VII SA/Wa 1765/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi S. B. i J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących S. B. i J. B. solidarnie kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia J. B. i S. B., reprezentowanych przez pełnomocnika – J. K., na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, na terenie posesji przy ul. [...] w [...] (dz. o nr. ewid. [...] w obrębie [...]), usytuowanego bezpośrednio przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym na terenie posesji przy ul. [...], Prezydent rozstrzygnął sprawę po wcześniejszym uchylenia przez Wojewodę [...] pozwolenia na budowę. W związku z koniecznością ponownego rozpatrzenia sprawy, zgodnie z dyspozycją zawartą w decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dn. [...] lipca 2012r., postanowieniem Nr [...] z dn. [...] listopada 2012 r. nałożono na inwestorów obowiązek uzupełnia dokumentacji projektowej. Organ I instancji po szczegółowym wyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego uznał, że omawiana inwestycja jest zgodna z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] dla jednostki terenowej [...], dla której plan ustala zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną z budynkami zawierającymi [...] lokali mieszkalnych. Z uwagi na fakt, że ww. nieruchomość jest wpisana do Gminnej Ewidencji Zabytków, wystąpiły przesłanki z art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, obligujące organ administracji architektoniczno-budowlanej do uzgodnienia ww. inwestycji ze [...] Konserwatorem Zabytków, który postanowieniem Nr [...] z dn. [...] sierpnia 2011 r. uzgodnił "pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w [...] na dz. o nr ewid. [...] z obrębu [...] zgodnie z załączonym projektem budowlanym (..)". Organ stwierdził, że załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Projektanci ww. inwestycji złożyli wymagane oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, projektant architektury mgr inż. arch. B. H. przedstawił informację o bezpieczeństwie i ochronie zdrowia (dalej: BIOZ), a projektant instalacji grzewczych i sanitarnych - mgr inż. J. B. - przedstawił charakterystykę energetyczną obiektu. Od przedmiotowej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wnieśli A.P i M.A., wnosząc o jej uchylenie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]czerwca 2014 r. Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu zaskarżona decyzja Prezydenta [...] podlega uchyleniu, ponieważ analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że postępowanie w przedmiotowej sprawie nie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zdaniem Wojewody projekt zagospodarowania terenu sporządzony dla przedmiotowej inwestycji (k. 7 projektu budowlanego) jest istotnie wadliwy. Zgodnie z § 8 ust. 1 Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1133) projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien być sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub ewentualnie potwierdzony za zgodność z treścią mapy zasadniczej przez uprawnionego geodetę. Ponadto w § 8 ust. 3 ww. rozporządzenia wskazano, co powinna określać część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu. Przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji ww. wymogów nie spełnia. Wskazać należy, iż w aktach sprawy znajduje się jedynie niepotwierdzona za zgodność kserokopia projektu zagospodarowania terenu. Nieprawidłowo sporządzony, nieczytelny projekt zagospodarowania terenu jest niezgodny z wymogami określonymi w § 10 powyższego rozporządzenia, co tym samym uniemożliwia organowi odwoławczemu sprawdzenie jego zgodności z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu znajdujący się w aktach sprawy projekt zagospodarowania terenu narusza ustalenia art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Organ podkreślił, że kwestia dostosowania projektu zagospodarowania terenu do wymogów ww. rozporządzenia została wskazana w decyzji Wojewody [...]Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. organ I instancji prawidłowo nałożył na inwestora obowiązek dostosowania projektu do wymogów powyższego rozporządzenia, jednakże przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę niedostatecznie sprawdzono, czy załączony do wniosku projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi - o czym była mowa powyżej. Organ wskazał także, że ustawa Prawo budowlane w art. 20 określa, co należy do podstawowych obowiązków projektanta, zaś ust. 4 tegoż artykułu stanowi, iż projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W dokumentacji projektowej przedmiotowej sprawy znajdują się oświadczenia projektantów opatrzone datą [...] kwietnia 2011 r., zaś oświadczenie inż. B. O. opatrzone jest datą [...] kwietnia 2011 r., przy czym na stronie tytułowej projektu budowlanego widnieje data listopad 2012 r. Dokonując dalszej analizy wskazać należy, iż rozdział 2 projektu budowlanego autorstwa arch. B. H. został wykonany w listopadzie 2012 r., o czym świadczą daty widniejące na części rysunkowej (k. 18-30 projektu budowlanego), zaś jak zostało już wskazane, oświadczenie projektanta załączone do niniejszego projektu budowlanego zostało opatrzone datą [...] kwietnia 2011 r. Rozdział 3 "Konstrukcje" autorstwa inż. B. O. (opatrzony datą [...] stycznia 2011 r.) wraz z rysunkami jest kserokopią (k. 31-39c projektu budowlanego). Ponadto projekt budowlany zawiera dopiski i skreślenia bez określenia, kto i w jakim czasie dokonał ingerencji w projekt (k. 6, 14,15, 20, 24, 26, 28, 48). Wskazane okoliczności powodują, że nie sposób ustalić w sposób jednoznaczny kształtu projektu budowlanego, który był przedmiotem orzekania Prezydenta [...]. Nie sposób również ustalić, czy korekty dokonane zostały przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia oraz czy oświadczenie projektanta o zgodności projektu z przepisami i zasadami wiedzy technicznej złożone zostało przed, czy po dokonaniu ingerencji w treść projektu zagospodarowania terenu. Projekt budowlany zawiera informację, iż od strony północnej wzdłuż granicy działki łączy się ścianą pełną z budynkiem bliźniaczym. Z części rysunkowej wynika, że pewna część budynku będzie wykraczała poza wspólną ścianę i będzie się znajdować w odległości cyt. "150.5 m" od granicy z sąsiednią działką. Zgodnie z § 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.) w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. W dokumentacji projektowej brak jest informacji dotyczącej szerokości przedmiotowej działki. Wskazać również należy, iż [...] Konserwator Zabytków postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. uzgodnił pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w [...] na działce ew. nr [...] z obrębu [...] zgodnie z załączonym projektem budowlanym sporządzonego w styczniu 2011 r., a więc przed jego aktualizacją. Odnosząc się natomiast do zarzutów przedstawionych w odwołaniu wniesionym przez A. P. i M. A.w zakresie: odrębności nieruchomości (autorzy odwołania wskazali, że "zaprojektowany obiekt jakim jest budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej nie stanowi niezależnego obiektu (odrębnej nieruchomości). W zatwierdzonym rozwiązaniu projektowym brakuje, od strony istniejącego (naszego [...]) budynku, ściany - elementu konstrukcyjnego nowoprojektowanego obiektu, który zapewniłby taką niezależność", organ wskazał, że organ I instancji, rozpatrując przedmiotowa sprawę, nie wyjaśnił dostatecznie kwestii samodzielności budynku ograniczając się do wskazania, iż art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane "nie precyzuje rozwiązań konstrukcyjnych budynku w zakresie jego samodzielności i jak ma ona wyglądać". W związku z tym przy ocenie okoliczność niniejszej sprawy organ posłużył się definicją budynku zawartą w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowanych (PKOB) (Dz. U. z 1999 r., Nr 112, poz. 1316 ze zm.). W załączniku do ww. rozporządzenia w punkcie I zatytułowanym "Objaśnienia wstępne" w podpunkcie 2 "Pojęcia podstawowe" wskazano "w przypadku budynków połączonych między sobą (np. domy bliźniacze lub szeregowe), budynek jest budynkiem samodzielnym, jeżeli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Zaprojektowana ściana łącznie z istniejącą ścianą w piwnicy i na parterze spełnia wymagania oddzielenia pożarowego w pionie - od fundamentów po dach i spełnia warunki, że obiekty mogą być traktowane jako odrębne budynki pod względem ochrony pożarowej". Podsumowując organ uznał, że w niniejszym przypadku organ I instancji naruszając przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz przepisy prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 i 3 ustawy - Prawo budowlane, nie podjął wszystkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego sprawy. Organ stwierdził, iż decyzja organu pierwszej instancji zapadła ze wskazywanymi uprzednio naruszeniami prawa materialnego i procesowego, zaś konieczny do wyjaśnienia zakres przedmiotowej sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę organ pierwszej instancji winien jeszcze raz dokładnie zbadać cały materiał dowodowy i wziąć pod uwagę kwestie wskazane przez organ odwoławczy. Badając ponownie ww. kwestie należy zbadać cały materiał dowodowy, biorąc również pod uwagę interesy osób trzecich. Warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na nadbudowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budo wlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na nadbudowę. W ocenie Wojewody [...], dla prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie wymagane jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, wobec czego należy uchylić decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę na wyżej opisaną decyzję wnieśli inwestorzy – S. B. i J. B., reprezentowani przez pełnomocnika, którzy zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i art. 80 i 107 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału przez organ II instancji i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; 2) naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, podczas gdy w sprawie nie było podstaw do takiego rozstrzygnięcia, a jednie do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; 2. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: Prawo budowlane), przez błędną wykładnię i błędne zastosowanie polegającą na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie sprawdził dokładnie stanu sprawy, podczas gdy organ I instancji dokładnie rozpoznał cały materiał dowodowy, a w szczególności dokonał ustaleń, o których mowa w ww. przepisie prawa. Skarżący podkreślili, że istotnym w sprawie pozostaje również, iż organ II instancji zupełnie nie wyjaśnił podstaw prawnych i faktycznych, na których oparł swą decyzję, a w szczególności nie wskazał przyczyn, dla których naruszenie ww. przepisów uzasadniałoby wydanie decyzji kasatoryjnej. Nadto w przedmiotowej sprawie nie sposób przypisać, aby organ I instancji dopuścił się naruszeń prawa procesowego, które chce mu przypisać organ II instancji. W ocenie skarżących to organ pierwszej instancji poprzez zaniechanie podjęcia czynności procesowych i zupełne pominięcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z prawidłowo uzupełnionego projektu zagospodarowania terenu, naruszył normy art. 7, 8, 77 § 1 i art 80 i 107 k.p.a. Skarżący wskazali, że: a) Projekt zagospodarowania terenu, wbrew twierdzeniom organu II instancji, został wykonany prawidłowo i nie wykazuje, jak chce tego organ II instancji, istotnych wad. W szczególności projekt zagospodarowania terenu został wykonany na aktualnej mapie do celów projektowych. Skarżący w wykonaniu postanowienia organu I instancji dostosowali projekt do wymogów prawa, a organ prawidłowo ocenił czynność skarżących, jako uzasadniającą wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę, b) Zgodnie z zaleceniami organu I instancji, aby plan zagospodarowania był czytelny, został dodatkowo wykonany także w powiększonej skali 1:250. Należy też zaznaczyć że projekt sprawdzany był nie tylko przez organ I instancji, a także przez dwóch rzeczoznawców. Żaden z podmiotów nie wykazał nieczytelności planu zagospodarowania. Zarzut organu II instancji pozostaje tym bardziej niezasadny, iż organ II instancji nie wskazuje, na czym polega owa nieczytelność. c) Nie sposób również zgodzić się z twierdzeniem organu II instancji, jakoby korekty nanoszone na rysunki są nieczytelne. Każdorazowo widnieją przy nich również daty i podpisy, d) Brak jest również błędu projektowego w zakresie opisu szerokości działki. Wszystkie plany zostały bowiem sporządzone w skali zgodnej z przepisami prawa, e) Wartym podkreślenia pozostaje również, iż uzgodnienie [...] Konserwatora zabytków pozostaje nadal aktualne i ważne, a organ II instancji nie wyjaśnia, z jakich powodów miałoby nie być skuteczne w przedmiotowej sprawie, f) W ocenie skarżących organ I instancji wystarczająco wyjaśnił kwestie samodzielności budynku przy ul. [...] w [...], a wszelkie zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Organ II instancji, twierdząc, że w tym zakresie nastąpiło istotne naruszenie prawa, winien je wskazać konkretnie i precyzyjnie, uzasadniając w jakim zakresie dana norma została naruszona, czego jednak organ II instancji zupełnie nie czyni. g) Zarzuty co do braku zaświadczenia B. O. co do jego przynależności do [...] Okręgowej Izby Inżynierów pozostają zupełnie niezasadne wobec okoliczności, iż organ II instancji tą ewentualną usterkę mógł z łatwością usunąć. Przywołana wada nie może stanowić o konieczności przeprowadzania w całości postępowania przed organem I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. W czasie rozprawy pełnomocnik skarżących odpowiadając na pytanie Sądu wskazała, że szerokość działki to 14 m. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269, dalej: p.p.s.a.), dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zaskarżona decyzja nie mogła się ostać, zaś zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. należy uznać za zasadny. Wskazać należy, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podkreślenia wymaga, że, co do zasady, organ drugiej instancji winien rozpoznać sprawę merytorycznie. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrok z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1332/13). W ocenie Sądu wydanie decyzji kasacyjnej przez organ drugiej instancji było niezasadne z następujących powodów. Organ dokonał oceny projektu zagospodarowania terenu i ocenił go jako cyt. "istotnie wadliwy" w świetle wymagań przedstawionych w § 8 ust. 1 i 3 oraz § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., nr 120, poz. 1133). Dokument ten, zdaniem organu, jest nieprawidłowo sporządzony i nieczytelny, ponadto w aktach sprawy znajduje się jedynie niepotwierdzona za zgodność kserokopia projektu zagospodarowania terenu. Wątpliwości organu budziło także, czy projekt spełnia wymagania określone w art. 20 Prawa budowlanego wobec rozbieżności dat przy oświadczeniach projektantów. Organ uznał, że wskutek tego nie sposób ustalić kształtu projektu budowalnego, który był przedmiotem orzekania Prezydenta [...], czy korekty dokonane zostały przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia ani też czy oświadczenie projektanta o zgodności projektu z przepisami i zasadami wiedzy technicznej złożono zostało przed, czy po dokonaniu ingerencji w treść tego projektu. Organ wskazał także, że w dokumentacji projektowej brak jest informacji o szerokości działki, co jest istotne, albowiem część budynku będzie wykraczała poza wspólną ścianę i będzie się znajdować w odległości cyt. "150.5 m" od granicy z sąsiednia działką. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji winien cyt. "zbadać zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi m.in. ustawy Prawo budowlane oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i form projektu budowlanego, co powinno znaleźć odbicie w uzasadnieniu decyzji". Tak sformułowane zarzuty i zalecenia, w ocenie Sądu, nie mieszczą się w ramach art. 138 § 2 k.p.a., nie zachodzi bowiem konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest bowiem równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 962/12). Wskazać trzeba, że organ odwoławczy jest władny samodzielnie ocenić, czy poszczególne dokumenty odpowiadają wymogom prawa budowlanego, czy też nie. Rolą organu odwoławczego jest nie tylko kontrola decyzji organu pierwszej instancji, lecz także ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Organ winien też pamiętać, że zgodnie z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy mógł uzupełnić materiał dowodowy o informację o szerokości przedmiotowej działki. Dodać należy, że pozostałe zarzuty skargi nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, albowiem Sąd ograniczył się do oceny prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Organ II instancji, ponownie rozpatrując sprawę, weźmie pod uwagę powyższe wskazania Sądu, w szczególności dotyczące okoliczności, w jakich możliwe jest wydanie decyzji kasacyjnej. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny, biorąc pod uwagę opisany stan sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt. II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.