II GSK 655/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. NSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Lu 756/14 w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od D. W. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 18 listopada 2014 r. , sygn. akt III SA/Lu 1017/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] czerwca 2014 r., w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia oddalił skargę. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] listopada 2013 r. na terenie Drogowego Przejścia Granicznego w D. poddany został kontroli pojazd marki I. z przyczepą marki F. wyjeżdżający z terytorium Polski. Podmiotem wykonującym przejazd był przewoźnik D. W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą D. W. [A.]. Pojazdem wykonywano przewóz kombajnu zbożowego o wadze 8000 kg brutto z Francji na Ukrainę. W wyniku przeprowadzonych pomiarów parametrów zewnętrznych stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu wraz z ładunkiem o 0,4 m i przekroczenie długości pojazdu silnikowego i naczepy o 0,28 m. Przedstawione w trakcie kontroli zezwolenie kategorii V nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. uprawniało do przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m i długości nieprzekraczającej: 23 m dla zespołu pojazdów, 30 dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach. Przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu wyniosło 10%, a długości pojazdu 16,97%. Decyzją z [...] marca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. wymierzył D. W. (dalej jako skarżący) karę pieniężną w wysokości 2000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej decyzją z [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy omówił szereg przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm. - dalej jako p.r.d.), dotyczących ruchu pojazdów nienormatywnych, zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych oraz kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych. Następnie organ odwoławczy wskazał, że w trakcie kontroli [...] listopada 2013 r. stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu o 280 cm, tj. 16,97% oraz przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu z ładunkiem o 40 cm, tj. 10%. Okazane w trakcie kontroli zezwolenie kategorii V nie pozwalało na przejazd zespołu pojazdów w niniejszej sprawie. Przejazd pojazdu nienormatywnego o parametrach jakie posiadał skontrolowany zespół pojazdów wymagał zezwolenia kategorii VII. W tych okolicznościach sprawy, prawidłowo wymierzono karę pieniężną w wysokości 2000 zł, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b p.r.d. za brak zezwolenia kategorii VII. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że suma wysokości ładunku, jaką podano w zleceniu transportowym i wartość wysokości platformy załadunkowej naczepy jest niższa jedynie o 4 cm od parametru maksymalnej wysokości określonego w zezwoleniu z [...] sierpnia 2013 r. Przedsiębiorca nie wziął po uwagę, że wysokość platformy załadunkowej nie znajduje się na stałej wysokości 760 mm, a zmienia się w zakresie od -45 do +145 mm, m. in. w zależności od wartości obciążenia tej platformy. Powyższe wynika z rysunku technicznego naczepy i oświadczenia dystrybutora pojazdu. Dyrektor Izby Celnej podniósł również, że masa własna naczepy wynosi 12500 kg, natomiast dopuszczalna masa całkowita tego pojazdu wynosi 48400 kg. Różnica między tymi wartościami - 35900 kg stanowi maksymalną masę ładunku jaki może być przewożony naczepą. Skoro obciążenie naczepy ładunkiem 35900 kg powoduje, że wysokość platformy załadunkowej znajdzie się na wysokości 715 mm, zaś nieobciążonej na wysokości 905 mm, to trudno zakładać by przy masie ładunku wynoszącej 8 t lub 10 t, wysokość pojazdu z ładunkiem mieściła się w granicach dopuszczalnych dla zezwolenia kategorii V. Organ podkreślił, że wysokość przewożonego ładunku oraz parametry naczepy wymagały od przewoźnika upewnienia się przed rozpoczęciem przewozu, że pojazd po dokonaniu załadunku spełnia wartości określone w zezwoleniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie D. W. wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 140aa ust. 4 pkt i lit. a i b, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. a i b p.r.d. Skarżący zaprzeczył ustaleniom organów, że doszło do przekroczenia dopuszczalnej długości pojazdu. Zmierzona długość 19,30 m mieściła się w granicach wynikających z udzielonego zezwolenia (30 m). Błędnie organ ustalił również zakres przekroczenia dopuszczalnej wysokości pojazdu. Zezwolenie kategorii V uprawniało skarżącego do poruszania się pojazdem nienormatywnym o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m. Przy uwzględnieniu mierzonych parametrów zespołu pojazdów (4,4 m) doszło do przekroczenia dopuszczalnej wysokości o jedyne 10 cm, tj. 4,3%. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę jako niezasadną stwierdził, że bezsporna była okoliczność, iż pojazd należący do przewoźnika poruszający się po drodze publicznej miał następujące wymiary: długość - 1930 cm, wysokość - 400 cm, szerokość - 255 cm, natomiast wymiary pojazdu z ładunkiem to: długość - 2030 cm, wysokość - 440 cm, szerokość - 300 cm. Wyniki tych pomiarów nie zostały przez skarżącego zakwestionowane. Sąd I instancji wskazał, że dopuszczalne wymiary pojazdów określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r., poz. 951 z późn. zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, dopuszczalna długość pojazdu członowego wynosi 16,50 m, szerokość pojazdu nie może przekraczać 2,55 m (§ 2 ust. 2), natomiast wysokość pojazdu nie może przekraczać 4 m (§ 2 ust. 4). Przez pojazd członowy rozumie się zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą (art. 2 ust. 35 p.r.d.) zaś z protokołu kontroli wynika, że kontrolowany pojazd taki zespół stanowił. Skoro długość kontrolowanego pojazdu bez ładunku wynosi 19,30 m, przekraczała zatem dopuszczalne wymiary określone w rozporządzeniu. Natomiast dopuszczalne wymiary pojazdu wraz z ładunkiem określone zostały w przepisie art. 61 p.r.d. Zgodnie z art. 61 ust. 6 pkt 1 p.r.d. ładunek wystający poza boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być umieszczony tylko w taki sposób, aby całkowita szerokość pojazdu z ładunkiem nie przekraczała 2,55 m, a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie przekraczała 3 m, jednak pod warunkiem umieszczenia ładunku tak, aby z jednej strony nie wystawał na odległość większą niż 23 cm, natomiast zgodnie z art. 61 ust. 6 pkt 2 ładunek nie może wystawać z tyłu pojazdu na odległość większą niż 2 m od tylnej płaszczyzny obrysu pojazdu lub zespołu pojazdów. Z kolei wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m (art. 61 ust. 10 ustawy). Wysokość kontrolowanego pojazdu wynosiła wraz z ładunkiem 4,40 m, przekraczała zatem dopuszczalne wymiary wskazane w ustawie. Ponadto że w świetle przytoczonych przepisów rozporządzenia oraz ustawy wysokość pojazdu nie może przekraczać 4 m, niezależnie od tego czy jest to wysokość samego pojazdu czy też pojazdu z ładunkiem. Idąc tym tokiem rozumowania Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że do uznania pojazdu za nienormatywny wystarczy przekroczenie jednego tylko parametru. Sąd I instancji uznał za prawidłową dokonaną przez organ kwalifikację, że zgodnie z załącznikiem nr 1 do p.r.d., pojazd o wysokości przekraczającej 4,3 m wymaga zezwolenia kategorii VII. Sąd zauważył, że w kategoriach od I do VI załącznika wymieniono pojazdy o wysokości bądź nieprzekraczajacej dopuszczalnej, bądź nieprzekraczajacej 4,3 m. Kontrolowany pojazd o wysokości 4,40 m nie mieścił się więc w żadnej z kategorii od I do VI wymienionych w załączniku. Trafnie zatem zakwalifikowany został do kategorii VII, która dotyczy pojazdów o wymiarach większych od wymienionych w kategoriach I-VI. Sąd I instancji nie zgodził się ze skarżącym, że okazanie przez kierowcę zezwolenia kategorii V wyklucza odpowiedzialność za brak zezwolenia kategorii VII. Z treści przepisu art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. wynika, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii. Nie wystarczy zatem jakiekolwiek zezwolenie, lecz zezwolenie odpowiedniej kategorii. Nie ulega wątpliwości, że wymiary kontrolowanego pojazdu wskazywały na konieczność uzyskania zezwolenia kategorii VII, niedopuszczalne było zatem wykonywanie przejazdu tym pojazdem na podstawie zezwolenia kategorii V. Sąd I instancji nie podzielił argumentów skarżącego, że posiadane przez niego zezwolenie kategorii V, uprawniające do przejazdu pojazdem o szerokości nieprzekraczajacej 3,4 m, długości nieprzekraczajacej 23 m dla zespołu pojazdów i 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach oraz wysokości nieprzekraczajacej 4,3 m, nakazuje przyjęcie tych wymiarów jako podstawy ustaleń organu, co oznacza, że stwierdzone przekroczenie wymiarów dotyczy tylko wysokości i jest nieznaczne, wynosi bowiem tylko 10 cm. Z definicji pojazdów nienormatywnych wynika, że są to pojazdy przekraczające wymiary dopuszczalne, określone w przepisach ustawy, przewidziane dla poszczególnych kategorii zezwoleń. Wymiary wskazane w załączniku, do których odnosi się posiadane przez skarżącego zezwolenie, stanowią podstawę do określania kategorii wymaganego zezwolenia, nie są to natomiast wymiary dopuszczalne w rozumieniu art. 2 ust. 35a ustawy, decydujące o uznaniu pojazdu za nienormatywny. Prawidłowo zatem określił organ przekroczenie dopuszczalnych wymiarów pojazdu bez ładunku odnosząc się do wymiarów dopuszczalnych, określonych w rozporządzeniu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, oraz w przepisach ustawy, a z ładunkiem – do wymiarów wskazanych bezpośrednio w przepisach ustawy, co zostało już wyżej szczegółowo omówione. W konsekwencji za błędny Sąd uznał pogląd, że przejazd kontrolowanego pojazdu nastąpił z naruszeniem warunków uzyskanego zezwolenia kategorii V na skutek przekroczenia dopuszczalnej wysokości pojazdu o 10 cm (w stosunku do wysokości pojazdu nienormatywnego objętego kategorią V). Zdaniem Sądu naruszenie warunków zezwolenia może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zezwolenie odpowiedniej kategorii wymagane zgodnie z ustawą zostało udzielone i na podstawie tego zezwolenia wykonywany był przejazd. W rozpoznawanej sprawie przewoźnik w ogóle nie uzyskał i nie starał się nawet o uzyskanie zezwolenia odpowiedniej kategorii. Nie można zatem mówić o naruszeniu warunków zezwolenia. Jednocześnie uznanie pojazdu za nienormatywny wymagający zezwolenia kategorii VII nie oznacza stwierdzenia przez organ utraty ważności zezwolenia kategorii V, posiadanego przez skarżącego. Z treści decyzji wynika wprost, że zezwolenie to nie dawało podstaw do dokonania przejazdu kontrolowanym pojazdem, co nie oznacza, że zezwolenie to nie jest ważne w okresie, na jaki zostało wydane. Z ustaleń organu wynika, że wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20% (długość została przekroczona o 2,8 m, co stanowi 16,97%, natomiast wysokość o 0,40 m, co stanowi 10%). Kara w wysokości 2000 zł została prawidłowo nałożona na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b p.r.d. Sąd podzielił stanowisko organu, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Zdaniem Sądu I instancji podejmując się przewozu skarżący nie uwzględnił faktu, że wysokość platformy załadunkowej naczepy, określona przez producenta na 760 mm jest wartością orientacyjną. Jak wynika bowiem z dołączonych do akt rysunków technicznych (k. 48 i 42), wysokość ta zmienia się od -45 mm do + 145 mm. Pismo producenta pojazdu 10 marca 2014 r. (k. 49 akt adm.), na które powołuje się skarżący, również nie stwierdza stałej i niezmiennej wysokości pokładu naczepy, lecz wysokość przybliżoną +/- 760 mm, na co organ zwrócił uwagę w zaskarżonej decyzji. Bezpodstawny był więc zarzut naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i pominięcie dowodu z wymienionego wyżej pisma. | Ponadto obowiązkiem skarżącego było dokładne sprawdzenie wymiarów przewożonego ładunku, z uwzględnieniem możliwych odchyleń z uwagi na masę | |i wymiary ładunku. To na skarżącym jako zawodowo trudniącym się przewozem ciążył obowiązek uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii dla | |pojazdu nienormatywnego. Już ze zlecenia dotyczącego ładunku (k. 36 akt adm.) wynikało, że ładunek to kombajn o dużych gabarytach (długość | |9,5 m, szerokość 3 m, wysokość 3,5 m). Przy takiej wysokości samego ładunku oraz przy uwzględnieniu dopuszczalnych odchyleń wysokości | |platformy załadowczej naczepy, określonych przez producenta, należało sprawdzić, czy nie zostaną przekroczone parametry przewidziane w | |posiadanym przez skarżącego zezwoleniu. Skarżący tego jednak nie sprawdził i całkowicie bezpodstawnie przyjął, że do wykonania przejazdu | |wystarczające będzie zezwolenie dla pojazdu kategorii V. Ponadto przesłuchany w charakterze świadka kierowca pojazdu (k. 4-5 akt adm.) | |zeznał, że wiedział, że długość i wysokość pojazdu będą przekroczone, jak również skarżący przyznał w skardze, że już w miejscu załadunku | |okazało się, że wymiary kombajnu są większe od uprzednio podanych i że środek transportowy wraz z ładunkiem przekracza wysokość określoną dla| |kategorii V zezwolenia lecz mimo to podjął się dokonania przewozu. | |Reasumując swoje rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie doszedł do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły | |okoliczności pozwalające na przyjęcie, iż skarżący dochował należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenie. Za bezpodstawny | |WSA uznał zarzut nieprzeprowadzenia oględzin lub zlecenia biegłemu wydania opinii w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. | |Organ dokonał pomiarów pojazdu, które jednoznacznie wykazały przekroczenie określonych parametrów. | | Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył D. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do | |ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. | |W skardze zarzucił: | |1) naruszenie przepisów postępowania, które miała istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 140aa ust. 4 pkt 1 a i b ustawy z dnia 20 | |czerwca 1997 r. Prawo o ruchu | | | |drogowym (t. j.: Dz.U.2012.1137 z poźn. zm.) - zwanej dalej Ustawą przez wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie nałożenia kary | |pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, w sytuacji gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, | |iż D. W. jako podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na | |powstanie naruszenia; | |2) naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a i b Ustawy, przez | |wymierzenie Stronie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia w kwocie 2 000 zł, w sytuacji | |gdy z okoliczności sprawy wynika, że przy uwzględnieniu zmierzonych parametrów zespołu pojazdów doszło do przekroczenia jedynie dopuszczalnej| |wysokości o 10 cm tj. 4,3 %, a zatem przy założeniu, że brak było podstaw do umorzenia postępowania, kwota nałożonej kary pieniężnej winna | |opiewać na 500 zł. | |W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. | |Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: | |Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a pod uwagę bierze z | |urzędu jedynie nieważność postępowania - z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wystąpienia których w niniejszej | |sprawie nie dopatrzono się. Naczelny Sąd Administracyjny orzekał zatem w granicach związania granicami skargi kasacyjnej. | |Związanie skargą kasacyjną oznacza natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych | |przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Przedmiotem oceny Sądu mogą być więc jedynie te zarzuty kasacyjne, które | |strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. | |W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego | |wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. | |Badana pod tym kątem skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. | |Rozpoznawana skarga kasacyjna D. W. została oparta na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz naruszeniu przepisów prawa | |materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. | |Należy wyjaśnić, że w sprawie, w której skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., tj. na | |naruszeniu prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania, co do zasady, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu | |naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za | |podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. | |Natomiast w niniejszej sprawie zarzuty te zostały sformułowane w sposób, który wymagał ich łącznego rozpoznania przez Sąd II instancji. | |Z analizy zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika, że ich istotą jest błędne ustalenie co do wielkości przekroczenia dopuszczalnej| |wysokości pojazdu. Jak wywodzi kasator, skoro organ administracji publicznej wydał zezwolenie kategorii V to tym samym umożliwił poruszanie | |się po drogach publicznych zespołem pojazdów o parametrach wynikających z treści tego zezwolenia. Wartości te były w świetle obowiązujących | |przepisów w danej sytuacji dozwolone i tolerowane. W konsekwencji zdaniem kasatora Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie błędnie uznał, | |że w stanie faktycznym sprawy doszło do przekroczenia dopuszczalnej długości pojazdu, skoro zmierzona długość tj. 19,30 m mieściła się w | |granicach wynikających z udzielonego zezwolenia tj. 30 m. Nadto, błędnie ustalono zakres przekroczenia dopuszczalnej wysokości pojazdu. Jak | |wynika z treści załącznika nr 1 do p.r.d., zezwolenie kategorii V, które posiadał przewoźnik uprawniało do poruszania się pojazdem | |nienormatywnym o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m. Oznacza to, że przy uwzględnieniu zmierzonych parametrów zespołu pojazdów (4,4 m) doszło| |do przekroczenia dopuszczalnej wysokości jedynie o 10 cm tj. 4,3 %. | |W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez kasatora wykładnia przepisu art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit.a p.r.d. jest błędna. | |Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że fakt posiadania przez stronę zezwolenia kategorii V pozostaje bez wpływu na sposób ustalenia| |przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu w sytuacji , gdy wymiary pojazdu wyliczone podczas kontroli przekroczyły | | | |parametry tzw. "dopuszczalne" czyli określone posiadanym przez stronę zezwoleniem. W tym wypadku kontrolowany przejazd był wykonywany bez | |zezwolenia wymaganej kategorii - w rozpoznawanej sprawie z uwagi na zmierzone parametry pojazdu była to kategoria VII, co nie oznacza, że | |posiadane przez stronę zezwolenie kategorii V utraciło ważność. Natomiast zezwolenie to nie uprawniało do przejazdu pojazdem o wymiarach | |większych niż "dopuszczalne" zgodnie z kategorią V. Skoro doszło do ujawnienia przekroczenia chociażby jednego z parametrów wynikających z | |zezwolenia kategorii V , zatem przewoźnik winien wykazać się innym zezwoleniem w czyli w tym wypadku zezwoleniem kategorii VII, czego nie | |uczynił. | |Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłową, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, uznaje ocenę jakiej dokonał Sąd I instancji | |kontrolując ustalenie stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcie tak organu odwoławczego, jak i organu I instancji, nakładające na stronę karę 2 | |000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym. | |Możliwość uwolnienia się od kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa ust.1 p.r.d., określono w ustępie 4 pkt 1 lit a i b powołanego | |przepisu. Nie wszczyna się bowiem postępowania w sprawie nałożenia kary wobec podmiotu wykonującego przejazd zaś wszczęte postępowanie umarza| |się jeśli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd: dochował należytej staranności w realizacji czynności | |związanych z przejazdem (a), nie miał wpływu na powstanie naruszenia (b). | |Z treści powołanego przepisu wynika, że to na podmiocie wykonującym przejazd spoczywa obowiązek wykazania, iż powstałe naruszenie skutkujące | |nałożeniem kary, powstało w wyniku niezależnych od niego okoliczności na powstanie których nie miał wpływ, a także że podjął wszelkie | |niezbędne działania bądź środki zmierzające do wykonania przewozu zgodnie z przepisami prawa i wynikającymi z nich normami i wymogami. | |W przedmiotowej sprawie, z ustaleń faktycznych wynikających przede wszystkim ze zgromadzonych przez organy dowodów (dokumentów), wynika że | |istotnie, jak stwierdziły zarówno organu obu instancji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, brak było podstaw do zastosowania | |przywołanego art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a) i b) p.r.d. | |Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jako zawodowego przewoźnika było | |dokładne sprawdzenie parametrów przewożonego ładunku z uwzględnieniem możliwych odchyleń | | | |gabarytów pojazdu zwłaszcza, iż jak przyznał sam skarżący w skardze kasacyjnej dopiero na miejscu załadunku okazało się, że faktyczne wymiary| |kombajnu są większe od uprzednio podanych. | |Reasumując stwierdzić należy, że brak jest podstaw aby przyjąć, że ustalenia faktyczne zostały poczynione wadliwie. Wobec tego trafny jest | |wniosek organów zaakceptowany przez Sąd I instancji, że tak ustalone fakty dawały podstawę do nałożenia na D. W. kary pieniężnej w wysokości | |2.000 zł na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b p.r.d. jak za brak zezwolenia kategorii VII, gdyż w takich parametrach mieścił się | |poddany kontroli zespół pojazdów przewożący ładunek niepodzielny, co szczegółowo i poprawnie omówił Sąd I instancji, a czego skarga kasacyjna| |nie podważyła. | |Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna – z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu. | |Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., w związku z art. 205 § 2 | |p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | |