II SAB/Lu 437/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Zarządu Okręgowego w przedmiocie udzielenia informacji prasowej oddala skargę. W dniu 13 października 2014r. P. G. – redaktor naczelny dziennika "Ł." wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Z. polegającą na odmowie udzielenia informacji prasowej na wniosek z dnia 1 sierpnia 2014r., zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. – Prawo prasowe. Wyjaśnił, że we wniosku domagał się odpowiedzi na następujące pytania: kto jest obecnie przewodniczącym Zarządu Okręgowego i od jakiego dnia zajmuje tę funkcję, licząc od pierwszej jego kadencji na tym stanowisku; ile dni przewodniczący Zarządu Okręgowego przebywał na urlopie wypoczynkowym, urlopie bezpłatnym lub okolicznościowym w 2013r.; ile dni przewodniczący Zarządu Okręgowego przebywał na zwolnieniu lekarskim (w tym urlop zdrowotny, sanatorium etc.) w 2013r.; ile dni przewodniczący Zarządu Okręgowego przebywał na delegacjach służbowych w 2013r.; jakie sumarycznie koszty delegacji służbowych poniósł PZŁ z tytułu delegacji służbowych przewodniczącego Zarządu Okręgowego w 2013r. Dotychczas nie otrzymał odpowiedzi na powyższe pytania, dlatego wniósł skargę na bezczynność. W odpowiedzi na skargę Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w Z. wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wskazał, że pismem z dnia 14 sierpnia 2014r. wezwał P. G. do udzielenia informacji, czy K. M., który podpisał wniosek z dnia 1 sierpnia 2014r., jako dziennikarz dziennika "Ł.i", pozostaje w stosunku pracy z redakcją tegoż dziennika lub zajmuje się zbieraniem i redagowaniem materiałów prasowych na rzecz i z upoważnienia redaktora naczelnego. Ponieważ tej informacji nie udzielono skarga powinna być odrzucona jako niedopuszczalna. Na rozprawie sądowej przewodniczący Zarządu wyjaśnił ponadto, że na witrynie internetowej dziennika "Ł." nie ma dziennikarza o nazwisku K. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek z dnia 1 sierpnia 2014r. został złożony na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. - Prawo prasowe (Dz.U. z 1984r., Nr 5, poz. 24 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", a więc dotyczył informacji prasowej. Z żądaniem udzielenia takiej informacji może wystąpić tylko "prasa", która – zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy - obejmuje zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską. Osobami takimi są: dziennikarze, redaktorzy i redaktorzy naczelni (art. 7 ust. 2 pkt 5 - 7). Ustawa w art. 7 ust. 2 pkt 5 określa, że dziennikarzem jest osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 stycznia 2013r. ( I OSK 3126/12 opublikowanym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) stwierdził, że "dla redakcji pracownikami, w rozumieniu art. 35 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a"., będą dziennikarze, których teksty redakcja publikuje, niezależnie od tego, czy są zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, czy pracują dla niej na podstawie umów o dzieło czy zleceń". Sąd wyjaśnił, że "redaktor naczelny, jako osoba mająca uprawnienia do decydowania o całokształcie działalności redakcji, reprezentuje ją w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Oznacza to, że może on także umocować do działania w swoim imieniu osobę fizyczną wykonującą zawód dziennikarza, którego teksty redakcja publikuje." Z powyższego wynika, że skuteczne złożenie wniosku o udzielenie informacji prasowej możliwe jest wyłącznie przez dziennikarza, który jest zatrudniony przez właściwą redakcję (będącą zespołem ludzi) na podstawie umowy o pracę bądź innej umowy cywilnoprawnej, z której wynika upoważnienie do działania w imieniu prasy. W sprawie niniejszej z wnioskiem o udostępnienie informacji prasowej wystąpił natomiast K. M., który pomimo wezwania przez organ, nie wykazał, by z redakcją dziennika "Ł." łączyła go jakakolwiek umowa zobowiązująca do wykonywania czynności dziennikarskich na rzecz tego dziennika, w tym do występowania w imieniu tego dziennika z wnioskami o udzielenie informacji prasowej. Również redaktor naczelny tego dziennika – skarżący P. G. w toku postępowania przed Sądem, nie przedstawił stosownych dokumentów potwierdzających, że K. M. jest umocowany do działania na rzecz dziennika "Ł.". W sytuacji występującej w sprawie brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że wniosek z dnia 1 sierpnia 2014r. o udzielenie informacji prasowej pochodził od prasy, tym samym brak jest podstaw do uznania, że organ miał obowiązek wniosek ten załatwić w ustawowy sposób, a w konsekwencji organowi nie można zarzucić bezczynności. Z bezczynnością mamy bowiem do czynienia tylko wówczas, gdy organ nie podejmuje odpowiednich działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999r., I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz.87). Poza zakresem niniejszej sprawy pozostaje natomiast kwestia ewentualnej bezczynności organu polegającej na nierozpoznaniu tego wniosku w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 782), jako pochodzącego nie od prasy, lecz od osoby fizycznej (K. M.), o ile organ uznałby, że informacje objęte wnioskiem stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.