I SA/Kr 1586/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1586/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r., sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. Sp. k. w C., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 31 lipca 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2013 r., - skargę oddala - Decyzją z dnia 31 lipca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania G. Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą w C. (obecnie G. Sp. z o.o. Sp. k. w C.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia 31 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2013 r. w kwocie 64.621 zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Burmistrz Miasta C. określił G. Sp. z o.o. Sp. j. w C. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za 2013 r. w kwocie 64.621zł, od której to decyzji spółka odwołała się, podnosząc, że organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 z późn. zm.) poprzez uznanie, że spółka jest zobowiązana do uiszczenia podatku od środków transportowych w zakresie środków transportowych, które nie zostały na nią zarejestrowane. Odwołując się do treści wskazanego przepisu wskazała, że ustanawia on wobec jednostek nieposiadających osobowości prawnej (a taką jest spółka) fikcję prawną, ponieważ obowiązek podatkowy takiej jednostki nie wynika z prawa własności. Na potrzeby podatku jednostka nie posiadająca osobowości prawnej jest jedynie traktowana jako właściciel środka transportowego. Staje się podatnikiem podatku od środków transportowych wyłącznie w sytuacji zarejestrowania środka transportowego na nią, a tego rodzaju sytuacja nie wstąpiła. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że zakres przedmiotowy i podmiotowy sprawy określają przepisy art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie art. 8 pkt 1-7 tej ustawy, opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton; samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton; ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton; ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton; przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; autobusy. Natomiast stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jako właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu. Organ uściślił, że obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu środka transportowego niezależnie od tego, czy używał on pojazdu czy też nie, a zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek ten wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono. Jeśli chodzi o obowiązki podatkowe wskazanych podmiotów ustawa wymienia następujące: składanie w terminie do dnia 15 lutego właściwemu organowi podatkowemu deklaracji na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku, odpowiednie skorygowanie deklaracji w razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego lub zmianę miejsca zamieszkania lub siedziby - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności, wpłacenie obliczonego w deklaracji podatku od środków transportowych - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy. Odnosząc się do kontrowersji czy w 2013 r. G. Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą w C. była zobowiązana do uiszczenia podatku od środków transportowych z tytułu posiadanych pojazdów, opisanych szczegółowo w zaskarżonej decyzji, organ odniósł się do stanu faktycznego sprawy polegającego na tym, że G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo — akcyjna z siedzibą w C. w dniu 22 listopada 2013 r. przekształciła się w spółkę jawną pod nazwą G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka jawna z siedzibą w C.. Stosowny wpis nowej spółki do Krajowego Rejestru Sądowego został dokonany w dniu 9 grudnia 2013 r. Zgodnie z treścią Informacji z Krajowego Rejestru Sądowego przedmiotowe przekształcenie nastąpiło w trybie art. 551 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1030 z późn. zm.). Ponadto organ podatkowy ustalił, że G. Sp. z o.o. S.k.a. w okresie od 1 stycznia 2013 r. do dnia 8 grudnia 2013 r. była właścicielem następujących środków transportowych: przyczepy ciężarowej marki SAM o nr rej. [...], nr VIN:[...] , rok produkcji 2004, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 400 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki IVECO EUROCARGO o nr rej. [...] , nr VIN: [...], rok produkcji 1999, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 7 500 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki IVECO EUROCARGO o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1999, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 7 500 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki STOPEXlM o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2004, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 400 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki STOPEXIM o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2004, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 400 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki STOPEXIM o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2004, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 400 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki STOPEXIM o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2004, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 400 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki GREW OPALEICA o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1999, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 11 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki FRUEHAUF o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1998, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 40 000 kg, liczba osi 2, pneumatyczny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki GENERAL TRAILORS RC 19C3RA o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2000, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 37 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki IVECO EUROCARGO o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1998, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 7 500 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych samochodu ciężarowego marki MAN GT33P56H o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1998, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 18 000 kg, liczba osi 2, pneumatyczny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki RENAULT o nr rej. [...], VIN: [...], rok produkcji 2000, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 18 000 kg, liczba osi 2, pneumatyczny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki STOPEXIM o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2004, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 400 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki STOPEXIM o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2004, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 400 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki STOPEXIM o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2004, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 400 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki IVECO EUROCARGO o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2004, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 400 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki AVIA A75EL o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1999, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 7 500 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, naczepy ciężarowej marki SCHWARZMULLER SPA 3/E o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2001, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 40 000 kg, liczba osi 3, pneumatyczny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki IVECO EUROCARGO o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1999, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 7 500 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki IVECO EUROCARGO o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1999, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 7 500 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, naczepy ciężarowej marki VIBERTI 36S03A o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1987, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 42 000 kg, liczba osi 3, pneumatyczny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki SAM o nr rej. [...], nr VIN:[...], rok produkcji 2001, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki SAM o nr rej. [...], nr [...], rok produkcji 2001, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki DROMET P-3 o nr rej. [...], nr YIN: [...], rok produkcji 1999, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 400 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki AVIA A 31 TL o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1997, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 6 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki SAM o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2003, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 13 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, naczepy ciężarowej marki HP HALL ACHT K.G. o nr rej. [...], nr VIN: [...] , rok produkcji 1978, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 42 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki SAM o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2003, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 500 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki SAM o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2004, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 500 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki SAM o nr rej. [....], nr VIN: [..], rok produkcji 2004, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 400 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki PALMET P-3 o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1998, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 500 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki PALMET P-3 o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1998, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 500 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki SAM o nr rej. [...], nr [...], rok produkcji 2003, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 13 100 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki DROMET P-3 o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1998, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki DROMET P-3 o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1999, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, naczepy ciężarowej marki SCHMITZ SOI o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1998, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 42 000 kg, liczba osi 3, pneumatyczny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki PALMET P-3 H-2 o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1999, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 000 kg, liczba osi 2, pneumatyczny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki SAM o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2001, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki SAM o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1996, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 9 500 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki SAM o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1997, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki SAMRO BP 175Z1 o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1990, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 32 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki PALMET P-3 H-2 o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1999, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki ROBUSTE KEISER S 38003A2C o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1999, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 42 000 kg, liczba osi 3, pneumatyczny system zawieszenia osi jezdnych, przyczepy ciężarowej marki DROMET P-3 o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1999, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 10 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, ciągnika samochodowego marki RENAULT MAGNUM AG 420T1 o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1994, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 40 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki MERCEDES BENZ 814D o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1994, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 7 500 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki VOLVO F613 o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1980, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 13 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki RENAULT 340 MAJOR o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1994, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 16 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki IVECO EUROCARGO ML 75E15 o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2003, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 7 500 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki IVECO EUROCARGO A75 o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2003, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 7 500 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki IVECO EUROCARGO ML o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2003, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 10 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki IVECO EUROCARGO ML 100E17 o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2003, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 10 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki IVECO EUROCARGO ML 100E17 o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2003, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 10 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki IVECO EUROCARGO o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2003, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 10 000 kg, liczba osi 2, inny system zawieszenia osi jezdnych, samochodu ciężarowego marki DODGE RAM o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2008, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 5 534 kg, liczba osi 2, równoważny z pneumatycznym system zawieszenia osi jezdnych. Ponadto w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 12 kwietnia 2013 r. spółka G. Sp. z o.o. S.k.a. pozostawała właścicielem: 1. przyczepy ciężarowej marki SAMRO 2EC19DBP o nr rej. [...] nr VIN: [...], rok produkcji 1998, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów 36 200 kg, liczba osi 2, pneumatyczny system zawieszenia osi jezdnych, 2. samochodu ciężarowego marki DAF AE85BAM3 o nr rej. [...]. nr VIN: [...], rok produkcji 1998, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 18 200 kg, liczba osi 2, pneumatyczny system zawieszenia osi jezdnych Z kolei w dniu 31 lipca 2013 roku spółka G. Sp. z o.o. S.k.a. nabyła: 1. samochód ciężarowy marki IVECO/IPLAl E/Z EUROCARGO o nr rej. [...]nr VIN: [...] rok produkcji 2007, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 11 990 kg, inny system zawieszenia osi jezdnych, 2. samochód ciężarowy marki IVECO/IPL EUROCARGO MLC 120EL 18/ZS o nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2007, dopuszczalna masa całkowita pojazdu 11 990 kg, inny system zawieszenia osi jezdnych. Pojazdy wymienione w ostatnich dwóch pozycjach zostały czasowo wycofane z dniem 10 grudnia 2013 r. z ruchu na okres do dnia 10 grudnia 2015 r. Organ przyjął, że wszystkie wymienione środki transportowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, uzasadniając to stanowisko kwestiami przekształceniowymi spółki i ich wpływem na obowiązek podatkowy. Wyjaśnił, że w wyniku przekształcenia spółki G. w spółkę jawną nastąpiło przejście prawa własności środków transportowych na rzecz nowo powstałej spółki jawnej. Podstawa prawna znajduje się w Kodeksie spółek handlowych, który stanowi, że w przypadku zmiany formy organizacyjnej spółki tj. przekształcenia, nowej spółce przysługują z mocy prawa wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej (art. 553 § 2). Rozumieć to należy - jak organ zaznaczył - w ten sposób, że spółka ta nie wstępuje, ale jest cały czas podmiotem tych praw i obowiązków. W przypadku kontynuacji nie ma poprzednika i następcy prawnego, ale istnieje ta sama spółka w zmienionej formie. Dalej organ wskazał, że przepisy art. 552 i art. 553 § 1 Kodeksu spółek handlowych wskazują, iż w przypadku przekształcenia ustawodawca zdecydował się na przyjęcie zasady kontynuacji, a nie sukcesji. Spółka przekształcana staje się spółką przekształconą, a zatem zmienia jedynie formę prawną przy zachowaniu bytu prawnego. Przekształcenie spółki w inną spółkę polega na modyfikacji formy ustrojowej (typu) spółki bez zmiany przedmiotu jej działalności, sposobu jej prowadzenia, a także bez zmiany większości wspólników. Zarówno przed jak i po przekształceniu mamy do czynienia z tym samym podmiotem, który jedynie zmienia swą formę prawną. Istnieje zatem tożsamość podmiotu przekształcanego i przekształconego. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że zarówna spółka komandytowo-akcyjna jak i spółka jawna posiadają zdolność prawną i mogą we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność ruchomości, to należy uznać zdaniem organu, że środki transportowe stanowiące w dniu przekształcenia własność spółki G. Sp. z o.o. S.k.a. z dniem przekształcenia tej spółki w spółkę jawną weszły w skład majątku G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka jawna, stając się jej własnością. Ponieważ zgodnie z art. 552 Kodeksu spółek handlowych dniem przekształcenia jest dzień wpisu spółki przekształconej do rejestru, przyjąć należy, że od dnia 9 grudnia 2013 r. wymienione wyżej środki transportowe stały się własnością G. Sp. z o.o. Sp.j. Precyzując kwestię opodatkowania spółki organ wskazał, że wszystkie środki transportowe nabyte przez spółkę G. Sp. z o.o. S.k.a. były już wcześniej zarejestrowane na terytorium RP, w związku z czym stosownie do treści art. 9 ust. 4 obowiązek podatkowy powstał od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty. Organ uściślił, że w przedmiotowej sprawie okolicznością, która skutkuje przejściem obowiązku podatkowego na nabywcę, jest przeniesienie własności. Od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zmiana własności miała miejsce, obowiązek podatkowy przechodzi na nabywcę. Dla powstania obowiązku podatkowego po stronie nabywcy nie ma żadnego znaczenia fakt przerejestrowania pojazdu przez nabywcę na siebie, a obowiązek podatkowy obciąża właściciela pojazdu, jeśli pojazd ten jest zarejestrowany, czyli dopuszczony do ruchu drogowego, bez względu na to, na kogo jest zarejestrowany. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 939/07 organ wskazał, że w przypadku nabycia pojazdu już zarejestrowanego obowiązek podatkowy powstaje u nabywcy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty, podkreślając przy tym, iż pozbawiony jest znaczenia w takich przypadkach fakt, czy nabywca dokonał przerejestrowania samochodu na siebie. Organ podkreślił raz jeszcze, że w rozpatrywanym przypadku podatnikiem podatku należnego w roku 2013 od środków transportowych wskazanych wyżej jest ówczesny właściciel tych środków - spółka G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka jawna, powstała w wyniku przekształcenia pierwotnego ich właściciela tj. G. Sp. z o.o. S.k.a. W ocenie organu brak jest podstaw do odstąpienia od ogólnej zasady wyrażonej w art. 9 ust. 1 ustawy o opłatach i podatkach lokalnych, zgodnie z którą podatek od środków transportowych obciąża każdoczesnego właściciela pojazdu. Skoro spółka G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka jawna jest kontynuatorem spółki G. Sp. z o.o. S.k.a., która od początku 2013 r. była właścicielem pojazdów podlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, to spółka G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka jawna powinna zostać uznana za podatnika tego podatku w roku 2013. Organ uznał przy tym prezentowaną przez spółkę wykładnię art. 9 ust. 1 wskazanej ustawy za nieprawidłową i prowadzącą do nierównego traktowania właścicieli środków transportowych. Zwrócono uwagę, że osoby fizyczne i osoby prawne nabywając zarejestrowany pojazd stają się z mocy prawa podatnikami podatku od środków transportowych bez względu na fakt dopełnienia przez nich obowiązku przerejestrowania pojazdu na nabywcę. Zdaniem organu powyższe zasady znajdują zastosowanie również w przypadku jednostek nie posiadających osobowości prawnej, ale posiadających zdolność prawną, które mogą samodzielnie nabywać na swój odrębny majątek ruchomości, w tym środki transportowe. Za słuszne stanowisko organ uznał wprawdzie twierdzenie spółki, że zapis art. 9 ust .1 cytowanej ustawy "Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany" stanowi fikcję prawną, ponieważ obowiązek podatkowy takiej jednostki nie wynika z prawa własności, jednakże organ wskazał, że w rozpoznawanym przypadku brak jest konieczności odwoływania się do spornego zapisu, gdyż G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka jawna jest faktycznie właścicielem środków transportowych. Zdaniem organu zaniechanie wykonania obowiązku przerejestrowania nie może stawiać określone podmioty, w tym przypadku jednostki nieposiadające osobowości prawnej, w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych właścicieli śródków transportowych podlegających opodatkowaniu. Na koniec, weryfikując wysokość podatku ustaloną przez organ I instancji na podstawie uchwały Nr XXVI/315/2012 Rady Miejskiej w Chrzanowie z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od środków transportowych (Dz.Urz. Woj. Małop. z 2012 r., poz. 6528) organ określił, że zobowiązanie podatkowe spółki G. Sp. z o.o. Sp. j. w Chrzanowie z tytułu podatku od śródków transportowych wynosi łącznie 64.621 zł. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi G. Sp. z o.o. Sp. k przekształconej ze spółki G. Sp. z o.o. Sp. j. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze znalazły się zarzuty: naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu art. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, naruszenia przepisów ustrojowych tj. przepisu art. 2 i art. 84 Konstytucji, naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisu art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.). Wobec treści zarzutów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania od organu na jej rzecz, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Spółka w dalszym ciągu argumentowała, że organ II instancji dokonał błędnej analizy przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wskazała, że przepis ten zawiera enumeratywny katalog podmiotów zobowiązanych do zapłacenia podatku. Pierwszym kryterium wskazującym na obowiązek zapłaty podatku jest prawo własności środka transportowego. Do zapłaty podatku zobowiązane są osoby fizyczne oraz osoby prawne będące właścicielami środka transportowego. Inne kryterium podlegania obowiązkowi podatkowemu zastosowano do jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. Przepis art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje regulacje, która pozwala na traktowanie jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej jako właściciela środka transportowego. Wskazana regulacja stanowi fikcję prawną, ponieważ tak naprawdę obowiązek podatkowy jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej nie wynika z prawa własności środka transportowego. Z przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika bowiem, że jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej jest jedynie traktowana jako właściciel na potrzeby podatku od środków transportowych. Ze wskazanego przepisu wynika też, że jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej jest traktowana jak właściciel jedynie w przypadku rejestracji środka transportowego. Powyższe wskazuje więc na odmienne zasady podlegania podatkowi od środków transportowych dla osób fizycznych i prawnych w stosunku do jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. Dla wskazanych jednostek określono bowiem odrębne kryterium podlegania podatkowi. Zróżnicowanie wskazanych kryteriów pozwala więc na uznanie, że jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej podlega podatkowi od środków transportowych jedynie w przypadku zarejestrowania samochodu. G. jako spółka komandytowa jest spółką osobową nie posiadającą osobowości prawnej. W związku z powyższym należy uznać zdaniem spółki, że może podlegać podatkowi od środków transportowych jedynie w przypadku zarejestrowania na nią oznaczonego środka transportowego. Spółka zwróciła ponadto uwagę na błędne ustalenia organu II instancji w zakresie przyczyn niezarejestrowania samochodów. W uzasadnieniu decyzji wskazano bowiem, że spółka nie wykonała obowiązku przerejestrowania samochodów. W uzasadnieniu decyzji pominięto jednak, co podniosła spółka, fakt, że samochody nie zostały przerejestrowane z powodu ich zajęcia przez komornika w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżącej spółce odmówiono przerejestrowania samochodów w związku z brakiem zgody komornika. Wskazuje to na okoliczność, że pomimo nabycia wskazanych samochodów spółka nie może z nich korzystać. Organ nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie, co tym bardziej uzasadnia stwierdzenie, że brakuje uzasadnienia dla obciążenia spółki należnością podatkową w przypadku braku możliwości korzystania ze środków transportowych. Dlatego też zdaniem spółki tym bardziej zasadne jest przyjęcie interpretacji według, której obowiązek podatkowy powstaje w momencie zarejestrowania samochodu, a więc od dnia, kiedy korzystanie z samochodu stało się możliwe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sporna na gruncie niniejszej sprawy jest interpretacja art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 849 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. w kontekście przekształcenia spółki komandytowo-akcyjnej w spółkę jawną. Zdaniem strony skarżącej nie jest ona zobowiązana do zapłaty podatku od środków transportowych z uwagi na to, że jako jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej może podlegać takiemu obowiązkowi jedynie w przypadku zarejestrowania na nią oznaczonego środka transportowego. Tymczasem wszystkie środki transportowe zarejestrowane są cały czas na spółkę przekształcaną. Organy podatkowe stoją natomiast na stanowisku, że spółka przekształcona, jako właściciel środków transportowych od daty jej wpisu do rejestru, jest podatnikiem tego podatku niezależnie od kwestii braku przerejestrowania środków transportowych na jej rzecz. Wskazać należy, że wykładnia art. 9 ust. 1 cytowanej ustawy dokonana przez skarżącą spółkę nie może zostać zaakceptowana, a co za tym idzie stanowisko organów podatkowych nie narusza wskazywanych w skardze przepisów Konstytucji RP. Przy interpretacji tego przepisu nie wolno bowiem pomijać uregulowań dotyczących instytucji przekształcenia spółek i skutków prawnopodatkowych tego przekształcenia. Zgodnie z art. 8 § 1 w zw. z art. 4 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 1030 z późn. zm.), spółka jawna, jako spółka osobowa może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Spółka jawna może być zatem właścicielem środków transportowych, figurując w dowodach rejestracyjnych pojazdów jako ich właściciel. Jednakże przepisy k.s.h. nie nadają spółce jawnej statusu osoby prawnej, a zatem należy ją uznać za jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej. Zgodnie z komentowanym art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak właściciela, na potrzeby ustalenia podmiotu podatku od środków transportowych traktuje się również jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany. W świetle powyższego należy uznać, że jeżeli pojazd jest zarejestrowany na spółkę, to na niej ciążyć będzie obowiązek podatkowy. Z akt sprawy wynika, że spółka G. Sp. z o.o. Sp. jawna powstała z przekształcenia spółki komandytowo- akcyjnej w trybie art. 551 k.s.h. Zatem rację ma Kolegium odwołując się do przepisu art. 553 cytowanej ustawy, z którego wynika, że spółce przekształconej przysługują wszelkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej, co należy rozumieć w ten sposób, że spółka ta nie wstępuje, ale jest cały czas ex lege podmiotem tych praw i obowiązków. W przypadku kontynuacji nie ma poprzednika i następcy prawnego, ale istnieje ta sama spółka w zmienionej formie. Z art. 553 § 1 k.s.h. wynika zatem tzw. zasada kontynuacji praw i obowiązków spółki przekształconej i spółki przekształcanej. W wyniku przekształcenia mamy do czynienia z tym samym podmiotem, tyle tylko, że działającym w innej formie prawnej. Innymi słowy, przekształcenie jest zmianą formy prawnej funkcjonowania danego podmiotu na inną formę, bez zmiany tego podmiotu w inny podmiot. Kolegium wprawdzie dostrzegło ten aspekt sprawy wskazując na tożsamość podmiotów przekształcanego z przekształconym, jednak w innych fragmentach uzasadnienia zaskarżonej decyzji niekonsekwentnie pisze o nowo powstałej spółce. Nie zwraca również uwagi na fakt, że na gruncie prawa podatkowego przepisem stanowiącym lex specialis w stosunku do cytowanego art. 553 § 1 k.s.h. jest art. 93a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.). Do niniejszej sprawy odnosić się będzie art. 93a § 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 1 art. 93a cytowanej ustawy. Z zapisów tych wynika, że osobowa spółka handlowa powstała w wyniku przekształcenia innej spółki niemającej osobowości prawnej wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki przekształcanej spółki. Przepisy Ordynacji przewidują tu zasadę sukcesji, niemniej jednak w skutkach jest ona identyczna, co zasada kontynuacji przewidziana w k.s.h. Zachowana zatem pozostaje ciągłość w aspekcie podatkowym. Majątek przekształcanej spółki nie podlega likwidacji, staje się majątkiem spółki przekształconej. Na gruncie niniejszej sprawy bezsporna pozostaje okoliczność, że wszystkie wyszczególnione w zaskarżonej decyzji środki transportu były zarejestrowane na spółkę przekształconą. Skoro zatem z momentem przekształcenia skarżąca spółka przejęła wszelkie prawa i obowiązki spółki przekształconej, to stała się podatnikiem i obowiązana jest do zapłaty podatku od środków transportowych na zasadach obowiązujących spółkę przekształconą. Art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych musi być więc interpretowany na gruncie niniejszej sprawy w powiązaniu z art. 93a Ordynacji podatkowej. Dopiero analiza obydwu przepisów łącznie pozwala na ustalenie podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku od środków transportowych w sytuacji przekształcenia spółki komandytowo-akcyjnej w spółkę jawną. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność zaniechania przejerestrowania środków transportowych przez spółkę przekształconą, ani też przyczyny braku tego przerejestrowania, co czyni niezasadnym zarzut spółki w zakresie naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej. Dopóki spółka jest właścicielem wskazanych środków transportowych ciąży na niej obowiązek podatkowy. Słusznie podnosi organ, że zaniechanie wykonania obowiązku przerejestrowania nie może stawiać określonych podmiotów, w tym przypadku jednostki nieposiadające osobowości prawnej, w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych właścicieli środków transportowych podlegających opodatkowaniu, tymczasem zaprezentowana przez skarżącą spółkę wykładnia przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych prowadzi do nierównego traktowania właścicieli środków transportowych. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. nr 270 z późn. zm.).