II SA/Bd 957/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. S., K. S., M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA/Bd 957/14 Uzasadnienie Prezydent Miasta B. decyzją z ... 2014 r. ... na podstawie art. 104, 107 § 1-3, 28, 145 § 1 pkt 4, 150 § 1,151 § 1 pkt 1 Kpa i art. 3 pkt 20, 28 ust. 2, 80 ust. 1 pkt 1, 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane oraz art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta B. z dnia ... 2012 r. Nr ... znak ... dot. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, odcinka zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości, zewnętrznej instalacji gazowej oraz zalicznikowej linii energetycznej, na działce nr ..., ul. Z. w B. - odmówił uchylenia tej decyzji wywodząc, że skarżący K., M. i M. S. nie posiadają przymiotu strony postępowania. Odwołanie wniosły ww. osoby, domagając się zmiany ww. decyzji z ... 2014 r. i uchylenia decyzji z dnia ... 2012 r., ewentualnie uchylenia decyzji z grudnia 2014 r. i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 7 i 77 Kpa poprzez wykazanie, że należące do nich działki ... i ... nie leżą w obszarze oddziaływania obiektu na działce nr ... i przez co nie są stronami postępowania. Wg nich zaprojektowano budynek o bardzo dużych gabarytach i takich cechach, które powodują jego oddziaływanie na sąsiednie nieruchomości a celem wyeliminowania ich jako strony, dokonano sztucznego podziału graniczącej z ich działkami działki nr ... na ... i .... Wydając pozwolenie na budowę pominięto ustalenia decyzji SKO w B. z dnia ... 2009 r. nr ..., z których wynika, że są stronami postępowania i parametry inwestycji nie są zgodne z okoliczną zabudową a projekt budowlany jest niezgodny z wymaganiami opisanymi w decyzji SKO, z której wynika, że zaprojektowana zabudowa nie odpowiada charakterystyce sąsiedniej zabudowy i stanowi odosobnioną zabudowę, która do niczego nie pasuje. Skoro wskazano co musi być spełnione, aby inwestycja na działce nr ... nie oddziaływała na ich nieruchomości i nie burzyła ładu przestrzennego, to nie ma wątpliwości, że ich nieruchomości znajdują się w strefie oddziaływania inwestycji i dlatego przysługuje im status stron, mimo że inwestor podzielił działkę nr ... na dwie o nr ... i .... Wojewoda K. – P. decyzją z ... 2014 r. -... na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 82 ust. 3 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wg Wojewody organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę był zgodnie z art. 55 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym związany decyzją o warunkach zabudowy z ... 2011 r. a nie przywoływaną przez skarżących decyzją SKO z dnia ... 2009 r., uchylającą wcześniejszą decyzję o warunkach zabudowy i zastrzeżenia oparte na decyzji SKO z dnia ... 2009 r. należało uznać za niezasadne. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 7 i 77 Kpa. Organ I instancji dokonał szczegółowej analizy stanu faktycznego i prawnego, uznając prawidłowo, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony. W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, interes prawny jest ustalany w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako przepis szczególny wobec art. 28 Kpa, ogranicza pojęcie strony w sprawach pozwolenia na budowę do: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Przez obszar oddziaływania należy zaś rozumieć, wg art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszar oddziaływania musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy. Samo subiektywne odczucie, że inwestycja oddziałuje na nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Skarżący nie przedstawili żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu swoich działek spowodowanych realizacją spornej inwestycji. Przekonanie o tym, że są stroną opierają na tym, że byli stroną w postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr ... graniczącej z ich nieruchomościami, oraz że zaprojektowany budynek z powodu jego gabarytów oddziałuje na sąsiednie nieruchomości. Są to subiektywne odczucia, które nie znajdują oparcia w przepisach. Organ I instancji prawidłowo wykazał, że w świetle obowiązujących przepisów, sporna inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działek skarżących. W skardze K., M. i M. S. zarzucili naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 7,77 oraz 107 § 3 i 140 Kpa, gdyż bezpodstawnie pominięto ustalenia z decyzji SKO w B. z ... 2009 r. uznającej ich za strony postępowania, kontestowanie tej decyzji i bezkrytyczne podejście do projektu budowlanego inwestorów i uchylenie się od należytego sporządzenia uzasadniania, domagając się uchylenia obu decyzji, przeprowadzenia dowodu z ww. decyzji SKO i zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do przepisów art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane uwzględniając wniosek H. i R. C. przywołaną decyzją z dnia ... 2012 r. Nr ... znak ..., Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego z wbudowanym garażem trzystanowiskowym (wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi: wod.-kan., gaz., co., i elektr.), odcinka zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe o pojemności 8,8 m³, zewnętrznej instalacji kanalizacji gazowej oraz zalicznikowej linii energetycznej, na terenie działki o nr ew. ..., obręb ..., przy ul. Z. w B. W związku z tym należy zauważyć, że decyzja ta dotyczy działki o numerze .... Tymczasem przywoływana przez skarżących zarówno w skardze jak i wcześniej w odwołaniu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z ... 2009 r. nr SKO ..., która uchyliła decyzję Prezydenta Miasta B. z ... 2008 r. ..., ustalającą warunki zabudowy na innej działce, a mianowicie na działce nr .... Z akt sprawy wynika, że działka nr ... graniczyła z działką, która jest własnością skarżących. Tymczasem jak wynika z akt działka ... - powstała w wyniku podziału działki ... na dwie działki: ... i ... - nie graniczy z działkami nr ... i ... będącymi własnością skarżących, bowiem przedziela je działka .... Wydając w niniejszej sprawie decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o pozwoleniu na budowę na działce nr ..., organy były - po myśli art. 55 ustawy z 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) związane nie kasacyjną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z ... 2009 r. a tylko i wyłącznie decyzją Prezydenta Miasta B. z ... 2011 r. - ... ustalającą warunki zabudowy na działce nr .... Powyższa decyzja jako decyzja ostateczna pozostaje w obrocie prawnym i brak podstaw prawnych do negowania tego oczywistego faktu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie stwierdzano, że w postępowaniu którego przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę interes prawny należy ustalać na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jest to bowiem przepis szczególny wobec przepisu art. 28 Kpa. Art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane pojęcie strony ogranicza w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Termin - obszar oddziaływania- należy -natomiast rozumieć po myśli art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia, dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Zasadne jest więc w ocenie Sądu stanowisko organu, że ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem (zarządcą lub użytkownikiem wieczystymi) nieruchomości nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Natomiast wskazywanie przez skarżących, że "... powstaje budynek, który swoim charakterem i wyglądem w ogóle nie pasuje do dotychczasowego zagospodarowania przestrzennego całego otoczenia i który całkowicie burzy dotychczasowy ład przestrzenny" i że " ... taka inwestycja narusza tzw. zasadę "dobrego sąsiedztwa" ..." nie uzasadnia przyznania im statusu strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. Analiza akt sprawy prowadzi Sąd do wniosku, że obszar oddziaływania inwestycji wyznaczono zgodnie w z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Z projektu budowlanego wynika bowiem, że przedmiotowy budynek mieszkalny na działce nr ... został usytuowany w odległości 5,63 m od granicy z sąsiednią działką o nr ew. ... o szerokości ok. 34 m, co oznacza, że projektowany budynek mieszkalny oddalony będzie od działek o nr ew. ... i ..., których właścicielami są skarżący na odległość ok. 39 m. Z dokumentacji projektowanej spornej inwestycji nie wynika także, że realizacja przedsięwzięcia pozbawia nieruchomości skarżących dostępu do drogi publicznej. Także wysokość budynku nie spowoduje ograniczenia praw skarżących w zakresie zagospodarowania ich działek. W tym stanie rzeczy nie podzielając zarzutów skarżących, wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę stosownie do art. 151 ww. ustawy należało oddalić. I dlatego orzeczono jak wyżej.