiego (z 23 maja 2014 r.) organ wiedział, że strona nie będzie mogła uczestniczyć w czynnościach, a pomimo tego organ prowadził postępowanie nie informując strony o powyższym i wydał decyzję w sprawie. Organowi II instancji - w podanym wyżej zakresie – zarzut błędnej oceny stanu faktycznego i błędnej wykładni i zastosowania ww. przepisów, a to poprzez błędne uznanie przez organ II instancji - że skarżący pomimo oczywistego braku możliwości udziału w sprawie miał możliwość takiego udziału, o czym, zdaniem organu świadczyć miała korespondencja przywołana w treści uzasadnienia decyzji II instancji, w tym - m.in. pełnomocnictwo udzielone pełnomocnikowi skarżącemu po dacie otrzymania przez skarżącego decyzji organu I instancji. A ponadto zarzucił naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia na podstawie błędnych ustaleń faktycznych i brak wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i ocenienia całego materiału dowodowego: a to w szczególności wobec braku możliwości wyjaśnienia przez skarżącego, iż postępowanie karne stanowiące podstawę wydania decyzji (rozkazu personalnego nr 364), zostało wszczęte i prowadzone z wniosku byłej konkubentki skarżącego p. K. Ł., która w związku z rozstaniem ze skarżącym była z nim mocno skonfliktowana, skutkiem czego składała wobec skarżącego szereg zawiadomień, powództw i wniosków karnych mających na celu wyłącznie wywołanie bezprawnej presji na skarżącym w celu bądź uszczuplenia jego majątku bądź uniemożliwienia mu pełnienia służby w organach policji, a które okazywały się zwykłymi pomówieniami, nieprawdą lub konfabulacją zaś organowi II instancji - w podanym wyżej zakresie - zarzut błędnej oceny stanu faktycznego i błędnej wykładni i zastosowania ww. przepisu, a to poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, że skarżący miał możliwość czynnego udziału w sprawie i miał możliwość zgłosić dowody w sprawie - czego z własnej woli nie uczynił - co jest twierdzeniem oczywiście niezasadnym, jak również i z tego powodu iż organ II instancji pominął całkowicie dowody i okoliczności faktyczne przemawiając na korzyść skarżącego przy zastosowaniu do zwolnienia skarżącego ze służby przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, pomijając, iż czyn przestępczy, za który skarżący został oskarżony i skazany miał miejsce ponad 7 lat temu, iż z wielości czynów które objęte były aktem oskarżenia zainicjowanym wnioskiem p. K. Ł. pozostałe zostały oddalone, sprawa karna przeciwko skarżącemu zakończyła się warunkowym umorzeniem postępowania karnego, oraz zarzucany czyn miał charakter incydentalny (jednorazowy) i nie miał wpływu na dalszą nienaganną służbę skarżącego. Ubocznie, poza zarzutami wskazał, iż organ administracji dopuścił się naruszenia dyspozycji art. 42 kpa a to poprzez wadliwy sposób doręczenia korespondencji (wydanej decyzji) przez organ, tj. przesłanie jej na adres placówki leczniczej nie zaś na adres zamieszkania. Zarzucił także, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przekroczenie granic uznania administracyjnego polegające na przyjęciu jako "oczywistej" przesłanki zwolnienia ze służby popełnienia przestępstwa - w sytuacji okoliczności sprawy i dowodów, z których jednoznacznie wynika, iż brak jest przesłanki uznania tej " oczywistości", a ponadto iż tak organ I jak i II instancji przesłanki w uzasadnieniu decyzji posługiwał się nieostrymi kryteriami przy stosowaniu tego przepisu, argumentując zwolnienie skarżącego jedynie bliżej nieskonkretyzowanym "dobrem służby" oraz "autorytetem Policji". Podkreślił, że przepis art. 41 ust. 2 ustawy o policji przewiduje fakultatywne nie zaś obligatoryjne zwolnienie policjanta ze służby i zdaniem skarżącego nie każde przestępstwo lub przestępstwo skarbowe które jest oczywiste nie stanowi samo w sobie przesłanki do zwolnienia ze służby, a jedynie takie które uniemożliwia dalszą służbę policjanta. Wyjaśnił, że wobec ujawnienia nowych dowodów i okoliczności sprawy został złożony do Sądu Apelacyjnego w Krakowie Wydział Karny wniosek o wznowienie postępowania karnego w oparciu o treść art. 540 ust. 1 § 2 lit a) i c) kpk - w sprawie która stanowiła przesłankę do zwolnienia skarżącego ze służby. Organowi II instancji (a także I instancji) - w podanym wyżej zakresie - zarzucił ponadto błędną wykładnię i zastosowanie ww. przepisu, a to poprzez brak w uzasadnieniu tak I jak i II instancji wykazania, że charakter popełnionego przestępstwa uniemożliwia dalsze pełnienie służby przez skarżącego policjanta i nieuwzględnienie okoliczności sprawy przemawiającym za pozostawieniem policjanta na służbie (warunkowe umorzenie postępowania karnego, popełnienie przestępstwa ponad 7 lat temu, nienaganna służba od daty popełnienia przestępstwa do chwili obecnej). Zarzucił także naruszenie prawa procesowego, w części dotyczącej nadania decyzji/rozkazowi personalnemu nr 364 rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. naruszenie art. 108 § 1 k.p.a., w sytuacji gdy nie było podstaw do nadania takiego rygorowi (a to wobec pobytu skarżącego w zamkniętej placówce leczniczej i przebywającego na długotrwałym zwolnieniu lekarskim), braku skonkretyzowania przesłanek nadania rygoru wykonalności a nadto, iż rygor wykonalności został wydany wadliwie, w sposób budzący wątpliwości interpretacyjne co do sposobu jego zastosowania. Zaś organowi II instancji - w podanym wyżej zakresie - nie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy zarzucanych w odwołaniu z jednoczesnym przywołaniem w uzasadnieniu decyzji II instancji bliżej nieskonkretyzowanych, abstrakcyjnych przyczyn uzasadniających zdaniem tego organu zastosowanie przepisu art. 108 k.p.a. Zdaniem skarżącego brak możliwości wykonywania służby przez skarżącego wynikający z pobytu z zamkniętej placówce leczniczej połączony z faktem, że decyzji 9 czerwca 2014 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności z dniem 30 czerwca 2014 r. - bez wskazania przyczyn nadania rygoru w rej dacie powoduje, że uzasadnienie prawne zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności w niniejszej sprawie pozostaje - jeżeli nie niezasadne - to co najmniej wątpliwe. 2.2. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji/rozkazu personalnego nr [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. jak również wcześniejszej Komendanta Miejskiego Policji w K. w całości w tym również w zakresie rygoru natychmiastowej wykonalności. 2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył co następuje: 3.1. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy. Skarga H.a B.a jest niezasadna. 3.2. W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawę prawną rozstrzygnięcia organów stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu Policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. W konsekwencji na organach orzekających w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w oparciu o omawiana podstawę spoczywa obowiązek ustalenia "oczywistości popełnienia czynu". A po ustaleniu, że wystąpiła powyższa przesłanka, organ korzystając z nadanego przez ustawodawcę uznania administracyjnego dokonuje oceny braku możliwości pozostawania policjanta w służbie. Podkreślenia wymaga, że uznaniowy charakter oceny w zakresie drugiej przesłanki determinuje zakres kontroli wydanej decyzji, która jest dokonywana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd w takim przypadku ma rozważyć, czy organy nie naruszyły granic swobodnego uznania. 3.3. Poza sporem w niniejszej sprawie jest, że wobec skarżącego wyrokiem z dnia 4 marca 2013 r. (sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy w Jędrzejowie VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we W. uznał st. sierż. H.a B.a winnym popełnienia zarzucanego czynu objętego zarzutem z punktu III aktu oskarżenia, polegającego na tym, że: "w 2007 roku daty bliżej nieokreślonej we W. przekazał osobie nieuprawnionej K. Ł. posiadaną przez siebie broń służbową stanowiącego przestępstwo określone w art. 263 § 3 kk. i na mocy art. 66 § 1 i 2 kk oraz art. 67 § 1 kk warunkowo umorzono postępowanie karne w stosunku do skarżącego. Prawomocne warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec skarżącego świadczy w sposób bezsporny o oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Ta okoliczność jest przesądzająca dla oceny poprawności zastosowania przepisów prawa materialnego. 3.4. W ocenie sądu bezzasadne są zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 kpa. Wskazane przepisy wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego, jednak konkretyzacja tego postępowania następuje ze względu na treść normy materialnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia danej sprawy. Zatem naruszenie wskazanych przepisów procesowych zawsze musi być odnoszone do przepisu materialnego. W niniejszej sprawie materiał dowodowy, który był z jednej strony niezbędny, a z drugiej wystarczający do zastosowania normy prawa materialnego stanowiły odpisy wyroków sądu. Treść rozstrzygnięć sądów, co jest oczywiste i bezsporne, była skarżącemu znana. Organ nie przeprowadzał, żadnych innych dowodów, albowiem było to w ramach niniejszego postępowania, dla prawidłowego rozstrzygnięcia zbędne. Tym samym bezzasadne są twierdzenia skarżącego o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej poprzez zaniedbanie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W tym kontekście bezzasadne są także zarzuty naruszenia art. 73 § 1, art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 81 i art. 95 § 1 kpa. Przepisy te są środkiem i gwarancją realizacja prawa strony do udziału w postępowaniu a jednocześnie realizacji zasady prawdy obiektywnej, która to zasada w ramach analizowanego postępowania została zrealizowana. 3.5. Za bezzasadne należało uznać zarzuty skarżącego co do uniemożliwienia mu udziału w postępowaniu z uwagi na przeprowadzenie postępowania przez organ I instancji w czasie jego pobytu w zamkniętej placówce służby zdrowia. Należy stwierdzić, że skarżący został 20 maja 2014 r. w sposób prawidłowy zawiadomiony o wszczęciu postępowania. Jak również o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 i art. 81 kpa. Pismem z 20 maja 2014 r. poinformował on organ że "zgłasza swój udział, jako strony, w postępowaniu administracyjnym". Nie jest prawdą wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze, że skarżący wniósł prośbę o umożliwienie udziału w sprawie po zakończeniu leczenia szpitalnego. Jednocześnie podkreślić należy, że skarżący nie formułował, żadnych wniosków dowodowych, które miałyby być przez organ rozpoznane. Z uwagi na powyższe, jak i na zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego nie można uznać, że skarżący został pozbawiony prawa do udziału w postępowaniu. 3.6. Nietrafny jest zarzut skarżącego co do nieprawidłowości doręczenia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w K.. Rozkaz te został skarżącemu doręczony na wskazany przez niego samego adres pod którym miał przebywać. Został on też przez niego odebrany. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia art. 42 kpa. Należy zauważyć, że przepisy o doręczeniu mają gwarantować adresatowi otrzymanie korespondencji do czego doszło w niniejszej sprawie. 3.7. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pakt 8 ustawy o policji. Wbrew twierdzeniom skarżącego, o czym była wyżej mowa, prawomocne warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec skarżącego świadczy w sposób bezsporny o oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, o której mowa w art. 41 ust. 2 pakt 8 ustawy o Policji. Dla oceny tej przesłanki nie mają znaczenia okoliczności wskazywanego przez skarżącego a mianowicie jego konfliktu z K. Ł., czy też zakończenia innych postępowań wobec skarżącego. Prawidłowej oceny organu w tym zakresie nie podważa także złożenie przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania karnego w sprawie [...]. Złożenie tego wniosku nie dowodzi bowiem w żaden sposób, że skarżący nie popełnił czynu o znamionach przestępstwa. 3.8. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ dokonał pełnej i rzetelnej oceny przesłanki możliwości pozostawania policjanta w służbie pomimo popełnionego przez niego czynu zabronionego. Organ w tym zakresie wskazał, że oczywisty fakt popełnienia przestępstwa uniemożliwia skarżącemu dalsze pełnienie służby, gdyż szczególny charakter zawodu policjanta i ukształtowane w ramach tego funkcjonowania zasady etyczne, ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra służby. Policjant dopuszczający się świadomie popełnienia czynu o znamionach przestępstwa nie może nadal służyć społeczeństwu, gdyż nie daje gwarancji prawidłowej ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania porządku publicznego. Skarżący swoim zachowaniem dał wyraz ignorancji prawa, przez co utracił zaufanie społeczne, a tym samym nie może nadal być funkcjonariuszem Policji, który ma egzekwować przestrzeganie prawa przez obywateli. Organ uznał jednocześnie, że nie ma przy tym znaczenia, że policjant popełnił ten czyn kilka lat temu, podkreślić bowiem należy, że skutki tego przestępstwa, wobec uznania winnym jego popełnienia funkcjonariusza Policji, uderzają w szeroko rozumiane dobro służby, w szczególności autorytet Policji jako formacji stojącej na straży bezpieczeństwa obywateli. Wskazał, że organy uprawnione do podejmowania decyzji muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywne pojmowanie interesu konkretnego policjanta, ale mieć na względzie szerszy interes jednostki. Tymczasem z oceny czynu, który popełnił skarżący wynika, że przy jego popełnieniu wykazał się on wysokim stopniem nieodpowiedzialności a jego postawa mogła powodować poważne konsekwencje. Ciężar popełnionego przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa determinuje wymiar poniesionych konsekwencji 3.9. Stwierdzić zatem należało, że w sprawie objętej skargą wszystkie elementy treści art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o policji zostały spełnione i istniały podstawy do zastosowania uznania w nim wskazanego. Skorzystanie przez organ z uznania zostało przekonująco przedstawione i uzasadnione. 3.10. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art.108 §1 kpa poprzez nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Także i w tym zakresie należało stwierdzić, że organ prawidłowo wskazał, że bezpieczeństwo i porządek publiczny, których utrzymywanie należy do podstawowych zadań policji winny być realizowane przez osoby przestrzegające prawo. Niezwłoczne podejmowanie kroków do realizacji tego celu wychodzi naprzeciw ważnemu interesowi społecznemu i nie powoduje obniżenia zaufania społecznego do policji. 3.11. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.